II SA/Sz 346/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Kazimierz Maczewski Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Agata Banc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2006 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz uchyla wydaną w jej następstwie decyzję Starosty z dnia [...] Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Starosta decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 9 ust.1 pkt 14 lit. a i b w związku z art. 73 ust.5 i art. 71 ust.1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz.U. Nr 99, poz. 1001/ oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o: uznaniu D. B. z dniem [..] r. za osobę bezrobotną i o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] r. w wysokości [...] zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przytoczył treść art. 73 ust.5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i ustalił, że z przedstawionych w dniu rejestracji dokumentów wynika, iż D. B. spełniła określone w tym przepisie przesłanki. W odwołaniu D. B. podniosła, że zarejestrowała się w ubiegłym roku w Urzędzie Pracy z prawem do zasiłku w wysokości [...] %, gdyż wówczas Jej staż pracy wynosił [...] lata [...] miesięcy i [...] dni. W lipcu [...] r. podjęła pracę w [...] na okres [...] miesięcy i w związku z tym utraciła status osoby bezrobotnej. Po okresie zatrudnienia w dniu [...] r. ponownie zarejestrowała się w UP, ale tym razem staż pracy wynosił [...] lat, [...] miesiące i [...] dni. Dlatego odwołująca się zarzuciła, iż obecnie należy się Jej [...] % zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda decyzją z dnia [...] r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 2 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania D. B., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że D. B. zarejestrowała się w dniu [...] r.. W dniu rejestracji posiadała staż pracy wynoszący [...] lata, [...] miesięcy i [...] dni i uzyskała prawo do zasiłku w wysokości [...] % kwoty zasiłku. Z dniem [...] r. D. B. utraciła status osoby bezrobotnej z powodu podjęcia pracy. Strona w dniu [...] r. zarejestrowała się ponownie i przedłożyła świadectwo pracy z [...], z którego wynikał okres zatrudnienia od [...] r. do [..] r. Organ I instancji przyznał stronie prawo do zasiłku na podstawie art. 73 ust.5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy /Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm./. Zgodnie z tym przepisem bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu m.in. podjęcia zatrudnienia i zarejestrował się w Urzędzie Pracy jako bezrobotny w ciągu 7 dni (od dnia 1 listopada 2005r. w ciągu 14 dni) od dnia ustania zatrudnienia posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu. Wojewoda wskazał, że przepis art. 72 ust.1 tej ustawy określa kwotę zasiłku, natomiast w myśl art. 72 ust. 2 bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi mniej niż 5 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 80% kwoty określonej w ust.1. Odnosząc się do twierdzeń strony, że obecnie posiada ponad [...] letni staż pracy, organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie strona kontynuuje pobieranie "starego" zasiłku, przyznanego podczas poprzedniej rejestracji. Dlatego okres zatrudnia od [...] r. do [...] r. nie może zostać zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku. Ten okres pracy będzie zaliczony w przypadku ponownego uzyskania przez stronę prawa do nowego zasiłku stosownie do art. 73 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ odwoławczy ponadto stwierdził, że organ I instancji wydając decyzję w przedmiocie uznania D. B.. za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku, powołał przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dotyczące jedynie zasiłku, nie wskazał natomiast przepisu , na podstawie którego przyznano stronie status osoby bezrobotnej (art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy). W tych okolicznościach, organ odwoławczy uznał, że organ I instancji ponownie rozpatrzy sprawę i wyda stosowną decyzję administracyjną. D. B. zaskarżyła powyższą decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, powtórzyła stanowisko i argumenty przytoczone w odwołaniu i podniosła, że nie zgadza się ze stanowiskiem organów. Zdaniem skarżącej skoro posiada [...] letni staż pracy to powinna otrzymać [...] % kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika, że Starosta, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] r. Nr [...], na podstawie art. 9 ust.1 pkt 14 lit. "a" i "b", art. 2 ust.1 pkt 2, art. 73 ust. 5 w związku z art. 71 ust.1 i 2, art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 104 Kpa – uznał D. B. za osobę bezrobotną z dniem [...] r. i przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] r. w wysokości [...] zł. Wojewódzki Sad Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona, ale z przyczyn innych niż w niej podniesione. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy te sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji Sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, Sąd eliminuje z obrotu prawnego taką wadliwą decyzję - w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia - poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej cytowanej jako P.p.s.a.). Taka sytuacja uzasadniająca wyjście poza zarzuty skargi zaistniała w niniejszej sprawie. Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie, jest decyzja Wojewody z dnia [...] r. uchylająca decyzję Starosty z dnia [... r. o uznaniu D. B. za osobę bezrobotną z dniem [...] r. i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. w kwocie [...] zł i przekazująca sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Tak więc kontrolowana decyzja jest decyzją kasacyjną wydaną na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Przepis ten dopuszcza uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia tylko wówczas "gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części". Tymczasem, jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa pod względem merytorycznym, strona bowiem od dnia [...] r. kontynuuje pobieranie zasiłku dla bezrobotnych przyznanego wcześniej przy pierwszej rejestracji w dniu [...] r., zatem bez wpływu na wysokość kwoty zasiłku pozostaje okres zatrudnienia od [...] r. do [...]. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko organu odwoławczego wbrew odmiennym wywodom skargi, jest zgodne z prawem tj. art. 73 ust.5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z przepisu tego wynika bowiem, że kontynuacja pobierania przez skarżącą zasiłku dla bezrobotnych oznacza, że strona otrzymuje go w takiej wysokości w jakiej nabyła prawo do zasiłku rejestrując się w dniu [...] r. Skoro zatem skarżąca wówczas posiadała staż pracy wynoszący [...] lata [...] miesięcy i [...] dni, czyli okres uprawniający do zasiłku wynosił mniej niż [...] lat, co uprawniało do otrzymania [...] % zasiłku dla bezrobotnych, to kontynuacja pobierania zasiłku w rozumieniu art. 73 ust.5 tej ustawy nie dawała podstaw do przyznania zasiłku wyższego niż [...] % zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy pomimo uznania decyzji organu I instancji za prawidłową pod względem merytorycznym, rozpoznając odwołanie wydał decyzję kasacyjną. Jedyną przyczyną, dla której uchylono prawidłową pod względem merytorycznym decyzję było "nie wskazanie przepisu, na podstawie którego przyznano status osoby bezrobotnej (art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy)". Wobec treści art. 138 § 2 Kpa podkreślenia wymaga, że tego rodzaju uchybienie nie uzasadniało uchylenia prawidłowej pod względem merytorycznym decyzji organu I instancji. Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały określone w art. 138 § 2 kpa. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji podjętej w I instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej tego typu. Z tego względu należało uznać zaskarżoną decyzję za wydaną z rażącym naruszeniem art. 138 § 2 Kpa. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdził nieważność decyzji Wojewody z dnia [...] r. W tym miejscu należy też wskazać, że organ I instancji zgodnie z decyzją Wojewody z dnia [...]. ponownie rozpatrzył sprawę w dniu [...] r. i wydał decyzję. Stwierdzenie zaś nieważności zaskarżonej decyzji w takiej sytuacji oznacza, że w obrocie prawnym pozostają dwie decyzje organu I instancji tj. decyzji z dnia [..] r. o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną z dniem [...] r. i przyznaniu prawa do zasiłku od dnia [...] r. w kwocie [...] zł, miesięcznie oraz decyzja z dnia [...] r. o takim samym rozstrzygnięciu. W tych okolicznościach Sąd uznał za uzasadnione zastosowanie przepisu art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z mocy tego przepisu, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W ocenie Sądu, dla końcowego załatwienia niniejszej sprawy, niezbędne okazało się wyeliminowanie również decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, tj. decyzji Starosty z dnia [...] r., co spowoduje, że sprawa powróci na etap postępowania odwoławczego. Dlatego, należało uchylić decyzję organu I instancji z dnia [...] r. na podstawie art. 135 w związku z art. 145 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.