II SA/Sz 344/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi G. H. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...], Wojewoda Z. po rozpatrzeniu odwołania G. H. (dalej: Skarżący) reprezentowanego przez pełnomocnika, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta S z 3 grudnia 2021 r. nr [...], odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] znak [...] z dnia [...] lutego 2021 r., na mocy której zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielono pozwolenia B. spółce komandytowej z siedzibą w S., na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalem usługowym i podziemnym garażem wielostanowiskowym dla samochodów osobowych oraz niezbędnym uzbrojeniem i zagospodarowaniem terenu na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] przy ul. [...] w S.. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, iż pełnomocnik Skarżącego w dniu [...] lipca 2021 r. złożył do Urzędu Miasta S. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i architektoniczno - budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę. We wniosku wskazywał, że G. H. jest właścicielem nieruchomości położonych przy ul. [...] w S., która znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycyjnego. Podnosił, że nie został on powiadomiony o toczącym się postępowaniu i bez własnej winy nie brał w jego toku. Nie został uznany za stronę w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo że był stroną w postępowaniu dotyczącym uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto powołując przepis art. 3 pkt 20 prawa budowlanego Skarżący wskazywał, że jego nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Inwestycja pozbawia go dostępu do drogi publicznej poprzez zabudowanie aktualnie wykorzystywanej w tym celu drogi od frontu jego nieruchomości. Podkreślał także, iż nie został uznany za stronę w postępowaniu, pomimo że właściciele sąsiednich nieruchomości byli stronami w postępowaniu m.in. przy ul. [...] tymczasem ograniczenia w zakresie rozbudowy i nadbudowy budynku również dotyczą Skarżącego. Wnioskodawca powołał też przepis § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazując, że do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiących dojazd nie może być mniejsza niż 3m. Postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. Prezydent Miasta S. wznowił postępowanie, a następnie, decyzją z [...] grudnia 2021 r., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wskazując w szczególności, iż nieruchomości Skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji a zatem brak było podstaw do uznania go za stronę postepowania w przedmiocie udzielania pozwolenia na budowę. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący podnosząc, że bezpodstawne jest twierdzenie organu I instancji, że jego nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, podczas, gdy nieruchomości położone przy [...] i E. organ uznał, że znajdują się w takim obszarze. Wskazywał, że projektant umieścił nieruchomości Skarżącego w sferze oddziaływania inwestycji. Ma ona wpływ na rozbudowę budynków, a także na sposób zagospodarowania jego działek. Skarżący podnosił również, że droga wewnętrzna - dz. nr [...] i [...], którą organ wskazał w swojej decyzji jako drogę dojazdowa do nieruchomości wnioskodawcy, nie posiada jak twierdzi organ szerokości 3,24m. Jest to zdaniem Skarżącego powielanie twierdzeń pełnomocnika inwestora. Skarżący dodał, że nie ma również znaczenia, czy wnioskodawca korzysta z drogi gruntowej od strony ul. B. do dojazdu do nieruchomości, gdyż nie spełnia ona kryteriów drogi publicznej. Podnosił dalej, że celem regulacji prawa budowlanego jest to, aby budynki spełniały warunki techniczne w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Brak możliwości dostępu straży pożarnej do nieruchomości jest sprzeczny z § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Rozpatrując powyższe odwołanie Wojewoda wyjaśnił, iż zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniach administracyjnych w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę krąg stron postępowania ustala się jednak na podstawie przepisu szczególnego, tj. przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez pojęcie obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć zgodnie z art. 3 pkt 20 ww. ustawy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Wspomnianymi przepisami odrębnymi są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, (rozporządzenie w sprawie warunków technicznych). W §12 rozporządzenia określone są minimalne odległości od granicy działki i jeżeli z przepisów §13, §19, §23, §36, §40, §60 i §271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Wskazano, że działki inwestycyjne nie sąsiadują bezpośrednio w sąsiedztwie z działkami Skarżącego. Teren inwestycji od nieruchomości należących do G. H.: działka drogowa nr [...], dz. nr [...], dz. nr [...] i dz. nr [...]. Planowany budynek jak wynika z projektu zagospodarowania terenu rys. nr 1 oddalony jest w najbliższym miejscu do nieruchomości przy ul. [...] o ponad 16m. Wjazd główny na teren działki inwestycyjnej zaplanowano od strony ul. [...] do garażu podziemnego. Jak ustalił organ administracji, do projektu budowanego załączono mapę poglądową z zaznaczonymi działkami znajdującymi się w obszarze oddziaływania inwestycji. Działki nr [...] i nr [...] należące do Skarżącego nie zostały objęte obszarem oddziaływania planowanego obiektu. Natomiast objęta obszarem oddziaływania inwestycji została wspomniana w odwołaniu działka nr [...] przy ul. [...] gdyż jak wskazano w projekcie budowlanym, projektowany obiekt może potencjalnie oddziaływać na przestrzeń, w którą częściowo wchodzi cień projektowanego budynku. Natomiast jak wskazał projektant w opisie, tereny które nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu to tereny w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego, które nie generują ograniczenia w zabudowie terenu m.in. dz. nr [...] Działki te jak wskazał projektant są zabudowane budynkami mieszkalno - usługowymi. Załączona do projektu analiza zacieniania projektowanego budynku wykazuje, że zapewnione są warunki zachowania nasłonecznienia od 7,5 h do 10 h. Wskazano, że możliwa jest potencjalna rozbudowa tych budynków m.in. rozszerzając inwestycje dla budynku [...] - dz. nr [...] o dz. nr [...] i [...] zaś dla budynku [...] - dz. nr [...] o dz. nr [...] i [...]. Wojewoda nadmienił także, iż wraz z dokumentacją dotyczącą przedmiotowego projektu budowlanego budynku, organ I instancji przekazał archiwalne akta dotyczące budynków m.in. przy ul. [...]. Jak wynika z tych akt, Urząd Rejonowy w S decyzją z 22 stycznia 1991 r. zatwierdził plan realizacyjny zespołu pawilonów handlowych [...][...] przy ul. [...] w S.. Pozwoleniem na budowę z dnia [...] lutego1991r. zatwierdził projekt budowlany dotyczący m.in. nieruchomości przy ul. [...] w S.. Z opisu technicznego do tego projektu wynika, że plan realizacyjny dla zespołu działek wraz z terenem przyległym wspólnym opracowano dla wszystkich właścicieli. Od strony ul. [...] i pawilonu handlowego projekt zakładał wspólny ciąg pieszy. Od zaplecza zaś dojazd i plac manewrowy i gospodarczy ze śmietnikiem. Na załączonym do tego projektu planie zagospodarowania terenu od strony ul. [...] zaprojektowano dojazd do nieruchomości między innymi [...] o szerokości 3,5 m. Organ odwoławczy nie zgodził się też z twierdzeniem Skarżącego, iż planowana inwestycja spowoduje naruszenie §15 ust. 1 rozporządzenia względem jego nieruchomości dz. nr [...], albowiem G. H. nigdy nie posiadał prawa przejazdu i przechodu poprzez działki inwestycyjne do swoich nieruchomości. Nie wykazał się bowiem żadnym dokumentem, z którego wynika, że poprzez działki inwestycyjne posiada prawo do przejazdu celem dojazdu do swoich nieruchomości a ponadto owe działki inwestycyjne (jak wynika z księgi wieczystej) nie są obciążone żadną służebnością gruntową celem udostępnienia możliwości dojazdu do nieruchomości Skarżącego. Wojewoda przyjął wobec powyższego, iż z analizy projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2021 r., wynika, że planowana inwestycja nie wykracza swoim zakresem poza działki należące do inwestora. Brak jest ingerencji w działki, które stanowią dostęp do nieruchomości Skarżącego. Za niezrozumiały uznał organ argument sugerujący brak możliwości dostępu straży pożarnej do nieruchomości wnioskodawcy, skoro brak jest ingerencji planowanej inwestycji w działki oznaczone jako drogowe. W ocenie Wojewody Skarżący nie wykazał zatem w sprawie żadnej z przesłanek ograniczających zagospodarowanie terenu jego nieruchomości, a tym samym naruszenia prawem chronionego interesu. Wobec powyższego uznano, że żądanie wznowienia postępowania pochodzi od osoby nieposiadającej przymiotu strony, wobec czego prawidłową była decyzja organu I instancji odmawiająca w wyniku wznowienia uchylenia ostatecznej decyzji będącej przedmiotem wniosku Skarżącego. Pismem z [...] marca 2021 r. pełnomocnik Skarżącego wystąpił ze skargą na powyższą decyzję zarzucając jej: 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, iż nieruchomości gruntowe [...] należące do Skarżącego nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji będącej przedmiotem kwestionowanej decyzji podczas gdy wszystkie nieruchomości sąsiadujące z nieruchomościami Skarżącego zostały uznane za nieruchomości znajdujące się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, 2. naruszenie prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 28 k.p.a. w stosunku do Skarżącego i w efekcie nieprzyznanie Skarżącemu przymiotu strony postępowania administracyjnego dotyczącego inwestycji budowlanej realizowanej przy ul. [...] w S., w sytuacji, gdy przedmiotowa inwestycja narusza interes prawny Skarżącego, 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, iż szerokość jezdni dojazdu do należących do Skarżącego nieruchomości gruntowych [...] od strony ul. [...] wynosi więcej niż 3 metry, w sytuacji gdy w rzeczywistości szerokość jezdni tego dojazdu jest mniejsza niż 3 metry, co też uniemożliwia uznanie tego połączenia za dojazd w myśl § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, 4. naruszenie prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w efekcie czego postępowanie administracyjne dot. pozwolenia na budowę (nr [...]) inwestycji realizowanej przy ul. [...] w S. nie zostało wznowione, podczas gdy w przedmiotowym postępowaniu Skarżący nie brał udziału, chociaż wspomniana wyżej inwestycja w rzeczywistości narusza jego interes prawny, 5. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, oraz art. 80 k.p.a. i niezastosowanie wynikających z tych przepisów zasad dotyczących postępowania administracyjnego (zasady prawdy materialnej, zasady pogłębiania zaufania do obywateli, zasady przekonywania), a w efekcie niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego zweryfikowania i wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy poprzez oparcie swojej decyzji na obiektywnym i dokładnym przeanalizowaniu niezbędnego zakresu materiału dowodowego, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja w najważniejszym zakresie została wydana wyłącznie w oparciu o wymagającą weryfikacji dokumentację projektu budowlanego budynku realizowanego przy ul. [...] w S., przedłożoną przez inwestora. W uzasadnieniu powyższego stanowiska pełnomocnik Skarżącego nadmienił, że wprawdzie nieruchomości należące do Skarżącego nie przylegają bezpośrednio do działki budowlanej, na której realizowana jest inwestycja, jednakże z całą pewnością należy przyjąć, że nieruchomości Skarżącego znajdują się w obrębie jej oddziaływania. Inwestycja ma realny wpływ na nieruchomości Skarżącego i jej realizacja może naruszać interes prawny Skarżącego. Powyższe potwierdza fakt, iż inne nieruchomości sąsiadujące z nieruchomościami skarżącego zostały uznane za nieruchomości będące w obrębie oddziaływania tej inwestycji, w związku z czym właścicielom tychże nieruchomości został przyznany status stron w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania pozwoleń na budowę na rzecz inwestora. Zdaniem Skarżącego wszystkie nieruchomości sąsiadujące ze wspomnianą wyżej inwestycją w rzeczywistości znajdują się w podobnej sytuacji. Pełnomocnik Skarżącego oświadczył też, że naruszenie interesu prawnego Skarżącego wynika również z innej okoliczności, a mianowicie realizacja inwestycji spowodowała przeorganizowanie sposobu korzystania z przylegających do nieruchomości Skarżącego dróg i chodników, w wyniku czego doszło do sytuacji, w której dotychczas wykorzystywany przez Skarżącego dojazd został zablokowany, w związku z czym Skarżący został zmuszony do korzystania z dojazdu znajdującego się przy ul. [...] ten zaś ma mniejszą szerokość niż wymagane ustawowo 3 metry. Co prawda organy administracji posługiwały się planami zagospodarowania, na których przedmiotowy dojazd oznaczony jest jako jezdnia o szerokości 3,5 m, jednakże w rzeczywistości granice znajdującego się tam parku, rosnące drzewa, a także kamienie zawężają tą szerokość poniżej 3 metrów. Tym samym jezdnia ta nie spełnia ustawowych warunków przewidzianych dla dojazdów do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych. Z okoliczności tej wynika faktyczne zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia Skarżącego i jego sąsiadów, albowiem w przypadku ewentualnego pożaru wóz strażacki nie ma możliwości dotarcia do miejsca docelowego, co też ma być zapewnione między innymi poprzez udostępnienie jezdni o szerokości co najmniej 3 m. Jako wadliwe pełnomocnik Skarżącego uznał też to, iż organy administracyjne posługiwały się dokumentacją projektową przedłożoną przez inwestora, co siłą rzeczy oznacza, że podmioty decydujące posiłkowały się materiałami, które w swojej treści mogły zawierać liczne subiektywne informacje, korzystne z punktu widzenia inwestora, ale już nie właścicieli nieruchomości sąsiadujących. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, i obejmuje również orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (vide: art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż wbrew jednemu z zarzutów skargi jakoby postępowanie administracyjne dot. kwestionowanego przez Skarżącego pozwolenia na budowę (nr [...]) nie zostało wznowione, Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...], wznowił postępowanie. Tym samym objęta skargą decyzja zapadła we wznowionym postępowaniu. Powyższe wynika zresztą wprost z sentencji decyzji organu I instancji z dniu [...] grudnia 2021 r., w której orzeczono o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Podstawą powyższej odmowy było natomiast ustalenie, iż żądanie wznowienia postępowania pochodzi od osoby nieposiadającej przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę. Dokonując powyższej oceny organy administracji prawidłowo przyjęły, iż krąg postępowania podlegał ustaleniu na podstawie art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.), zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należało zaś rozumieć, zgodnie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Nie jest przy tym sporne, iż nieruchomości stanowiące własność Skarżącego nie sąsiadują bezpośrednio z działkami inwestycyjnymi. Przy czym brak jest podstaw do kwestionowania tego, iż najbliższy nieruchomości Skarżącego planowany budynek ma być posadowiony w odległości ponad 16 metrów. Zasadnie uznano zatem, że podstaw do przypisania mu statusu strony postępowania mającego za przedmiot pozwolenie na budowę nie dają normy odległościowe dotyczące sytuowania budynków określone w §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podstaw do przypisania Skarżącemu statusu strony nie daje również argumentacja dotycząca udziału na takich prawach we wcześniejszym postępowaniu mającym z przedmiot warunki zabudowy dla działek inwestycyjnych. W takim postępowaniu ów interes prawny jest weryfikowany na podstawie innych przepisów niż w przypadku pozwolenia na budowę. W postępowaniu o wydanie warunków zabudowy nieruchomości, krąg stron jest wyznaczany w oparciu o art. 28 k.p.a., natomiast w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę - w oparciu o cytowany powyżej art. 28 Prawa budowalnego. Podobnie, przyznanie statusu sąsiadom nieruchomości Skarżącego nie daje podstaw uznania, iż również on powinien był być stroną postępowania mającego za przedmiot pozwolenie na budowę. W tym zakresie konieczne byłoby stwierdzenie, że zabudowanie działek inwestycyjnych spowoduje ograniczenia w wykonywaniu prawa własności którejś z działek Skarżącego. Tymczasem ze znajdującej się w aktach sprawy analizy nasłonecznienia a także potencjalnej możliwości lub nadbudowy budynków wynika jednoznacznie, że dla nieruchomości zapewnione są warunki zachowania nasłonecznienia od 7,5 h do 10 h i możliwa jest potencjalna rozbudowa budynków Skarżącego. Przy czym teza skargi, jakoby wszystkie nieruchomości sąsiadujące z objęta pozwoleniem na budowę inwestycją znajdowały się w podobnej sytuacji, nie jest trafna. Warto bowiem zauważyć, iż rzut poziomy budynku objętego pozwoleniem jest zbliżony kształtem do litery "L". Taki kształt w oczywisty sposób wpływa na rozkład cienia dla nieruchomości położnych w sąsiedztwie co zresztą zostało należycie przedstawione stosownej analizie zacieniania, dołączonej do projektu budowlanego. Jeśli chodzi natomiast o eksponowany przez Skarżącego dojazd do jego nieruchomości, nie jest sporne, iż Skarżący nie posiada żadnego tytułu prawnego umożliwiającego mu korzystnie z działek inwestycyjnych w celu przechodu i przejazdu do swojej posesji. Stąd nieuzasadnione jest wiązanie opisanego faktu faktycznego wykorzystywania owych działek dla dojazdu z interesem prawnym Skarżącego czy oddziaływaniem na jego nieruchomość. Tak opisywany interes jawi się bowiem co najwyżej jako interes faktyczny. Podobnie, obowiązujące przepisy nie dawały podstaw do uznania Skarżącego za stronę postępowania dotyczącego pozwolenia nadbudowę z tej przyczyny, iż dojazd do jego posesji "od zaplecza", do którego posiada stosowany tytuł prawny, wskutek rozrostu drzew czy ułożenia kamieni uległ zwężeniu i spełnia swoich pierwotnych parametrów dotyczących szerokości 3,5 m. Skarżącemu przysługują bowiem stosowne środku prawne celem udrożnienia tego przejazdu. Wreszcie, jeśli chodzi o zarzut opierania się w toku postępowania między innymi na dokumentach przedstawionych przez inwestora warto dostrzec, iż przedmiotem decyzji, którą obejmował wniosek wznowieniowy było zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę budynku. W tym postępowaniu organ administracji ma obowiązek orzekania na podstawie dokumentów przedstawionych przez inwestora, przy czym zgodnie z wolą ustawodawcy są one opracowywane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i wiedzę specjalną oraz ponoszące odpowiedzialność za zawarte w dokumentacji dane. Przy czym nie można tracić z pola widzenia, iż w realiach badanej sprawy organy zgromadziły obszerną dokumentację odzwierciedloną w aktach sprawy i jak wynika wprost z uzasadnienia sięgnęły także do tych dokumentów. Stąd dokonana przez organy ocena jawi się jako odpowiednio wnikliwa. Podsumowując, w ocenie Sądu, organy administracji należycie zbadały sprawę i prawidłowo nie dopatrzyły się u Skarżącego statusu strony postępowania zakończonego decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę. Takie ustalenie poczynione we wznowionym postępowaniu obligowało organ administracji do wydania decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, co też prawidłowo uczyniono. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. Powołane wyżej orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl.