II SA/Sz 344/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder po rozpatrzeniu w dniu 23 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o wystąpienie przez Sąd z postanowieniem sygnalizacyjnym w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia oddalić wniosek Wyrokiem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną przez K. W. decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r. nr[...] . Pismem z dnia [...] r., K. W. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o poinformowanie właściwych organów, w trybie art. 155 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o naruszeniu Konstytucji RP przez organy administracji w celu wyeliminowania na przyszłość nierzetelnego i niezgodnego z prawem orzekania Wojewody oraz Starosty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 155 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Z treści powołanego przepisu wynika, że adresatem normy w niej wyrażonej jest sąd orzekający. Jednocześnie w przepisie tym ustawodawca zawarł sformułowanie "skład orzekający sądu może", które należy rozumieć w ten sposób, że wydanie postanowienia sygnalizacyjnego jest fakultatywnym uprawnieniem Sądu, czyli Sąd może wydać to postanowienie, lecz nie ma takiego obowiązku. Ponadto należy zwrócić uwagę na pogląd wyrażony w doktrynie, zgodnie z którym pojęcie istotnego naruszenia prawa należy rozumieć jako naruszenie prawa tego rodzaju, że choć nie może ono stanowić bezpośredniej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, to powoduje ono oczywiste i niebudzące wątpliwości nieprawidłowości w rozumieniu lub stosowaniu prawa. Jest to naruszenie tego rodzaju, że pomimo, iż nie miało ono bezpośredniego wpływu na wynik sprawy, to w sposób niewątpliwy naruszone zostały przepisy prawa materialnego lub procesowego (por. Ł. Strzepek, Uprawnienia sygnalizacyjne sądu administracyjnego, ATDP 2006, nr 1, s. 101). Tymczasem w przedmiotowej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, co stanowiło podstawę do uchylenia obydwu rozstrzygnięć i co zostało wyjaśnione w motywach uzasadnienia wyroku z dnia [...] r. Reasumując podkreślenia wymaga, że wniosek skarżącego dotyczy postanowienia sygnalizacyjnego, którego wydanie leży wyłącznie w gestii Sądu, wobec zaś stwierdzenia braku podstaw do wystąpienia sygnalizacyjnego wniosek zgłoszony przez K. W. należy uznać za niezasadny. W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 155 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w postanowieniu.