II SA/Sz 343/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski /spr./ Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant Katarzyna Skrzetuska - Gajos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 71, ze zm., zwanej dalej k.p.a.) oraz art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, dalej zwanej Pr.bud.), w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A. M. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego wolnostojącego, jednorodzinnego budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. [...], na terenie działki nr [...] w obrębie geod. Nr [...] miasta [...], o wiatę do garażowania samochodu dostawczego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożył wymagane przepisami art. 33 ust. 2 pkt 1-3 Pr.bud. dokumenty. Podjęte w toku postępowania czynności sprawdzające potwierdziły spełnienie przez uprawnionego wymogów wynikających z treści art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 Pr.bud. warunkujących udzielenie pozwolenia na budowę. W związku z powyższym, jako nietrafny organ II instancji uznał zawarty w odwołaniu zarzut M. A. w przedmiocie naruszenia przedmiotową inwestycją przepisów § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm., zwanego dalej rozp.), bowiem projektowany obiekt nie odpowiadał definicji budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 Pr.bud. Nie podzielił również argumentu o możliwości usytuowania projektowanej wiaty od strony ul. Polskiej, wskazując, iż organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę nie jest uprawniony do ingerowania w merytoryczną zawartość projektu, a zakres wymaganych sprawdzeń określony został w art. 35 Pr.bud. Organ odwoławczy podkreślił również, że przepisy warunków technicznych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego nie wykluczają usytuowania obiektu budowlanego przy granicy działki. Wskazano również, iż przepisy prawa budowlanego nie zawierają ograniczeń dla inwestycji budowlanych, związanych z zacienianiem przez planowaną budowę sąsiedniej działki i nie chronią tego rodzaju interesów osób trzecich. Nie wprowadzają ponadto ograniczeń związanych z możliwością obniżenia wartości sąsiedniej działki na skutek realizacji inwestycji. Za nieuzasadniony uznał również zarzut naruszenia prawa własności M. A. Na powyższą decyzję M. A. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . W uzasadnieniu podniósł, iż wbrew przepisom art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Pr.bud, będąc właścicielem sąsiedniej nieruchomości, został pozbawiony udziału w postępowaniu w pierwszej instancji, zakończonym wydaniem w dniu [...] r. przez Burmistrza Gminy na rzecz A. M. decyzji nr [...] znak: [...] ustalającej warunkizabudowy dla planowanej inwestycji, zmienionej decyzją nr [...], znak [...]. Poza tym wskazał, iż zaskarżona decyzja narusza normy § 12 ust. 1 rozp. Z uwagi na małą powierzchnię działek usytuowanych przy ul. [...], rozbudowywanie nieruchomości do granic działek sąsiednich mieć będzie wpływ na pogorszenie estetyki i wyglądu ulicy. Działka należąca do A. M. jest działką narożną. Okoliczność ta pozwala na zrealizowanie inwestycji od strony drogi publicznej przy ul. [...], nie stanowiąc utrudnień i ograniczeń w użytkowaniu działki sąsiedniej. W ocenie skarżącego, decyzja organu odwoławczego w sposób istotny narusza zasadę praw nabytych, bowiem on sam w momencie budowy swego domu dostosował się do przepisów wynikających z prawa budowlanego i uszanował własność sąsiedzką, zachowując wymagane odległości od granicy działki. Organ administracji budowlanej, rozpoznając wniosek inwestora, powinien był uwzględnić wynikający z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP z 1997 r. obowiązek równego traktowania oraz konstytucyjne przepisy o ochronie własności. Skarżący podniósł również, iż zaskarżona decyzja naruszyła jego słuszny interes, bowiem usytuowanie wiaty przy granicy jego działki stwarza w razie pożaru zagrożenie dla życia i zdrowia jego oraz rodziny, ponadto pomniejsza wartość jego działki oraz powoduje zacienienie nieruchomości, ograniczając możliwość korzystania z niej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne dokonują kontroli decyzji pod względem zgodności z prawem. Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według wskazanego wyżej kryterium oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 P.p.s.a. doprowadziła do uznania, że decyzja ta odpowiada prawu, a zarzuty skargi są nieuzasadnione. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż w przedmiotowej sprawie organy obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły, iż projektowana wiata nie odpowiada definicji budynku sformułowanej w art. 3 pkt 2 Pr.bud. Zgodnie z przytoczonym przepisem, ilekroć w ustawie mowa jest o budynku, należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przedmiotowa wiata zaś stanowi rodzaj lekkiej budowli w postaci dachu wspartego na słupach. Nie spełnia zatem przesłanek zakwalifikowanie jej do kategorii budynków w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji za bezpodstawny uznać należy zarzut skargi w kwestii naruszenia § 12 rozp. który wprowadza ograniczenia w odległości od granic działek sąsiednich odnoszące się wyłącznie do budynków. Wyklucza to zastosowanie powyższego przepisu wobec tego rodzaju obiektów, jak nieposiadającą ścian wiata. Uzasadnienia nie znajduje również zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 Pr.bud. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżący pismem z [...] r. doręczonym w dniu [...] r. został poinformowany o wszczęciu z wniosku A. M. postępowania w sprawie rozbudowy wolnostojącego jednorodzinnego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego przy ul. [...], o wiatę do garażowania samochodu dostawczego, w związku z uchyleniem przez Wojewodę decyzją z dnia [...] r. decyzji Starosty z [...] r. Skarżący brał również czynny udział w postępowaniach zakończonych powyższymi decyzjami. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, iż został pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Co się zaś tyczy zarzutu pozbawienia możności działania w postępowaniu zakończonym decyzją Burmistrza Gminy z dnia [...] r. ustalającą na rzecz A. M. warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, (następnie zmienioną decyzją nr [...]), wskazać trzeba, że na gruncie niniejszego postępowania zarzut ten jest bezprzedmiotowy, jako że dotyczy sprawy rozstrzygniętej innym aktem administracyjnym, niż będący przedmiotem skargi, wydanym przez inny organ w innym postępowaniu. W odniesieniu do kolejnego zarzutu podnoszącego, iż rozbudowywanie nieruchomości do granic działek sąsiednich spowoduje pogorszenie estetyki i wyglądu ulicy, jak też co do wskazania, że narożne usytuowanie działki uczestnika postępowania pozwala na zrealizowanie inwestycji od strony drogi przy ul. [...], nie powodując utrudnień i ograniczeń w użytkowaniu działki sąsiedniej, wskazać należy, iż powyższe okoliczności nie posiadają znaczenia prawnego dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Dla właściwego organu argumenty tego rodzaju pozostają prawnie obojętne, bowiem przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, winien on kierować się wyłącznie obowiązującymi w dacie wydania decyzji przepisami prawa. W przypadku zaś braku kolizji z tymi przepisami obowiązany jest wydać zgodne z żądaniem wnioskodawcy rozstrzygnięcie, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ nie jest uprawniony do oceny merytorycznej projektu, a jedynie do jego analizy pod kątem zgodności z wiążącymi wymogami prawa. Na uznanie nie zasługują także zarzuty skarżącego, zasadzające się na założeniu, iż decyzja organu odwoławczego w sposób istotny naruszyła zasadę praw nabytych oraz że organ administracji budowlanej, rozpoznając wniosek inwestora, obowiązany był uwzględnić wynikający z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP z 1997 r. obowiązek równego traktowania stron oraz konstytucyjne przepisy o ochronie własności. Zgodnie bowiem z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy swej nieruchomości pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Również w odniesieniu do zarzutów dotyczących ryzyka pożarowego, zacienienia działki skarżącego oraz obniżenia wartości jego nieruchomości, stanowisko organu II instancji uznać należy za właściwe. W § 207 rozp. zawarty jest nakaz projektowania i wykonania budynków oraz urządzeń z nim związanych w sposób zapewniający, w razie pożaru, m.in. zahamowanie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie budynki. Ograniczenia tego przepisu nie wiążą się jednakże z zakazem usytuowania obiektu, niebędącego budynkiem, przy granicy z działką sąsiednią. Co do zacienienia oraz obniżenia wartości nieruchomości, to - jak słusznie zaznaczył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - przepisy § 57-60 rozp. regulują wyłącznie kwestie zacienienia budynków na działkach sąsiednich. Nie znajdują natomiast zastosowania do niezabudowanych części tychże działek. W przepisach budowlanych brak jest też regulacji wprowadzających ograniczenia w zakresie możności uzyskania pozwolenia na budowę z uwagi na potencjalne zmniejszenie wartości nieruchomości sąsiednich. Postawiony przez skarżącego zarzut w tym zakresie ocenić należy zatem jako bezprzedmiotowy w sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało orzec jak sentencji.