II SA/Sz 355/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. , nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 98a ust. 1 i ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz uchwały Rady Miejskiej w Kamieniu Pomorskim nr XV/114/07 z dnia 26 października 2007 r. w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej (Dz. Urz. Woj. Zachodniopom., nr 117, poz. 2078), po rozpatrzeniu odwołania Z.N. od decyzji Burmistrza z dnia [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że organ pierwszej instancji ustalił Z.N. opłatę adiacencką w wysokości [...] zł, w związku ze wzrostem wartości nieruchomości, położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] ha oraz działka nr [...]o pow. [...] ha, dla której w Sądzie Rejonowym prowadzona jest księga wieczysta nr [...], wskutek dokonanego podziału, zatwierdzonego ostateczną decyzją Burmistrza z dnia [...]. Organ odwoławczy podał, że jak ustalił w toku postępowania organ I instancji na wniosek właściciela – Z.N., decyzją Burmistrza z dnia [...] zatwierdzony został podział działek oznaczonych numerami [...]. W oparciu o sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę operat szacunkowy z dnia [...] r. organ ten ustalił, że wartość przedmiotowej nieruchomości w wyniku jej podziału wzrosła o kwotę [...] zł. Powyższy operat został przez organ orzekający w sprawie uznany za sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i wykorzystany jako dowód. Mając na względzie wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustalonej uchwałą Rady Miejskiej w Kamieniu Pomorskim Nr XV/114/07 z dnia 26 października 2007 r. w sprawie ustalenia stawek opłaty adiacenckiej Burmistrz Kamienia Pomorskiego ustalił opłatę adiacencką w wysokości 10% wzrostu wartości nieruchomości. Nie zgadzając się z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem Z.N. wniosła od niej odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Odwołująca się wskazała, że nie zgadza się z uniemożliwieniem jej zapłaty opłaty dopiero po sprzedaży działki. Zdaniem Z.N. skoro opłata może być ustalona w okresie 3 lat od daty ostateczności decyzji podziałowej, to z takiego uprawnienia organ winien był skorzystać, tym bardziej, że zrzekła się na rzecz gminy części gruntu na poszerzenie drogi gminnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania, w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] zacytowało treść art. 98a ust.1 i art. 98 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i wskazało, że wycena nieruchomości sporządzana przez rzeczoznawcę majątkowego w formie operatu szacunkowego jest obligatoryjnym środkiem dowodowym w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej. Stanowi ona pisemną opinię o wartości nieruchomości, zawierającą fachowe i specjalistyczne informacje dotyczące szacowanej nieruchomości oraz obrazuje czynności przeprowadzone przez rzeczoznawcę w postępowaniu związanym z określeniem wartości nieruchomości (§ 55-56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego). Operat szacunkowy jako dowód w sprawie ma na celu ustalenie wartości rynkowej nieruchomości, którą stanowi jej przewidywana cena, możliwa do uzyskania na rynku, ustalona z uwzględnieniem cen transakcyjnych, uzyskanych przy spełnieniu następujących warunków: strony umowy były od siebie niezależne, nie działały w sytuacji przymusowej oraz miały stanowczy zamiar zawarcia umowy; upłynął czas niezbędny do wyeksponowania nieruchomości na rynku i do wynegocjowania warunków umowy (art. 151 ust. 1 ustawy). Sposoby określania wartości nieruchomości, stanowiące podejścia do ich wyceny, uzależnione są od przyjętych rodzajów czynników wpływających na wartość nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie niewątpliwym jest, że podział działki stanowiącej własność strony nastąpił na jej wniosek, jako właściciela, a decyzja w tym przedmiocie stała się ostateczna w dniu [...]r. Nie upłynął przy tym termin, w którym dopuszczalnym jest ustalenie opłaty. W dacie podziału nieruchomości obowiązywała też stosowna uchwała rady gminy, ustalająca stawkę procentową opłaty adiacenckiej (data wejścia w życie 14 grudnia 2007 r.). Kolegium wskazało dalej, że w niniejszej sprawie przesłanką warunkującą wzrost wartości nieruchomości było potwierdzenie powyższego zdarzenia i określenie owego wzrostu w oparciu o operat szacunkowy. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji dokonał oceny powyższego dowodu i uznał go za wiarygodny. Podobnie ocena powyższego dokumentu dokonana przez Kolegium nie daje podstaw do jego zakwestionowania. W szczególności niewątpliwym pozostaje, że dokument ten sporządzony został przez uprawnioną osobę przy zastosowaniu dopuszczalnej prawem metodologii. Zawarte w operacie wywody są bowiem logiczne i spójne, a przyjęte parametry badanych nieruchomości są zgodne z dokumentami źródłowymi. Także daty istotne dla oszacowania zostały przyjęte prawidłowo, a zasady wyceny zastosowane przez rzeczoznawcę nie odbiegają od typowych, stosowanych przez rzeczoznawców w procesie wyceny. Organ odwoławczy podkreślił, że Z.N. nie przedstawiła żadnych dowodów, które pozwalałyby zakwestionować jakikolwiek element operatu. Odnosząc się do treści odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze zauważyło, że w piśmie z dnia [...] r. poinformowało stronę o możliwości wystąpienia z wnioskiem o rozłożenie opłaty adiacenckiej na raty. Z.N. z uprawnienia tego nie skorzystała i skoncentrowała się na uzyskaniu innej - nie przewidzianej przepisami ustawy gospodarce nieruchomościami uldze w postaci zapłaty opłaty adiacenckiej "po sprzedaży nieruchomości". Kolegium wyjaśniło, że ustawodawca w art. 17 ww. ustawy przewidział jedynie możliwość rozłożenia opłaty adiacenckiej na raty, natomiast wszelkie inne ulgi mogą być rozpatrywane już po ostatecznym ustaleniu opłaty w innych trybach. Zatem wobec braku wniosku o rozłożenie opłaty na raty, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji słusznie odstąpił od orzekania w tym przedmiocie. Jednocześnie wobec ziszczenia się przesłanek ustawowych był też uprawniony do naliczenia opłaty w sposób i w wysokości, w jakich to uczynił w zaskarżonej decyzji. Organ ten wyjaśnił dalej, że możliwość naliczenia opłaty w okresie 3 lat oznacza jedynie, iż w tym okresie muszą być zakończone wszystkie czynności związane z jej naliczeniem i musi zostać wydana w tym przedmiocie stosowna decyzja ostateczna. Przekroczenie trzyletniego terminu uniemożliwia domaganie się przez organ dokonania zapłaty opłaty adiacenckiej. Tym samym działanie organu polegające na możliwie najwcześniejszym ustaleniu opłaty uznać należy za właściwe i zgodne z prawem realizowanie jego praw i obowiązków. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Z.N., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika –adw. M.O., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę (uzupełnioną następnie pismem procesowym z dnia [...] r.), zarzucając jej: - naruszenie art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. i art. 77 § 1 i 2 K.p.a. - poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz brak wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego poprzez brak podjęcia przez organy obu instancji działań zmierzających do ustalenia jednoznacznej treści pisma skarżącej z dnia [...] r.; - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez utrzymanie w mocy decyzji, pomimo niepodjęcia działań zmierzających do ustalenia treści pisma skarżącej z dnia [...] r. - naruszenie art. 156 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji zaistnienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji na skutek braku należytego umocowania Zastępcy Burmistrza do wydania decyzji w przedmiocie opłaty adiacenckiej z dnia [...] r. Mając powyższe na uwadze Z.N. wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, ewentualnie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że otrzymując jej odwołanie organ administracyjny - mając na uwadze nieprecyzyjne określenie wnioskowanej ulgi, tj. "oddalenie terminu zapłaty do momentu sprzedaży działki" – powinien był wezwać ją do bliższego sprecyzowania wniosku. Zdaniem Z.N., bez takiego działania niemożliwym było podjęcie właściwej merytorycznie decyzji co do złożonego wniosku, a takim niewątpliwie było pismo nazwane wprawdzie odwołaniem, jednakże w istocie zawierającym twierdzenia wskazujące na niemożność uiszczenia opłaty ustalonej decyzją z dnia [...]r. Należało w pierwszej kolejności wezwać skarżącą do sprecyzowania jej pisma z dnia [...] r. poprzez wskazanie, czy stanowi ono wniosek o rozłożenie opłaty adiacenckiej na raty, czy też stanowi wniosek o odroczenie zapłaty należności, czy też jest odwołaniem. Nie sposób nie zauważyć bowiem, że kierując do organu wyższego stopnia pismo nazwane "odwołaniem" w istocie nie zakwestionowała samego faktu ustalenia opłaty adiacenckiej, a jedynie wskazała na brak możliwości uiszczenia należności. W tej sytuacji, w ocenie skarżącej, nie można było bez sprecyzowania wniosku podjąć właściwie merytorycznego rozstrzygnięcia. Dopiero bowiem sprecyzowanie ww. wniosku pozwoliłoby na właściwe przeprowadzenie postępowania administracyjnego, które w zależności od treści wniosku winno zakończyć się określonymi rozstrzygnięciami. Skarżąca podniosła, że decyzja organu odwoławczego powiela błędne ustalenia stanu faktycznego, który został nieprawidłowo ustalony już przez organ I instancji. Operat szacunkowy nie uwzględnia bowiem tego, że skarżąca oddała pod drogę publiczną część swojej działki. Jak wynika bowiem z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, zgodnie z uchwałą nr LV/440/10 Rady Miejskiej w Kamieniu Pomorskim zaliczono do kategorii dróg gminnych działkę nr [...]. Umknęło przy tym Kolegium, że ustalona wartość wzrostu wartości działki została wyliczona bez uwzględnienia zasadniczo właśnie tego ograniczenia. Biegły nie uwzględnił zajęcia części jej gruntu pod drogę gminną, co powinien był uczynić. Nie uwzględniając powyższej okoliczności, Kolegium zaaprobowało błędne wyliczenia operatu, które były podstawą wyliczenia opłaty. Odnośnie do naruszenia art. 156 § 1 K.p.a Z.N. wskazała, że w aktach sprawy brak jest upoważnienia Zastępcy [...] do wydania decyzji w sprawie opłaty adiacenckiej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z powodu braku przesłanek do uznania, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w skardze tj. do zarzutu "oddania pod drogę publiczną" części działki oraz nieuwzględnienia tej okoliczności w toku wyceny Kolegium wyjaśniło, że takie twierdzenie oparte jest na całkowicie nieuzasadnionym przekonaniu jakoby decyzja podziałowa z dnia [...] r. wywierała skutki, o których mowa w art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie bowiem z powyższym przepisem działki gruntu wydzielone (a nie przewidziane w planie miejscowym) pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Warunkiem zaistnienia ww. skutku wbrew wyrażonemu w skardze przekonaniu skarżącej, jest zatem nie tylko przewidzenie w planie miejscowym gruntu pod drogę publiczną, lecz jednoczesne wystąpienie przez dzielącego nieruchomość ze stosownym wnioskiem o podział, w którym wskazuje się wyraźnie na wolę wydzielania działki pod drogę publiczną. Powyższe powinno zresztą znajdować odzwierciedlenie także we wstępnym, a następnie w ostatecznym projekcie podziału. Dopiero w razie wystąpienia z powyższym wnioskiem, a następnie po potwierdzeniu jego dopuszczalności przez organ w decyzji podziałowej - co sprowadza się do weryfikacji, czy konkretna działka znajduje się na obszarze przewidzianym pod drogę publiczną - następuje skutek przejścia własności gruntu na własność jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa. Takie zdarzenie nie miało miejsca w niniejszej sprawie, albowiem strona nie wnioskowała o wydzielenie gruntu pod drogę publiczną, a następnie nie weryfikowano zasadności takiego wniosku w decyzji podziałowej. W konsekwencji nie wystąpił skutek przejścia części gruntu skarżącej na własność gminy. W konsekwencji, w ocenie organu odwoławczego, chybionym jest zarzut błędu rzeczoznawcy polegającego na nie pominięciu w toku wyceny części nieruchomości. Kolegium zauważyło, że odrębną kwestią jest fakt, że podział nie dotyczył wskazywanej przez skarżącą działki nr [...], lecz działki nr [...] (po podziale nr [...] i nr [...]). W tym stanie rzeczy organ odwoławczy podtrzymał swoje twierdzenie o braku podstaw do zakwestionowania prawidłowości operatu szacunkowego, a także o prawidłowym ustaleniu opłaty adiacenckiej. Na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. Sąd postanowił zwrócić się do Burmistrza do nadesłania upoważnienia dla Zastępcy Burmistrza – A.J. do wydania decyzji z dnia [...] r. Ponadto Sąd postanowił dopuścić dowód z powyższego upoważnienia, przy czym dowód ten przeprowadzić poza rozprawą. W dniu [...] r. (data nadania pisma) Burmistrz przesłał upoważnienie z dnia [...]. do wydawania decyzji administracyjnych dla Zastępcy Burmistrza A.J. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje : Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego przepisu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądu obejmuje prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Tym samym sąd nie może oprzeć ww. kontroli o kryterium słuszności, czy poczucia sprawiedliwości społecznej. Rozpoznając skargę w powyższym zakresie, sąd uznał, że organy administracji, orzekając w niniejszej sprawie, prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawidłowo zastosowały do niego właściwe przepisy prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Zgodnie z treścią ust. 1 ww. przepisu, jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne (art. 98a ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami). Odpowiednie zastosowanie w sprawie na mocy art. 98a ust. 1 znajduje w szczególności przepis art. 146 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowi o tym, iż ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości. Z przytoczonego przepisu wynika zatem, że decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości może być wydana, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) nastąpi podział nieruchomości, dokonany na wniosek właściciela, przy zastrzeżeniu art. 98a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami; 2) ustalenie opłaty nastąpi w okresie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna; 3) nastąpi faktyczny wzrost wartości nieruchomości wskutek podziału nieruchomości, udowodniony w drodze operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego (art. 146 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami); 4) w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, obowiązywała uchwała rady gminy ustalająca wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Podkreślić należy, że opłata adiacencka jest rodzajem daniny publicznej na rzecz gminy, której wprowadzenie ma źródło własne w tym, że określony podmiot uzyskuje korzyść majątkową na skutek zdarzenia, jakim jest między innymi podział nieruchomości (por.: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2000 r., sygn. akt OPK 8/00, ONSA 2001/1/15). Możliwość ustalenia opłaty adiacenckiej związana jest ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanej jej podziałem, wskutek której nowa konfiguracja, czy też wielkość nowopowstałych działek pozwala na korzystniejsze gospodarczo ich użytkowanie, jak również uzyskanie wyższej ceny sprzedaży, niż gdyby miało to miejsce w przypadku działki niepodzielnej. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest to, że decyzją organu I instancji zatwierdzono, na wniosek strony skarżącej, podział działek nr [...], położonych w obrębie ewidencyjnym [...], których właścicielem jest skarżąca. Pozostaje także poza sporem, że decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna w dniu [...] r., a w dacie tej, obowiązywała uchwała Rady Miejskiej w Kamieniu Pomorskim nr XV/114/07 z dnia 26 października 2007r. w sprawie ustalenia stawek opłaty adiacenckiej, w której ustalono 10% stawkę procentową opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości. Ponadto ze znajdującego się w aktach sprawy operatu szacunkowego z dnia [...] r. wynika, że wartość przedmiotowej nieruchomości w wyniku jej podziału wzrosła o kwotę [...] zł. Treść skargi wskazuje, że skarżąca nie kwestionuje samego faktu ustalenia opłaty, natomiast organom orzekającym w sprawie zarzuca brak działań zmierzających do ustalenia jednoznacznej treści jej pisma z dnia [...] w którym wniosła "o oddalenie zapłaty do momentu sprzedaży działki". Zdaniem Sądu, nie można jednak podzielić zarzutu skarżącej w tej kwestii. Stosownie bowiem do treści art. 147 ust. 1 w zw. z art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami opłata adiacencka może być, na wniosek właściciela nieruchomości, rozłożona na raty roczne płatne w okresie do 10 lat, a warunki rozłożenia na raty określa się w decyzji o ustaleniu opłaty. Uprawnienie do złożenia wniosku o rozłożenie opłaty na roczne raty wynika zatem wprost z obowiązującego przepisu prawa. Natomiast decyzja o rozłożeniu opłaty na raty ma charakter uznaniowy. Wymaga przy tym podkreślenia, że podmiot zainteresowany skorzystaniem z tej możliwości powinien złożyć stosowny wniosek, który powinien należycie uzasadnić, a co najmniej wskazać wszelkie okoliczności istotne dla oceny zasadności tego wniosku, w szczególności dotyczące sytuacji finansowej wnioskodawcy i jego możliwości płatniczych. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca w piśmie z dnia [...]r., zatytułowanym "Odwołanie od decyzji P. Burmistrza M. i G." oświadczyła jedynie, że liczy na wyrozumiałość i prosi o oddalenie terminu zapłaty do momentu sprzedaży działki, gdyż nie dysponuje gotówką, żeby uiścić ww. opłatę. W ocenie Sądu, mając na uwadze treść powyższego oświadczenia, wbrew twierdzeniom skarżącej nie można zarzucić organowi, że pozostawił poza swoimi działaniami podniesione przez nią argumenty. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżąca pismem z dnia [...] r. została poinformowana przez organ I instancji o możliwości, na wniosek właściciela nieruchomości, rozłożenia opłaty adiacenckiej na roczne raty oraz że stosowny wniosek winien być złożony przed wydaniem decyzji. Organ ten poinformował także skarżącą, że w sytuacji, gdy wniosek nie wpłynie, wydana zostanie decyzja w przedmiotowej sprawie, z której wynikał będzie obowiązek wniesienia jednorazowo ustalonej opłaty w terminie 14 dni, od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna. Z.N. z powyższego uprawnienia jednak nie skorzystała. Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej, że została pozbawiona możliwości kategorycznego sformułowania wniosku w tym zakresie. Strona miała bowiem wiedzę o możliwości rozłożenia przedmiotowej opłaty na raty i powinna była precyzyjnie sformułować zgłoszony wniosek i odpowiednio go uzasadnić. Odnośnie do zarzutu skarżącej w kwestii oddania pod drogę publiczną części jej działki oraz nieuwzględnienia tej okoliczności w toku wyceny wskazać trzeba, że nie znajduje on potwierdzenia w aktach sprawy. W tym miejscu przypomnieć należy, że art. 98a ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości wydzielono działki gruntu pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych, do określenia wartości nieruchomości, zarówno według stanu przed podziałem, jak i po podziale, powierzchnię nieruchomości pomniejsza się o powierzchnię działek gruntu wydzielonych pod te drogi lub pod ich poszerzenie. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zacytowany wyżej art. 98a ust. 3 nie mógł znaleźć zastosowania, bowiem w wyniku podziału na wniosek skarżącej działki nr [...] (a nie, jak w treści skargi działki nr [...]) nie doszło do wydzielenia działek pod drogi publiczne. W ostatecznej decyzji z dnia [...] r., zatwierdzającej projekt podziału ww. nieruchomości nie wskazano, że w wyniku ich podziału część działek została wydzielona pod drogi publiczne. Z treści ww. decyzji wynika natomiast, że podziału działki nr [...] dokonano pod warunkiem ustanowienia służebności drogowej w działce nr [...] na rzecz działki od numeru [...] do numeru [...] oraz od numeru [...] do numeru [...] przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału. Jednocześnie podziału działki nr [...] dokonano pod warunkiem ustanowienia służebności drogowej w działce nr [...] na rzecz działki nr [...] przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału. Za spełnienie warunku organ ten uznał także sprzedaż wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Bezzasadny jest również podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 156 § 1 K.p.a. na skutek braku umocowania Zastępcy Burmistrza do wydania decyzji z dnia [...] r. Z nadesłanego Sądowi upoważnienia Burmistrza z dnia [...] r. wynika, że Zastępca Burmistrza A.J. posiadał upoważnienie do wydania ww. decyzji. Mając powyższe na względzie Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).