II SA/Sz 34/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. w likwidacji z siedzibą w P. na decyzję D. I. A. S. w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę S. Spółka z o.o. w likwidacji z siedzibą w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 9 listopada 2021 r. nr 3201-IOA.48.23.2021 utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji nakładającą na Spółkę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów prawa. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 21 lutego 2022 r., likwidator strony skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 400 zł oraz jednocześnie pouczony, że niewykonanie powyższego wezwania w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi. Odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego został odebrany przez upoważnionego pracownika skarżącej w dniu 2 marca 2022 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 27) co oznacza, że siedmiodniowy termin do wykonania wezwania upłynął dnia 9 marca 2022 r. W dniu 10 marca 2022 r. (czyli dzień po terminie) strona skarżąca nadała do Sądu wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych (por. data stempla pocztowego k. 7 akt II SPP/Sz 36/22). Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2022 r. w sprawie II SPP/Sz 36/22, oddalił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z informacji udzielonej przez pracownika Oddziału Finansowo – Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wynika, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych brak jest wpłaty do niniejszej sprawy (por. notatka urzędowa z dnia 30 maja 2022 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Z kolei art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowi, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Termin do uiszczenia wpisu wynosi siedem dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd na mocy art. 220 § 3 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego doręczone zostało upoważnionemu pracownikowi skarżącej w dniu 2 marca 2022 r., zatem siedmiodniowy termin do wykonania wezwania Sądu upłynął z dniem 9 marca 2022 r., który to dzień nie był sobotą ani dniem wolnym od pracy. Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca w tym terminie nie opłaciła skargi, czym uniemożliwiła nadanie jej dalszego biegu. Wobec powyższego, złożenie przez stronę skarżącą w dniu 10 marca 2022 r., wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, który ostatecznie został oddalony na mocy postanowienia z dnia 22 kwietnia 2022 r., nie miało wpływu na obowiązek uiszczenia wpisu w terminie zakreślonym w zarządzeniu z 21 lutego 2022 r. Wniosek o przyznanie prawa pomocy wywołuje skutki prawne dopiero z chwilą jego wniesienia, a więc nie obejmuje zwolnienia od kosztów sądowych, które strona miała już obowiązek uiścić przed jego złożeniem (por. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt II FZ 846/16, publ. na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Inaczej rzecz ujmując, złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych po upływie terminu zakreślonego w zarządzeniu z 21 lutego 2022 r. nie mogło uchronić skarżącej przed ujemnymi następstwami niewykonania tego zarządzenia. Mając powyższe na uwadze skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.