II SA/Sz 351/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [....] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę Prezydent Miasta decyzją z dnia [...]r., nr [...], na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu dwóch tożsamych (ze względu na tożsamość przedmiotu i podmiotu) wniosków złożonych przez B., zgłosił sprzeciw odnośnie przystąpienia do robót budowlanych objętych zgłoszeniem z dnia [...] r. polegających na "instalacji siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na elewacji budynku" przy [...] (dz. nr [...]). W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że dnia [...] r. B. złożyła dwa tożsame (ze względu na tożsamość przedmiotu i podmiotu) wnioski: 1) zgłoszenie robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę polegających na: "instalacji siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na elewacji budynku" przy [...] - złożone w formie papierowej, 2) zgłoszenie robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę polegających na: "instalacji siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na elewacji budynku" przy [...] -złożone w formie elektronicznej. Postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku, w terminie do dnia [...] r., o następujące dokumenty i materiały: 1. prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - dotyczy wpisania działki [...] z obrębu [...], wskazania właściciela tej działki (wraz z adresem do korespondencji) oraz dokumentu, z którego wynika tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 2. decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków (zgodnie z art. 38 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - Dz. U. z dnia 17 września 2003 r. ze zm.) - budynek przy [...] usytuowany jest na Terenie Starego Miasta - obszar urbanistyczny wpisany do rejestru zabytków województwa pod nr [...], Nr decyzji [...] z dnia [...] r. 3. wykazanie, że prowadzenie robót nie spowoduje pogorszenia stanu zachowania zabytków zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, ze względu na to, że budynek ujęty jest w Gminnej Ewidencji Zabytków (z uwzględnieniem zaleceń konserwatorskich uzyskanych od Miejskiego Konserwatora Zabytków); 4. odpowiednie szkice lub rysunki pokazujące sposób mocowania siatki winylowej do budynku; 5. odpowiednie szkice lub rysunki dotyczące mocowania oświetlenia z jednoczesnym wykazaniem miejsca poboru energii elektrycznej. Postanowienie zostało wysłane, zgodnie z zastrzeżeniem inwestora, na adres skrzynki na elektronicznej platformie usług administracji publicznej [...], w dniu [...] r. Postanowienie nie zostało odebrane, więc zgodnie z art. 46 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) przesłano je powtórnie po upływie 7 dni. Wobec powyższego, zgodnie art. 46 § 6 K.p.a., postanowienie uważa się za doręczone po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. W zakreślonym terminie nie uzupełniono zgłoszenia o wymagane dokumenty i materiały. Ponadto z postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. wynika, że zgłoszone roboty budowlane, tj. instalacja siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na elewacji budynku przy al. [...], zostały już samowolnie wykonane przez Inwestora: B. Reasumując organ I instancji stwierdził, że w związku z tym, iż inwestor nie uzupełnił braków wniosku zgodnie z postanowieniem i tym samym nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku, należało orzec o wniesieniu sprzeciwu. W odwołaniu od powyżej decyzji Spółka zarzuciła organowi I instancji wydanie decyzji z naruszeniem: * art. 104 w związku z art. 66 § 2 K.p.a., poprzez wydanie jednej decyzji w stosunku do spraw które nie są tożsame, * art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, poprzez wniesienie sprzeciwu z uwagi na nieuzupełnienie zgłoszenia, pomimo tego, że wyznaczony termin do uzupełnienia nie był możliwy do dotrzymania, oraz z uwagi na to, że przepis ten nie może stanowić samoistnej podstawy prawnej do wniesienia sprzeciwu, * art. 14 § 1 K.p.a. w związku z przepisem art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, poprzez uznanie, że organ I instancji załatwił sprawę w formie dokumentu elektronicznego, * art. 10 K.p.a., poprzez wyznaczenie terminu do uzupełnienia zgłoszenia w taki sposób, że nie mógł on przez odwołującego się dotrzymany co narusza zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Wojewoda, rozpatrując wniesione odwołanie, decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 t.j.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w dniu [...] r. wpłynęły do Urzędu Miejskiego drogą elektroniczną - ePUAP oraz przesłane pocztą dwa identyczne w treści zgłoszenia dotyczące instalacji siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na elewacji budynku przy [...]. Różnice w złożonych wnioskach to informacje, wyartykułowane nie w treści zgłoszenia, ale w dołączonych do zgłoszeń pismach zatytułowanych "oświadczenie inwestora z dnia [...] r.", dotyczące mocowania lamp bocznych i winylu. W zgłoszeniu dostarczonym drogą elektroniczną mocowanie lamp bocznych zaprojektowano za pomocą kotw wklejanych iniekcyjnie z prętem M12, a mocowanie winylu na budynku za pomocą pasów transportowych PS-25 napiętych zapadkowym mechanizmem ściągającym SU-25. W wersji dostarczonej pocztą mocowanie lamp bocznych zaprojektowano za pomocą kotw wklejanych iniekcyjnie z prętem M10, a mocowanie winylu na budynku za pomocą pasów transportowych PS-35 napiętych zapadkowym mechanizmem ściągającym SU-35. W pozostałych aspektach zgłoszenia są identyczne co do miejsca zawieszenia winylu (szkic sytuacyjny + zdjęcie) jak i jego wielkości (zdjęcie). Fakt zastosowania innych kotw mocujących przy instalowaniu lampy bocznych oraz pasów transportowych służących mocowaniu winylu do elewacji budynku nie ma wpływu na rozstrzygniecie sprawy, która jest tożsama pod względem przedmiotowym (instalacji siatki winylowej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem w tym samym miejscu na elewacji budynku przy [...]) jak i podmiotowym (inwestor B.). Jednocześnie Wojewoda zauważył, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wskazuje korzystniejszych rozwiązań projektowych, ponieważ nie leży to w jego kompetencjach. To inwestor ma obowiązek przedstawić takie rozwiązania projektowe, które są zgodne z wiedzą i sztuką budowlaną. Dalej Wojewoda podał, że przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wprost wskazuje, że w przypadku braków dokumentacji, m.in. takich jak w przedmiotowej sprawie (przedłożenia prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - dotyczy działki nr [...] obręb [...], przedłożenie decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, wykazanie, że roboty nie spowodują pogorszenia stanu zachowania zabytków zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, załączenie odpowiednich szkiców, rysunków), organ nakłada na inwestora obowiązek ich uzupełnienia. Organ I instancji postanowieniem z dnia 12 listopada 2014 r., na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienie zgłoszenia o wymienione w nim dokumenty, szkice lub rysunki. Niedopełnienie tego obowiązku skutkuje wniesieniem przez organ sprzeciwu na zgłoszone roboty budowlane. Odnosząc się do zarzutu, iż termin wyznaczony w postanowieniu na uzupełnienie braków zgłoszenia był nierealny do dokonania czynności w nim wskazanych, Wojewoda wyjaśnił, że procedura zgłoszenia jest instytucją mającą za zadanie maksymalnie skrócić czas rozstrzygnięcia sprawy, na załatwienie której ustawodawca wyznaczył organowi termin 30 dni. W niniejszej sprawie zgłoszenie wpłynęło do organu w dniu [...] r. Postanowienie o uzupełnienie braków zgłoszenia zostało przez organ I instancji wydane w dniu [...] r. Z urzędowego poświadczenia doręczenia przesyłki elektronicznej znajdującej się w aktach sprawy organu I instancji wynika, że postanowienie zostało przekazane inwestorowi, zgodnie z jego życzeniem zawartym w zgłoszeniu, za pomocą poczty elektronicznej - poprzez profil zaufany ePUAP - w dniu [...] r. Powtórne doręczenie nastąpiło w dniu [...] r. Jak wynika z analizy ww. urzędowego poświadczenia doręczenia postanowienia inwestor nie wykazał staranności w odbiorze korespondencji w sprawie, którą sam zainicjował skracając tym samym czas na realizację obowiązku w nim nałożonego. Składając zgłoszenie inwestor winien był pozyskać informacje jakie dokumenty należy załączyć do zgłoszenia, natomiast uważając, że wyznaczony czas na wypełnienie obowiązku nałożonego postanowieniem jest za krótki mógł wystąpić o wyznaczenie nowego terminu uzupełnienia braków zgłoszenia. Natomiast odnośnie zarzutu, że dokument przesłany odwołującemu został przygotowany w formacie pdf, Wojewoda wskazał, że według znajdujących się w aktach sprawy urzędowych poświadczeń doręczeń zarówno postanowienie z dnia [...] r. jak i decyzja z dnia [...] r. zostały sporządzone w formacie XML i poprzez profil zaufany ePUAP zostały przesłane inwestorowi, zatem zgodnie z rozporządzeniem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. zarzuciła naruszenie: a) przepisu art. 104 w związku z przepisem art. 66 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niezasadne uznanie, iż w zakresie dokonanych przez inwestora zgłoszeń odpowiednio za pośrednictwem platformy ePUAP jak i za pośrednictwem kuriera zachodzi tożsamość, w konsekwencji niezasadne uznanie za prawidłowe stanowiska organu I instancji w zakresie wydania jednej decyzji w dwóch sprawach, b) przepisu art. 30 ust. 2 prawa budowlanego poprzez niezasadne uznanie, że przepis ten stanowi samoistną podstawę do wniesienia sprzeciwu, c) przepisu art. 30 ust. 2 prawa budowlanego w związku z przepisem art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezasadne uznanie, że termin wyznaczony przez organ I instancji na uzupełnienie zgłoszenia, był terminem umożliwiającym uzupełnienie zgłoszenia, d) przepisu art. 14 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z przepisem art. 3 pkt 2) ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, poprzez niezasadne uznanie, że organ pierwszej instancji załatwił sprawę w formie dokumentu będącego dokumentem elektronicznym, e) przepisów art. 46 § 3, § 4 pkt 3 oraz § 5 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nadanie i doręczenie tego samego dnia decyzji wydanej przez organ odwoławczy z pominięciem procedury awizowania oraz bez urzędowego poświadczenia odbioru, f) przepisów art. 6, 7, 8, 11, 77 oraz 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, naruszenie zasady legalności działania, a także naruszenie zasady prawdy obiektywnej m.in., poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niezasadne utrzymanie w mocy decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszonych robót. Na powyższych podstawach Spółka wniosła o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu skargi argumentowała, że inwestycje o których mowa w zgłoszeniach różnią się w zakresie użytych elementów mocowań. W konsekwencji powyższego, nie sposób uznać, iż mamy do czynienia z przedmiotowo takimi samymi inwestycjami. Zdaniem skarżącej nie sposób również uznać za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, który wskazuje, że brzmienie przepisu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego uzasadnia przyjęcie stanowiska, iż może on stanowić samoistną podstawę do wniesienia sprzeciwu. Według skarżącej organ orzekający, mimo ziszczenia się przesłanki z powołanego wyżej przepisu art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, nie jest zwolniony z merytorycznej oceny dokonanego zgłoszenia. Określony przepisem art. 30 ust. 6 i 7 Prawa budowlanego katalog podstaw do wniesienia sprzeciwu jest katalogiem zamkniętym, co wyklucza uznaniowość organu administracji przy wnoszeniu sprzeciwu. Organ pierwszego stopnia nie wskazał jednak żadnej z ww. przesłanek do wniesienia sprzeciwu. Co najważniejsze, w ocenie skarżącej nieprawdziwym jest twierdzenie, iż zarówno postanowienie wzywające do uzupełnienia braków zgłoszenia jak i decyzja wnosząca sprzeciw zostały wydane w poprawnym formacie - XML. Z wydruków ePUAP zarówno z doręczenia postanowienia jak i sprzeciwu, wynika że pliki te były plikami PDF, odmiennie niż plik zaskarżonej decyzji, który miał format XML. Plik PDF nie spełnia wymogów określonych w § 17 ust. 1 rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania pism w formie dokumentów elektronicznych, doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych. Podjęte z platformy ePUAP dokumenty, tj. postanowienie wzywające do uzupełnienia zgłoszenia jak i sprzeciw nie stanowią jednak odpowiednio postanowienia jak i decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie spełniają wymogów określonych w przepisie art. 3 pkt 2 ustawy o informatyzacji w związku z przepisem art. 14 Kodeksu postępowania administracyjnego. Końcowo skarżąca wskazał, że w świetle stanowiska doktryny i judykatury to organ jest zobligowany do wyznaczenia odpowiedniego terminu na uzupełnienie zgłoszenia i nie może tego obowiązku przerzucać na inwestora, wskazując że to on zobligowany jest do wystąpienia z wnioskiem o wydłużenie tego terminu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga B. nie zasługuje na uwzględnienie bowiem nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do jej uchylenia. Materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) – dalej "ustawa", w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Mając na uwadze treść powyższego przepisu stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie prawidłowo organy przyjęły, iż skarżąca złożyła jedno zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowalnych niewymagających pozwolenia na budowę dwoma drogami, tj. za pośrednictwem platformy usług administracji publicznej ePUAP oraz przez operatora pocztowego. Należy mieć tu na uwadze, że postępowanie zgłoszeniowe charakteryzuje się nie tylko krótkim okresem trwania ale także uproszczoną formą. Inwestor nie ma obowiązku dołączenia do zgłoszenia projektu architektoniczno-budowlanego, jak to ma miejsce w przypadku pozwolenia na budowę, a co wynika z przywołanego powyżej przepisu art. 30 ust. 2 ustawy. Oznacza to, że w przypadku zgłoszenia ocenie organu nie podlegają szczegółowe rozwiązania techniczne, ani materiałowe, tak jak w przypadku pozwolenia na budowę. W świetle przywołanego przepisu ustawy zgłoszenia różniące się jedynie rodzajem kotw, pasów transportowych oraz zapadkowych mechanizmów ściągających, które mają być użyte przy wykonywaniu planowanych robót budowlanych, nie stanowią na tyle istotnych różnic, aby stanowiły podstawę do przyjęcia, że mamy do czynienia z dwoma zgłoszeniami robót budowlanych. Prawidłowo też organ I instancji uznał, że zgłoszenie skarżącej wymagało uzupełnienia i w związku z czym wydał w dniu [...] r. postanowienie nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku, w terminie do dnia [...] r. Z analizy zgłoszenia wynika, że skarżąca planowała zawieszenie winylowej siatki z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem na elewacji budynku, który usytuowany jest bezpośrednio przy granicy działki. Siatka zainstalowana miała być w pewnym oddalenie od ściany budynku, a zatem oczywistym jest, że zawieszona zostałaby w przestrzeni nad działką przylegająca do działki objętej zgłoszeniem. W takiej sytuacji żądanie od skarżącej oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane również działką w przestrzeni, której miała być umieszczona sitaka reklamowa, było w pełni uzasadnione. Nadto skoro budynek, którego dotyczyło zgłoszenie znajduje się na Terenie Starego Miasta, tj. obszarze urbanistycznym wpisanym do rejestru zabytków województwa zachodniopomorskiego, to zasadne było żądanie od skarżącej uzyskanie zgody na prowadzenie planowanych robót budowlanych od Miejskiego Konserwatora Zabytków. Wbrew twierdzeniu skarżącej, postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, zostało doręczone skarżącej zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Potwierdzają to również z dołączone do skargi wydruki ePUAP. Skarżąca zarzuca, że opisane powyżej postanowienie zostało jej przesłane w nieprawidłowym formacie, tj. pdf, zamiast, zgodnie z § 17 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania pism w formie dokumentów elektronicznych, doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U.206, poz. 1216 ze zm.) – dalej "rozporządzenie", w formacie XML. Jednak skarżąca pominęła ust. 2 § 17 rozporządzenia, zgodnie z którym załączniki dodawane do pism zapisuje się w formatach danych i w sposób uwzględniający przepisy wydane na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (j.t.Dz. U. z 2014 r. poz. 1114) – dalej "ustawa o informatyzacji". Na podstawie art. 18 ustawy o informatyzacji Rada Ministrów wydała w dniu 1 kwietnia 2012 r. rozporządzenie w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności, minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 26 ze zm.). W § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia podano, że systemy teleinformatyczne podmiotów realizujących zadania publiczne udostępniają zasoby informacyjne co najmniej w jednym z formatów danych określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia. W załączniku nr 2 do rozporządzenia wśród wymienionych formatów znajduje się format pdf. A zatem skoro, jak wynika z dołączonych do skargi wydruków ePUAP, postanowienie z dnia 12 listopada 2014 r. zostało przesłane skarżącej jako załącznik do zawiadomienia o możliwości odbioru pisma, to dołączenie go w formacie pdf stanowi dopuszczalną prawem formę udostępnienia w sytuacji, gdy samo zawiadomienie jest w formacie XML. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie potwierdziła odbioru postanowienia i w związku z tym nie wykonała obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. W takiej sytuacji bezprzedmiotowe stają się rozważania czy zakreślony w postanowieniu termin uzupełnienia zgłoszenia o brakujące dokumenty był wystarczający, czy też zbyt krótki, skoro skarżąca nie podjęła żadnych kroków zmierzających do wykonania nałożonych obowiązków. Wbrew twierdzeniu skarżącej przepis art. 30 ust. 2 ustawy stanowi samoistną podstawę wniesienia sprzeciwu przez organ architektoniczno-budowlany. Wynika to wprost z treści zdania trzeciego tego przepisu, które brzmi: "W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Reasumując wskazać należy, że wydając zaskarżoną decyzje Wojewoda działał na podstawie prawa i w granicach tego prawa, a zatem nie można mu zarzucić naruszenie wskazanych przez skarżącą naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasadny legalności i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Uznając, zatem, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270ze zm.), skargę oddalił.