II SA/Sz 351/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 31 maja 2012 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Szczecinie Barbary Rzuchowskiej sprawy ze skargi Al. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r., Nr [...] i stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, II. uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. M. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Powiatowy Lekarz Weterynarii w dniu [...] r. na podstawie art. 34 a ust.1 i 2 oraz art. 7 ust. 1 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U 2003 r. Nr 106 poz. 1002 ze zm.) złożył wniosek do Prezydenta Miasta o czasowe odebranie zwierząt tj. 29 sztuk owiec i 3 kuców należących do A. M., utrzymywanych na terenie gospodarstwa położonego sołectwo [...] ul. [...] . Decyzją z dnia [...] r. Nr[...] .ZŚ Prezydent Miasta na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku Powiatowego Lekarza Weterynarii, umorzył postępowanie w sprawie czasowego odebrania zwierząt tj. 29 sztuk owiec oraz 3 kuców. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt przyznaje organowi administracji publicznej prawo podjęcia decyzji o czasowym odebraniu właścicielowi lub opiekunowi zwierzęcia traktowanego w sposób określony w art. 6 ust. 2 tej ustawy tj. znęcania się nad zwierzętami poprzez świadome dopuszczenie do zadawania bólu lub cierpień, a w szczególności utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego niechlujstwa oraz w pomieszczeniach i klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji. Organ podał, że w dniu [...] r. na terenie gospodarstwa ul. [...] inspektor WGK UM przeprowadził kontrolę w obecności właściciela posesji. W jej wyniku ustalono, że stan pomieszczeń gospodarskich jest prawidłowy, kondycja zwierząt dobra, zwierzęta posiadają zabezpieczenie paszowe oraz dostęp do wody do pojenia. Nie wystąpiły zatem przesłanki zawarte w art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt, upoważniające do czasowego odebrania zwierząt ich właścicielowi. Kolejne kontrole z udziałem pięcioosobowej komisji, przeprowadzono w dniach [...] r. Wyniki tych kontroli potwierdziły, że warunki utrzymania zwierząt oraz ich stan zdrowotny nie dają podstaw do podjęcia decyzji o ich odebraniu. O poczynionych ustaleniach organ poinformował wnioskodawcę. Gospodarstwo położone przy ul. [...] zostało objęte przez organ monitoringiem. W dniach [...] r. komisja dokonała kolejnych kontroli warunków bytowania zwierząt we wskazanym gospodarstwie, które potwierdziły brak podstaw do czasowego odebrania zwierząt właścicielowi. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że w momencie kiedy powstały jednoznaczne warunki dla rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji administracyjnej okazało się, że w gospodarstwie nie ma zwierząt. W dniu [...] r. wpłynęło do Prezydenta Miasta pismo od Powiatowego Lekarza Weterynarii zawiadamiające o odebraniu przez ten organ zwierząt z gospodarstwa A. M. i umieszczeniu ich tymczasowo w innym gospodarstwie. W związku z powyższym organ uznał, iż dalsze prowadzenie postępowania, a zwłaszcza wydanie decyzji w sprawie czasowego odebrania zwierząt stało się bezprzedmiotowe. Odwołanie od tej decyzji złożył Powiatowy Lekarz Weterynarii i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że Powiatowy Lekarz Weterynarii wniósł o czasowe odebranie zwierząt ([...] owiec i [...] kuców) właścicielowi A. M.. Podstawą prawną wniosku był przepis art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, zaś przyczyną jego złożenia wyniki kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie A.M. przez wnioskodawcę. W trakcie tej kontroli, w obecności inspektora weterynaryjnego (lekarza weterynarii), Powiatowy Lekarz Weterynarii stwierdził, że stan zwierząt uzasadnia przypuszczenie, iż ich właściciel w sposób rażący zaniedbał je, co zgodnie z ustawą o ochronie zwierząt kwalifikowane jest jako znęcanie się nad zwierzętami. Prezydent Miasta M. wszczął postępowanie na wniosek Powiatowego Lekarza Weterynarii, lecz uznał wniosek za bezzasadny. W ocenie wnioskodawcy takie stanowisko organu nie jest zasadne z uwagi na brak podstawowych ustaleń, mimo że postępowanie toczyło się 15 miesięcy, a wielokrotnie przeprowadzone wizytacje gospodarstwa nie ustaliły nawet tak istotnej okoliczności, jak dramatyczny spadek pogłowia stada owiec – z 39 sztuk (protokół z dnia 31 grudnia 2010 r.) – do 17 sztuk (protokół z lutego 2011 r.). Organ I instancji zaniechał wyjaśnienia losu 3 kuców, ograniczając się do drugorzędnych ustaleń np. dotyczących zgromadzonej paszy dla zwierząt, co nie oznacza, że zwierzęta ją otrzymały. Odwołujący się podniósł też, że błędne było umorzenie postępowania, o ile organ stwierdził brak przesłanek wskazanych we wniosku winien wydać decyzję odmawiającą odebrania zwierząt (vide wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 01 lutego 2011 r., sygn. II SA/Rz 1107/2010). Ponadto organ I instancji naruszył rażąco art. 3 ust. 2 pkt 5 lit. g ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 112, poz. 744 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Zgodnie bowiem z tymi przepisami Inspekcja Weterynaryjna została ustawowo powołana jako państwowy urząd nadzorujący przestrzeganie przepisów ustawy o ochronie zwierząt, a zatem nie jest możliwe podważanie ustaleń organów Inspekcji Weterynaryjnej przez komisje mające charakter nieformalnych zgromadzeń osób prywatnych, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Waga tych naruszeń uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Powiatowy Lekarz Weterynarii podkreślił, że jako wnioskodawca, będący stroną w sprawie w toku całego postępowania nie dowiedział się ani o powołaniu owej komisji ani o podejmowanych przez nią działaniach. Takie postępowanie jest sprzeczne z zasadami postępowania określanymi w Kodeksie postępowania administracyjnego. Ocena tragicznego stanu zwierząt należących do A. M. nie jest wyłącznie kwestią opinii Powiatowego Lekarza Weterynarii. Opinię taką wyraził również Prokurator Rejonowy, który oskarżył właściciela zwierząt, a Sąd Rejonowy skazał A.M. za czyn opisany w akcie oskarżenia. Wyrok ten nie jest wprawdzie prawomocny, jednak sam fakt takiego orzeczenia dowodzi, że ustalenia organu administracji w niniejszej sprawie nijak mają się do stanu faktycznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpoznaniu odwołania Powiatowego Lekarza Weterynarii od decyzji organu I instancji, na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2003 r. nr 106, poz. 1002 ze zm.), decyzją z dnia [...] r. Nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium w uzasadnieniu decyzji podniosło między innymi, że wniosek Powiatowego Lekarza Weterynarii wskazujący na podstawy prawne kwalifikacji zaistniałego w kontrolowanym gospodarstwie stanu, nie wyczerpuje nałożonego na organy administracji publicznej obowiązku ustalenia stanu faktycznego i dokonania właściwej subsumcji. Uprawnienie do orzekania w sprawie czasowego odebrania zwierząt ustawodawca powierzył organom administracji publicznej (burmistrzowi, prezydentowi miasta), nie wyłączając postępowania z wniosku lekarza weterynarii, pozostawiając temu organowi ostateczną decyzję, co do zasadności – w świetle zaistniałego stanu faktycznego – decyzji o czasowym odebraniu zwierząt. Takie upoważnienie obliguje organ prowadzący postępowanie do ustalenia stanu faktycznego, z zachowaniem reguł proceduralnych. Dlatego słusznie organ I instancji poddał weryfikacji wniosek Powiatowego Inspektora Weterynarii, pod kątem ustalenia stanu faktycznego sprawy uzasadniającego zastosowanie wnioskowanej sankcji, Kolegium przyznało rację odwołującemu się, że w przypadku braku podstaw do uwzględnienia wniosku o odebranie zwierząt, należało wydać decyzję odmawiającą czasowego odebrania zwierząt. W ocenie Kolegium, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do merytorycznej oceny wniosku Powiatowego Lekarza Weterynarii. Organ I instancji winien uzupełnić akta o protokoły kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w dniach [...] r., celem ustalenia zaistniałego w tym momencie stanu faktycznego. Następnie Kolegium odniosło się do wyników kontroli przeprowadzonych przez organ I instancji w przedmiotowym gospodarstwie w dniach [...] r., i uznało, że z dowodów tych wynika, iż nie stwierdzono stanu rażącego niechlujstwa, zapewniono pożywienie, chociaż nie wskazani czy karna jest właściwa dla utrzymania zdrowia i kondycji zwierząt. W pozostałym zakresie dowody te nie dają podstaw do oceny zasadności wniosku Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. Kolegium podkreśliło, iż podjęcie merytorycznej decyzji wymaga uzupełnienia postępowania dowodowego o nie budzące wątpliwości ustalenie przesłanek, o jakich mowa w art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt. Organ I instancji nie ustalił nawet przyczyn zmiany stanu liczebnego zwierząt w toku postępowania, nie dopuścił dowodu z wyroku skazującego A.M. za czyn określony w art. 35 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Pominął też jako stronę postępowania Powiatowego Lekarza Weterynarii, któremu status taki przyznaje art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, pozbawiając wnioskodawcę uprawnienia do czynnego udziału w postępowaniu. W ocenie Kolegium powyższe braki i uchybienia wymagają usunięcia, i w tym celu przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało też, że brak zwierząt w gospodarstwie na dzień orzekania nie znosi obowiązku przeprowadzenia rzetelnego postępowania. Podnoszony fakt odebrania zwierząt właścicielowi, które o ile nastąpiło w okolicznościach przepisu art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, nakazuje kontynuowanie niniejszego postępowania, celem wydania decyzji na podstawie wskazanego przepisu. Z akt sprawy nie wynika też kto, kiedy, dlaczego i na jakiej podstawie odebrał zwierzęta. Wprawdzie Powiatowy Lekarz Weterynarii poinformował organ o odebraniu zwierząt, jednak brak dowodu na tę okoliczność stanowi istotny brak postępowania. Kolegium nadmieniło też, organ I instancji nie uzasadnił umorzenia postępowania brakiem podstaw do odebrania zwierząt, a samym brakiem zwierząt. Ponadto decyzja o umorzeniu postępowania nie przesądziła o zasadności odebrania zwierząt z przedmiotowego gospodarstwa. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] r. Nr[...] .ZŚ na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie w sprawie czasowego odebrania zwierząt tj. [...] sztuk owiec oraz [...] sztuk kuców należących A. M. utrzymywanych na terenie gospodarstwa położonego sołectwo [...] ul. [...] . Organ I instancji wskazał, że w dniu [...] r. wpłynął wniosek Powiatowego Lekarza Weterynarii o odebranie zwierząt – [...] owiec i [...] kuców – należących do A. M., które są przetrzymywane w bardzo trudnych warunkach. W ramach postępowania dowodowego organ przeprowadził w dniu [...]r. kontrolę pomieszczeń gospodarskich i kondycji zwierząt. Ponowne kontrole przeprowadzono w dniach [...] r., [...] r., [...] r. Kontrole potwierdziły, że warunki utrzymania zwierząt oraz ich stan nie dają podstaw do czasowego ich odebrania. W dniu [...] r. wpłynął kolejny wniosek Powiatowego Lekarza Weterynarii tym razem o czasowe odebranie 1[...] sztuk owiec, gdyż stan liczebny owiec uległ zmianie. Wniosek ten organ I instancji potraktował jako uzupełnienie wniosku z dnia [...] r. W dniu [...] r. przeprowadzono kontrolę gospodarstwa i nie stwierdzono istotnych odstępstw od należytego traktowania i utrzymywania [...] sztuk owiec. Następnie organ I instancji podniósł, że w czasie kiedy powstały warunki do rozstrzygnięcia sprawy i wydania odmownej decyzji administracyjnej okazało się, że w gospodarstwie nie ma już zwierząt. W dniu [...] r. wpłynęło pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii zawiadamiające o zabraniu przez niego zwierząt i umieszczeniu w innym gospodarstwie. Z uwagi na powyższe, dla rozstrzygnięcia sprawy istotne było zatem ustalenie przyczyn i okoliczności odebrania zwierząt. W tym celu organ I instancji zwrócił się do Komendy Miejskiej Policji o podanie czy odebranie zwierząt nastąpiło z inicjatywy Policji, czy rola Policji ograniczała się do asysty czy innych czynności zabezpieczających lub wspomagających. Ponadto organ zwrócił się do Powiatowego Inspektoratu Weterynarii o przedłożenie protokołów z kontroli przeprowadzonych w gospodarstwie A.M. oraz protokołu odebrania [...] sztuk owiec. W ocenie organu, brak było podstaw do czasowego odebrania zwierząt, gdyż zwierzęta były silne, żadne nie było chore, były jedynie nieostrzyżone. Zwierzęta miały zapewnioną zieloną trawę, siano i wodę. Zmniejszenie ich liczebności nastąpiło jeszcze przed odebraniem, gdyż trzy kuce sprzedano a kilka owiec skradziono. Zdaniem Prezydenta Miasta , dalsze prowadzenie postępowania dowodowego, celem ustalenia czy w sprawie ma zastosowanie art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt stało się bezprzedmiotowe, gdyż odebranie zwierząt nastąpiło przez podmiot nieuprawniony. Powyższe organ ustalił na podstawie pisma Z-cy Naczelnika Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji oraz z przesłuchania funkcjonariusza Policji asystującego przy odbiorze zwierząt przez Powiatowego Lekarza Weterynarii. Odebranie zwierząt z gospodarstwa A. M. nastąpiło według trybu przewidzianego w art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Zgodnie z tym przepisem w przypadkach niecierpiących zwłoki gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu, policjant a także uprawniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, może odebrać mu zwierzę zawiadamiając o tym niezwłocznie Prezydenta Miasta celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. W rozpoznawanej sprawie odebranie wskazanych zwierząt nie nastąpiło ani z inicjatywy Policji ani organizacji społecznej, której statutowym celem jest ochrona zwierząt. Po zapoznaniu się z uwagami i wnioskami Powiatowego Lekarza Weterynarii, organ stwierdził, że uzupełnienie postępowania o wnioskowane przez weterynarza dokumenty i wyjaśnienia nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż zwierzęta zostały odebrane przez podmiot nieuprawniony do dokonywania tych czynności. Odwołanie od tej decyzji wniósł Powiatowy Lekarz Weterynarii i zarzucił wydanie decyzji z naruszeniem prawa w szczególności z obrazą art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Zdaniem odwołującego się Prezydent Miasta M. błędnie uznał, że zabranie zwierząt musi nastąpić tylko i wyłącznie z inicjatywy jednego z podmiotów wymienionych w tym przepisie. Wbrew organowi I instancji czynność odebrania zwierząt właścicielowi w powyższym trybie nie może być wyłącznie wynikiem własnej inicjatywy policjanta albo, że czynności tej ma dokonywać własnoręcznie. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że obecność policjanta ma autoryzować w istocie zamach na prawa własności i posiadania. Ponadto organ I instancji rażąco naruszył art. 3 ust. 2 pkt 5 lit. g ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (j.t. Dz.U. z 2010 r., nr 112, poz. 744 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr[...] , po rozpoznaniu odwołania Powiatowego Lekarza Weterynarii, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że stanowisko organu I instancji iż w rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe, jest nietrafne. Stosownie do art. 105 § 1 K.p.a. postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe tylko wtedy gdy brak jest sprawy administracyjnej, która może być załatwiona decyzją, nie zaś wtedy gdy wydanie decyzji staje się zbędne. W niniejszej sprawie brak było podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego, ponieważ w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istniała sprawa administracyjna (czasowego odebrania zwierząt A. M.), podmiot tego postępowania (A. M.), ustawowo upoważniony organ (Prezydent Miasta ) i podstawa prawna decyzji (art. 7 ust.1 i 3 ustawy o ochronie zwierząt). O ocenie Kolegium, organ I instancji winien kontynuować wszczęte w dniu [...]r. postępowanie w trybie przepisu art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, gdyż w rozpatrywanej sprawie zwierzęta zostały już faktycznie odebrane. Ponadto, organ odwoławczy uznał za nieuprawnione działanie organu I instancji polegające na dokonywaniu oceny czynności odebrania zwierząt i na tej podstawie podejmowanie decyzji o bezprzedmiotowości postępowania. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł A. M. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 105 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu braku podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego w sytuacji faktycznej polegającej na złożeniu wniosku o którym mowa w art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt przez podmiot nieuprawniony. W rozumieniu wskazanego przepisu Powiatowy Lekarz Weterynarii nie jest podmiotem uprawnionym ani do odebrania zwierząt, ani do wystąpienia do właściwego organu o zatwierdzenie takiego odebrania, w związku z czym postępowanie było bezprzedmiotowe i organ I instancji wydał prawidłową decyzję. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia i wniosło o oddalenie skargi. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej, który zgłosił udział w sprawie, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że odwołanie złożył podmiot nie mający przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. oraz wniósł o zastosowanie art. 135 P.p.s.a. w celu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W ocenie Sądu, skarga okazała się zasadna aczkolwiek z przyczyn częściowo innych niż w niej podniesiono a dostrzeżonych przez Sąd z urzędu zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012, poz. 270), który stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy, który organy obu instancji przyjęły zgodnie, lecz wyprowadziły z niego odmienne wnioski co do trybu postępowania i podstawy prawnej rozstrzygnięcia, istotne znaczenie dla wyniku sądowej kontroli legalności zaskarżonego aktu posiada zagadnienie przedmiotu postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie. O tym co jest przedmiotem postępowania administracyjnego decyduje wniosek strony w postępowaniu wszczynanym na wniosek, zaś w postępowaniu które toczy się z urzędu, przedmiot ten określony powinien być w adresowanym do stron postępowania zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. W rezultacie decyzja organu I instancji powinna być wydana w przedmiocie, w którym wszczęto postępowanie. Jest więc oczywiste, a wynika to z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), że przedmiot postępowania przed organem II instancji powinien być tożsamy z przedmiotem postępowania organu I instancji. W przeciwnym bowiem wypadku organ odwoławczy orzekałby z naruszeniem art. 15 k.p.a. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. zostało wszczęte w dniu [...] r. w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt, tj. [...] sztuk owiec i [...] kuców należących do A. M., w trybie określonym w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2003 r., nr 106, poz. 1002 ze zm.). Rację ma Samorządowe Kolegium Odwoławcze w tej części wywodów zaskarżonej decyzji oraz w decyzji z dnia [...]r., Nr [...], podkreślając odrębność trybów postępowania opartego na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, od postępowania opartego o przepis art. 7 ust. 3 tej ustawy. Oba te postępowania różnią się nie tylko zakresem podmiotowym, a więc co do osób uprawnionych do złożenia wniosku o czasowe odebranie zwierząt, ale także nie są tożsame pod względem przedmiotowym, gdyż materialnoprawne przesłanki zastosowania tych przepisów są odmienne. Zważywszy na powyższe uwagi nie można podzielić poglądu organu odwoławczego, że organ I instancji w zaistniałym stanie faktycznym, który uległ zmianie przed wydaniem decyzji ostatecznej, powinien był zmienić tryb z postępowania wszczętego na wniosek na postępowanie z urzędu i kontynuować postępowanie wszczęte na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt jako postępowanie w przedmiocie określonym w art. 7 ust. 3 tej ustawy. Jest bowiem oczywiste, że w ten sposób doszłoby do zmiany przedmiotu postępowania w nieuprawniony sposób. Co do zasady jest możliwa w postępowaniu administracyjnym zmiana przedmiotu postępowania, jednakże tylko wówczas gdy następuje to z inicjatywy strony modyfikującej swój pierwotny wniosek. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy modyfikacja taka nie wystąpiła. Pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...]r., które organ potraktował jako uzupełnienie wniosku, nie zawiera treści wskazującej na modyfikację wniosku pierwotnego. Co więcej, w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym, potencjalnie rzecz ujmując, Powiatowy Lekarz Weterynarii nie miałby możliwości dokonania takiej modyfikacji, ponieważ zarówno pod rządem ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku o wszczęciu postępowania, jak i pod rządem tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, Powiatowy Inspektor Weterynarii nie był podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Z powyższego wynika, że obowiązkiem organu I instancji, a następnie organu odwoławczego było w pierwszej kolejności procesowe zakończenie sprawy wszczętej na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt na wniosek Powiatowego Inspektora Weterynarii, przy czym w tym postępowaniu Powiatowy Inspektor Weterynarii posiadał status strony jako wnioskodawca określony w art. 7 ust. 1a, mimo zaistniałej w toku postępowania zmiany stanu prawnego wynikającej z ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o ochronie zwierząt oraz ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. nr 230, poz. 1373), mocą której to ustawy od 1 stycznia 2012 z. zmieniony został m.in. art. 7 ust. 1a. Skoro bowiem lekarz weterynarii w dacie złożenia wniosku z dnia 4 maja 2010 r. był uprawniony na podstawie art. 7 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt do złożenia wniosku o czasowe odebranie zwierząt, a zatem był stroną tego postępowania, to wprowadzona od 01 stycznia 2012 r. zmiana art. 7 ust. 1a ustawy ograniczająca wszczęcie postępowania określonego w art. 7 ust. 1 wyłącznie do postępowania z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrony zwierząt, nie może w niezakończonym postępowaniu pozbawiać lekarza weterynarii tego statusu. Zdaniem Sądu, w świetle ujawnionych w sprawie okoliczności faktycznych wskazujących na odebranie zwierząt zanim została wydana decyzja w oparciu o art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, obowiązkiem organu I instancji było więc nie tylko zakończenie postępowania wywołanego wnioskiem złożonym w trybie art. 7 ust. 1 ustawy, ale także, niezależnie od powyższego postępowania, rozważenie konieczności wszczęcia z urzędu postępowania na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy, co jednak w niniejszej sprawie pozostać musi poza kontrolą Sądu, ponieważ nie było objęte przedmiotem postępowania administracyjnego. Tak więc, sugestie zawarte w zaskarżonej decyzji wskazujące na potrzebę kontynuowania niniejszego postępowania administracyjnego i wydania decyzji w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy, w istocie rzeczy wykraczają poza przedmiot postępowania, a zatem na gruncie przedmiotowej sprawy są nieprawidłowe. Z tych przyczyn zaskarżona decyzja jak i poprzedzające ją decyzje : organu I instancji z dnia [...] r. i organu II instancji z dnia [...] r. nie mogą pozostać w obrocie prawnym, a sprawa powinna wrócić na etap odwołania Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. od decyzji organu I instancji z dnia [...] r. W toku jego rozpatrzenia Kolegium powinno rozważyć czy zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do zakończenia sprawy wszczętej na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt i w zależności od prezentowanych ocen prawnych wydać rozstrzygnięcie z uwzględnieniem w świetle aktualnego brzmienia art. 138 § 2 k.p.a. swojego uprawnienia do wydania decyzji kasacyjno – reformatoryjnej, jeśli dojdzie do wniosku, że nie ma podstaw do umorzenia postępowania a są podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia. W tym stanie sprawy wobec naruszenia przez Kolegium art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i co wystąpiło również w decyzji tego organu z dnia 19 sierpnia 2011 r., należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w związku z art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzec jak w pkt I i II wyroku. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w wysokości 440 złotych wydano na podstawie art. 200 tej ustawy.