II SA/Sz 357/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.), Asesor WSA Joanna Świerzko-Bukowska Protokolant starszy inspektor sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi S. w K. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 25 marca 2025 r. nr K-AP-2.7840.73.2024.AN(6) w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę Decyzją z 24 października 2024 r., nr [...], wydaną na podstawie art 104, art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku A. W. oraz wniosku Spółdzielni [...] "B. " w K. (dalej: "Spółdzielnia", "skarżąca") o wznowienie postępowania administracyjnego, Prezydent Miasta K. (dalej: "organ I instancji"), odmówił uchylenia decyzji tego organu z 16 maja 2023 r., nr 96/2023, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą, na budynku przy ulicy [...], działka nr [...], obręb [...] w K., wydanej na rzecz P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "inwestor"). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że A. W. i Spółdzielnia wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ww. decyzją nr 96/2023. Spółdzielnia, podniosła wystąpienie w sprawie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 k.p.a. oraz podała, że w dniu 25 lipca 2024 r., dowiedziała się o wydaniu kwestionowanej decyzji. Postanowieniem z 28 sierpnia 2024 r. organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne w sprawie. Dalej organ I instancji przedstawił ustalenia, które zostały przyjęte przez organ w postępowaniu zakończonym decyzją nr 96/2023. Dla obszaru inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu "W. - G. w K." przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z 29 grudnia 2005 r. Stację bazową zaprojektowano na terenie przeznaczonym pod zabudowę usługi, w szczególności handlu. Projekt budowlany przewiduje wykonanie antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości 17,70 m wraz instalacją radiokomunikacyjną telefonii komórkowej, urządzeniem sterującym i rozdzielnią prądu elektrycznego, na dachu budynku przy ulicy [...] w K.. Całkowita wysokość obiektu wraz z projektowaną konstrukcją wsporczą wyniesie łącznie 23 m. Na konstrukcji będą umieszczone anteny sektorowe o konfiguracji uszczegółowionej w tabeli. Inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ nie zalicza się, grupy przedsięwzięć mogących zawsze ani potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz. 1839 ze zm., dalej: "rozporządzenie z 10 września 2019 r."). Dalej organ podał, że do projektu budowlanego ww. inwestycji załączone było opracowanie, zgodnie z którym gęstość mocy pola elektromagnetycznego emitowanego przez projektowaną instalację radiokomunikacyjną wystąpi wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności, co oznacza, że nie przekracza ona dopuszczalnych wielkości oddziaływania na środowisko. Występuje zgodność inwestycji z przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. poz. 2448, dalej: "rozporządzenie z 17 grudnia 2019 r."). Organ I instancji badający sprawę w trybie przesłanek wznowieniowych przywołał brzmienie art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane (dalej: "p.b."). Wyjaśnił, do ustalenia granic obszaru oddziaływania obiektu jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej stosuje się przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm., dalej: "rozporządzenie z 12 kwietnia 2002 r."), rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie oraz rozporządzenie z 17 grudnia 2019 r. Organ I instancji wyjaśnił, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji został określony z uwzględnieniem działki inwestycyjnej oraz zasięgu pól elektromagnetycznych o wartościach granicznych gęstości mocy przekraczających 10 W/m2. Zgodnie z dołączoną do projektu analizą, pola elektromagnetyczne pochodzące od projektowanych anten sektorowych wystąpią na wysokości minimum 15,30 m, ponad dachem budynku, na którym montowany ma zostać maszt, a ich sumaryczny zasięg występowania wyniesie 5,50 m. Według organu I instancji, powyższe oznacza, że obszar oddziaływania obejmuje działkę nr [...], z uwagi na budowę masztu na dachu budynku zlokalizowanego na tej działce oraz z uwagi na wystąpienie pola elektromagnetycznego, przekraczającego wartości dopuszczalne, pochodzącego od planowanej inwestycji. Obszar oddziaływania obejmuje także działkę nr [...] ze względu na wystąpienie pola elektromagnetycznego, przekraczającego wartości dopuszczalne, pochodzącego od projektowanej inwestycji. Na tej podstawie stronami postępowania są: inwestor, Gmina Miasto K. - właściciel działek nr [...] i [...] oraz osoba fizyczna użytkownik wieczysty wskazanych działek. Z uwagi na projektowany rozkład pól elektromagnetycznych przedmiotowej stacji bazowej, organ I instancji uznał, że A. W. (właściciel działki nr [...]) oraz Spółdzielni (użytkownik działki nr [...], sąsiadującej z przedmiotową inwestycją) nie przysługuje status strony postępowania w sprawie zakończonej decyzją nr 96/2023. Wnioskodawcy nie wskazali konkretnych przepisów z zakresu warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ochrony środowiska czy zagospodarowania przestrzennego, z których wywodzą istnienie ograniczeń i przeszkód w wykonywaniu przysługującego im prawa zabudowy ich nieruchomości, spowodowanych realizacją inwestycji na działce nr [...] w K.. W ocenie organu I instancji, ograniczenia takie nie występują. W takiej sytuacji organ I instancji uznał, że nie zaistniała wskazana przez wnioskodawców, przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Brak jest więc podstaw prawnych do przeprowadzenia postępowania w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Spółdzielnia wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji z 24 października 2024 r., której zarzuciła m.in. naruszenie przepisów prawa, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 28 k.p.a. i art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało odmową uznania Spółdzielni za stronę postępowania. Wskazała też na błędne uznanie organu, że w sprawie nie znajdują zastosowania przepisy rozporządzenia z 10 września 2019 r. oraz błędne zastosowanie przepisów rozporządzenia z 17 grudnia 2019 r., poprzez przyjęcie, że gęstość mocy pola elektromagnetycznego emitowanego przez projektowaną instalację radiokomunikacyjną wystąpi wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludzi. Decyzją z 25 marca 2025 r., nr K-AP-2.7840.73.2024.AN (6) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda Zachodniopomorski (dalej: "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z 24 października 2024 r. W uzasadnieniu swej decyzji organ II instancji stwierdził, że wnioskodawcy spełnili wymóg wskazania przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego oraz wymóg zachowania terminu do złożenia przedmiotowego wniosku (art. 148 k.p.a.). Dalej organ II instancji wskazał na art. 28 ust. 2 p.b. oraz art. 3 pkt 20 p.b. Wyjaśnił, że status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przysługiwać będzie wyłącznie osobie, która po pierwsze, posiada tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w otoczeniu projektowanego obiektu budowalnego, po drugie, nieruchomość ta dozna ograniczeń w dopuszczalnej dotychczas zabudowie, wskutek realizacji projektowanego obiektu. Organ II instancji przedstawił opis planowanej inwestycji. Wskazał m.in., że trzy anteny radioliniowe będą umieszczone na wysokości 18,90 m - 19,80 m n.p.t. na azymutach 304°, 171°, 252°. Ponadto trzy anteny sektorowe będą zawieszone na wysokości 21,50 m n.p.t., na trzech azymutach 335°, 125°, 230°. Na każdym azymucie przewidziano montaż tylko jednej anteny sektorowej. Projektowane pochylenie anten ustalono w zakresie od 0° do 6°. Zdaniem organu II instancji, wbrew twierdzeniom przedstawionym w odwołaniu, projektowana instalacja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu z 10 września 2019 r. Z dniem 4 czerwca 2022 r. wskazane rozporządzenie zostało bowiem zmienione rozporządzeniem Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071). Brak aktualnie konieczności przeprowadzenia na tej podstawie oceny oddziaływania projektowanej instalacji na środowisko oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wyjaśnił, że załącznikiem do projektu zatwierdzonego decyzją nr 96/2023 jest sporządzone w styczniu 2022 r. opracowanie analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych dla planowanej stacji radiokomunikacyjnej (dalej "analiza z 2022 r."). W trakcie postępowania odwoławczego, w związku z obowiązkiem nałożonym postanowieniem organu z 10 stycznia 2025 r., inwestor przedłożył opracowanie zawierającej dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko sporządzone 29 stycznia 2025 r. (dalej: "analiza z 2025 r."). Inwestor przedłożył ponadto opracowanie dotyczące przesłaniania obiektu budowlanego uzupełnione rysunkiem. Organ II instancji, powołując się na tabelę nr 2 w załączniku do rozporządzenia z 17 września 2019 r. wskazał, że dla częstotliwości w zakresie od 2 GHz do 300 GHz wartość dopuszczalnej gęstości mocy jest stała i wynosi 10 W/m2. Wartość dopuszczalnej gęstości mocy dla projektowanych anten, pracujących w częstotliwościach 900 MHz wynosi 4,6 W/m2 (patrz tabela B analizy z 2022 r. i analizy z 2025 r.). Jak zauważył organ II instancji, w analizie z 2022 r., w tabeli 1 przedstawiono konfigurację anten, na rys. nr 1 - nr 7 w sposób graficzny przedstawiono przewidywane obszary występowania pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych emitowane przez anteny projektowanej stacji bazowej, a ponadto dołączono tabelę przedstawiającą parametry techniczne i maksymalne zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo dla anten stacji bazowej (tabela 2). Wyznaczony zasięg sumarycznego pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych od dopuszczalnych przebiega w taki sposób, że na wszystkich azymutach sięga nie dalej niż na odległość 5,5 m od wieży, a przy tym znajduje się na wysokości nie mniejszej niż 15,3 m nad budynkiem, na którym stacja jest usytuowana oraz wysokości nie mniejszej niż 20,9 m n.p.t. i przebiega wyłącznie nad terenem działki inwestycyjnej nr [...] oraz sąsiedniej działki nr [...]. W analizie z 2025 r. wskazano, że na tak określony zasięg pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych nie ma wpływu istniejąca instalacja telekomunikacyjna. W ocenie organu II instancji, przywołane w przedłożonych przez inwestora analizach przepisy, opis przedsięwzięcia, metodologia oraz wyniki obliczeń, wnioski i zalecenia nie budzą wątpliwości w świetle załączonych rysunków określających przewidywany rozkład pól elektromagnetycznych i przewidywane obszary ich występowania. Wszystkie działki wnioskujących o wznowienie postępowania administracyjnego znajdują się poza zasięgiem obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w rozporządzeniu z 17 grudnia 2019 r. Jednocześnie organ II instancji podkreślił, że ustalając obszar oddziaływania stacji bazowej na podstawie zasięgu pól elektromagnetycznych, brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia oddziaływania, które nie przekracza wartości ponadnormatywnych, jak domaga się tego Spółdzielnia. Zdaniem organu II instancji, na prawidłowość przedstawionych w analizach wniosków nie ma wpływu zaniżona wg wnioskodawców wysokość zabudowy jednorodzinnej usytuowanej wzdłuż ulicy [...], bowiem obszar ponadnormatywnego oddziaływania w całości mieści się w obrębie działek nr [...] i nr [...] i oddalony jest od tej zabudowy o ok. 15 m. Usytuowanie i odległości nieruchomości wnioskodawców i zlokalizowanej na niej zabudowy od tej stacji oraz dopuszczalny ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sposób ich zabudowy powodują, że przedmiotowa inwestycja nie ma żadnego wpływu nie tylko na istniejącą, ale także na potencjalną zabudowę działek wnioskodawców również w świetle warunków technicznych dot. zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń i minimalnego czasu ich nasłonecznienia. Nie występują żadne, wynikające z przepisów prawa, ograniczenia w możliwości zabudowy działek nr [...] oraz nr [...] i nr [...] obręb [...] K., a także działki nr [...] obręb [...], których źródłem mogłaby być stacja bazowa. Jak stwierdził organ II instancji, we wnioskach o wznowienie, wyjaśnieniach, a także w odwołaniu, nie wskazano w istocie żadnych przepisów, które wprowadzałyby ograniczenia w zabudowie powyższych nieruchomości. Ewentualny spadek wartości nieruchomości nie daje podstawy do uznania za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. Bez wpływu na możliwość przyznania statusu strony w postępowaniu pozostają podnoszone argumenty dotyczące zagrożenia zdrowia i życia w sytuacji, gdy złożone przez inwestora dokumenty potwierdzają, że projektowana stacja bazowa nie będzie uciążliwa dla środowiska. Strony wskazując na ww. zagrożenie, na poparcie swojego stanowiska nie przedstawiły dowodów, które podważyłyby dane wskazane przez inwestora. Według organu II instancji, skoro wnioskujący o wznowienie postępowania nie wykazali, że posiadają interes prawny do udziału w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją nr 96/2023, a w ocenie organu II instancji ich nieruchomości znajdują się poza obszarem oddziaływania inwestycji, to nie przysługuje im status strony w tym postępowaniu. Nie zaistniała, wskazywana przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Oznacza to, że brak jest podstaw prawnych do przeprowadzenia postępowania w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej, w tym odnoszenia się do pozostałych zarzutów dotyczących prawidłowości postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr 96/2023. Powyższe powoduje, że nie jest również możliwe rozpatrywanie wskazywanych we wnioskach o wznowienie przesłanek z art 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. W ocenie organu II instancji, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku Spółdzielni o przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego sądowego w zakresie wpływu instalacji radiokomunikacyjnych i z opinii Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na okoliczność szkodliwości inwestycji. Żądanie dotyczy bowiem oddziaływania pól elektromagnetycznych, które zostało dostatecznie już wyjaśnione i przedstawione w uzasadnieniu niniejszej decyzji na podstawie przedłożonych przez inwestora dokumentów. Inwestor zgłosił instalację właściwemu organowi i przedłożył sprawozdanie z badania rozkładu pól elektromagnetycznych stacji bazowej, wykonanych 15 stycznia 2025 r. potwierdzając, że dotrzymane są dopuszczalne poziomy w środowisku. Organ właściwy nie wniósł sprzeciwu do zgłoszenia. W świetle powyższego, w sprawie nie zaistniały również okoliczności uzasadniające przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. W związku z przywołaniem przez Spółdzielnię § 9 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, organ II instancji wyjaśnił, że wskazany w punkcie 1 tego przepisu obowiązek ochrony przed polem elektromagnetycznym, z uwzględnieniem dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jakie mogą występować w środowisku został spełniony, co znajduje odzwierciedlenie w sporządzonych analizach z 2022 r. i z 2025 r., a także w sprawozdaniu z badań przeprowadzonych 15 stycznia 2025 r. Kwestie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku reguluje rozporządzenie z 17 grudnia 2019 r. Natomiast punkt 2, dotyczący zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy w pobliżu urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne, kierowany jest do pracodawcy a nie do inwestora, co powoduje brak potrzeby uwzględniania regulacji prawnych właściwych dla tego rodzaju prac, przy ocenie statusu strony postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. Zaznaczył, że decyzja o warunkach zabudowy wymagana jest wyłącznie, gdy na przewidzianym pod zainwestowanie terenie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje. Spółdzielnia [...] "B. " w K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję organu II instancji z 4 kwietnia 2025 r., wnosząc o jej uchylenie. Wydanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, iż Spółdzielni nie przysługiwał przymiot strony w sprawie zakończonej decyzją organu I instancji z 24 października 2024 r., odmawiającej uchylenia decyzji tego organu z 16 maja 2023 r., nr 96/2023. W uzasadnieniu skargi Spółdzielnia podniosła, iż nie zgadza się z argumentacją organu II instancji, że nie przysługiwał jej przymiot strony w sprawie zakończonej decyzją nr 96/2023. Skarżąca wskazała na mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa budowlanego, w tym art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Zwróciła uwagę na wynikające z ww. przepisu zapewnienie poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Podniosła, że reprezentuje również interes mieszkańców Spółdzielni, żywotnie zainteresowanych prawdziwymi ustaleniami w zakresie oddziaływania inwestycji na zdrowie mieszkańców. Tak bezpośrednie i bliskie sąsiedztwo posadowionej anteny zawsze może, poprzez zwiększenie mocy, wpłynąć na warunki zdrowotne, o czym nikt nie będzie wiedział. W przedmiotowej sprawie należy przeprowadzić analizę rzeczywistego, obliczeniowego rozkładu pola promieniowania elektromagnetycznego celem wyeliminowania wszelkich wątpliwości. Organ powinien zatem dokonać analizy przedmiotowej sprawy pod kątem regulacji Ministra Zdrowia. Nie można tu bazować jedynie na oświadczeniach przedłożonych do projektu budowlanego. Wskazując na art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 p.b., skarżąca podniosła, że wprowadzenie na terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego, ograniczeń w zabudowie, nawet zgodnych z przepisami odrębnymi, oznacza przynależność tego terenu do obszaru oddziaływania obiektu. W obecnym stanie prawnym zachowuje aktualność co do zasady orzecznictwo, zgodnie z którym wątpliwości dotyczące tego, czy podmiotowi przysługuje status strony w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, i to w sytuacji, gdy obszar oddziaływania tej stacji organ określa wyłącznie na podstawie danych przedłożonych przez inwestora, należy rozstrzygać na jej korzyść, otwierając drogę do obrony interesu prawnego, w tym ze strony zagrożeń płynących z faktu wpływu promieniowania na środowisko, życie i zdrowie ludzkie (zob. m.in. wyrok NSA z 24 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 3964/19). Powołując się na przepisy rozporządzenia z 17 grudnia 2019 r. oraz art. 124 ust. 2 p.o.ś. skarżąca podniosła, że miejsce dostępne dla ludności w warunkach każdej sprawy może oznaczać inne miejsce, gdyż zależy to od otoczenia terenu, na którym lokalizuje się anteny nadawcze oraz zależy od parametrów anten i mocy nadajników. Tak rozumiane miejsca dostępne dla ludności obejmują nie tylko miejsca, w których wzniesiono legalnie budynki, ale również te miejsca, w których budynki dopiero mogą - zgodnie z wymaganiami prawa - być wznoszone. Tu w bezpośrednim sąsiedztwie znajdują się domy jednorodzinne, gdzie ich właściciele należą do niniejszej Spółdzielni, droga należna do Spółdzielni, plac zabaw oraz przedszkole. Wszystko to jest usytuowane w bezpośrednim sąsiedztwie posadowionego masztu. Argumentowała, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji w kontekście udziału stron w sprawie - gdzie jednoznacznie wskazuje się, że stroną postępowania na gruncie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. są nie tylko osoby, których prawa zostały jednoznacznie naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt budowlany tylko potencjalnie może oddziaływać, nawet jeśli z zatwierdzonego projektu budowlanego może wynikać, że inwestor spełnił wszystkie wymagania wynikające z prawa budowlanego i przepisów odrębnych (wyrok NSA z 3 października 2024 r., sygn. akt II OSK 2762/21). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 145 p.p.s.a., kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Kontrolując legalność aktów wymienionych w art. 3 p.p.s.a., sąd administracyjny stosuje przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., według którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że są one zgodne z prawem. Przedmiotem skargi objęta jest decyzja organu II instancji, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, odmawiającą uchylenia, w trybie wznowienia postępowania administracyjnego decyzji z 16 maja 2023 r., nr 96/2023 zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno - budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z instalacją radiokomunikacyjną i infrastrukturą zasilającą, na budynku zlokalizowanym na działce nr [...], obręb [...] w K., wydanej na rzecz P. Spółka z o.o. w W.. W przedmiotowej spór dotyka wykładni przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r., poz. 682 ze zm., dalej: "p.b.") w zakresie odnoszącym się do pojęcia strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Ma to w tej sprawie podstawowe znaczenie, bowiem złożony wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego opiera się w pierwszej kolejności na przesłance, z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. pozbawienia prawa udziału skarżącej w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją nr 96/2023. W postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę normą materialnoprawną określającą krąg stron postępowania jest art. 28 ust. 2 p.b. w zw. z art. 28 k.p.a. Przepis art. 28 ust. 2 p.b. zawęża pojęcie strony, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Nadal jednak przymiot strony powiązany jest z istnieniem interesu prawnego lub obowiązku określonego podmiotu, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Stosownie do art. 28 ust. 2 p.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 p.b., jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Zauważyć trzeba, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych. Brzmienie to art. 3 pkt 20 p.b. uzyskał wraz z wejściem w życie ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). We wcześniejszym brzmieniu była mowa o przepisach odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy. Dokonane zatem na skutek wspomnianej nowelizacji uściślenie dotyczy terenu wyznaczonego w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia sprowadzające się jedynie do zabudowy, a nie szeroko rozumianego zagospodarowania terenu. W tym kontekście w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości (z reguły bezpośrednio sąsiadującej), która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego, będą mogły powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego (por. wyroki NSA: z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 34/19, z 12 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 1443/19 czy z 14 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2043/19, dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podnosi się także, że już sama potencjalna możliwość spowodowania oddziaływania projektowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczająca do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę, jednakże aby mogła ona uzasadniać interes prawny do udziału w tym postępowaniu musi być powiązana z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Nie chodzi tu jednak o jakiekolwiek oddziaływanie, lecz o takie, które wyraża się w tym, że realizowana inwestycja pociągnie za sobą określone ograniczenia w zabudowie danej nieruchomości, wynikające z przepisów odrębnych. Zdaniem Sądu, organ uwzględniając charakter inwestycji, prawidłowo do przepisów odrębnych, mających zastosowanie w sprawie, zaliczył m.in. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i rozporządzenie Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ trafnie przyjął, że kontrolowanej sprawie stronami postępowania o pozwolenie na budowę stacji bazowej oprócz inwestora, jest właściciel nieruchomości oraz użytkownik wieczysty nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej wartość dopuszczalną dla projektowanej częstotliwości. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca Spółdzielnia jest użytkownikiem wieczystym działki nr [...] w K., zlokalizowanej 4 m od działki inwestycyjnej. Spółdzielnia jest ponadto użytkownikiem działki nr [...], oddalonej 60 m od działki inwestycyjnej. Jak ustalił organ II instancji, działka nr [...] nie jest już w posiadaniu Spółdzielni. Natomiast na działce inwestycyjnej nr [...] zaprojektowano wykonanie antenowej konstrukcji wsporczej o wysokości 17,70 m wraz instalacją radiokomunikacyjną telefonii komórkowej, urządzeniem sterującym i rozdzielnią prądu elektrycznego, na dachu budynku usytuowanego na tej działce. Zgodnie z projektem, zatwierdzonym decyzją nr 96/2023, objętą wnioskiem o wznowienie, całkowita wysokość obiektu wraz z projektowaną konstrukcją wsporczą wyniesie łącznie 23,00 m. Realizacja inwestycji przewiduje lokalizację: - trzech anten radioliniowych o wysokości umieszczenia 18,90 m - 19,80 m n.p.t., na azymutach 304°, 171°, 252°, - trzech anten sektorowych o wysokości zawieszenia 21,50 m n.p.t., na azymutach 335°, 125°, 230°, na każdym azymucie przewidziano montaż tylko jednej anteny sektorowej; projektowane pochylenie anten ustalono w zakresie od 0° do 6°. Zgodnie § 314 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r., budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Z kolei zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego (P-EM) oraz odpowiadające im dopuszczalne poziomy tych pól dla miejsc dostępnych dla ludności określone zostały w ww. rozporządzeniu z 17 grudnia 2019 r. Organ badając legitymację skarżącej, wziął też pod uwagę przepisy zawarte w rozporządzeniu z 10 września 2019 r., z uwagi na konieczne ustalenie, czy w osi głównej wiązki promieniowania planowanych anten znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i został prawidłowo oceniony przez organy. Z ustaleń organów wynika, że na działkach będących w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni nr [...] oraz [...], nie dojdzie do ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego (tj. o wartościach wyższych niż 10 W/m2) spowodowanego planowaną inwestycją. Z analiz przedsięwzięcia, zawierających graficzne ujęcia rozkładu pionowego i poziomów mocy gęstości promieniowania elektromagnetycznego wynika, że wytwarzane przez anteny promieniowanie o wartościach wyższych niż dopuszczalne, obejmie działkę inwestycyjną nr [...] oraz działki nr [...] i [...] obr. [...] w K.. Przeprowadzone obliczenia (przedstawione w analizie z 2022 r., uzupełnionej w postępowaniu odwoławczym opracowaniem z 2025 r.) dowodzą, że szkodliwe oddziaływanie przy przewidzianym pochyleniu maksymalnym anten będzie występować w odległości do 5,50 m od anten, na wysokości ponad 15,30 m na budynkiem, na którym stacja będzie usytuowana oraz na wysokości nie mniejszej niż 20,90 m n.p.t. Zestawienie tej dokumentacji z rysunkiem projektu zagospodarowania terenu pozwala na wniosek, że przekroczenie poziomów P-EM pochodzące od przedmiotowych anten sektorowych i radioliniowych, będzie miało miejsce tylko w miejscach niedostępnych dla ludności. Sąd uznał, że w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ był uprawiony do przyjęcia, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji wyznaczony zasięgiem występowania promieniowania elektromagnetycznego emitowanego z anten nie wkroczy w przestrzeń nieruchomości należących do skarżącej, powodując ograniczenia możliwości jej zabudowy. Nie budzą także wątpliwości Sądu ustalenia organu, co do braku oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości Spółdzielni i zlokalizowanej na niej zabudowy, biorąc pod uwagę postanowienia obowiązującego na tym terenie planu zagospodarowania przestrzennego oraz wymogi odnoszące się do zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń i minimalnego czasu nasłonecznienia. W ocenie Sądu, powyższe kwestie zostały w sposób należyty wyjaśnione i ustalone, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dokumentacja techniczna załączona do projektu budowlanego, uzupełniona w postępowaniu wznowieniowym, stanowiła miarodajną podstawę do czynienia ustaleń odnośnie obszaru oddziaływania inwestycji i nie została skutecznie podważona przez skarżącą. Spółdzielnia nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu na potwierdzenie, że pole elekromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych, jak również inne mające mieć miejsce oddziaływania stacji, będą miały miejsce w przestrzeni jej nieruchomości. Skarżąca nie podała też żadnej konkretnej regulacji prawnej, która wskazywałaby na ograniczenia zabudowy jej nieruchomości z uwagi na budowę stacji bazowej. Sąd ponownie podkreśla, że kluczowe znaczenie ma w omawianej tu kwestii wyłącznie to, czy inwestycja ograniczy, wbrew obowiązującym przepisom odrębnym, możliwość zabudowy danego terenu. Inne utrudnienia nawet jeśli występują, to z woli ustawodawcy nie są brane pod uwagę przy określaniu obszaru oddziaływania inwestycji, o którym mowa w art. 3 pkt 20 p.b. Tymczasem skarżąca powołując się na posiadanie własnego interesu prawnego w rozumieniu wskazanego przepisu, nie wykazała, aby projektowana inwestycja negatywnie wpłynęła na możliwość zabudowy nalężących do niej działek. Sam fakt, że z funkcjonowaniem stacji bazowej telefonii komórkowej mogą wiązać się pewne uciążliwości czy utrudnienia dla sąsiedniej nieruchomości nie może przesądzać o byciu stroną, w sytuacji gdy nieruchomość ta nie jest narażona ani na ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne, ani nie znajduje się w strefie innego negatywnego oddziaływania inwestycji. Trafnie organ I i II instancji uznał, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających uzyskania decyzji środowiskowej. W wyniku zmiany dokonanej rozporządzeniem Rady Ministrów z 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2022 r. poz. 1071), z dniem 4 czerwca 2022 r. uchylono przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2019 r., dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. Tym samym ww. inwestycje, do których należą stacje bazowe telefonii komórkowych, wyłączone zostały z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Należy przy tym zaznaczyć, że jeszcze na gruncie stosowania powoływanych przepisów rozporządzenia z 10 września 2019 r. zostało wypracowane stanowisko, z którego wynikało, że organy rozpoznając wniosek o pozwolenie na budowę są związane parametrami planowanej inwestycji określonymi we wniosku i załączonej do niego dokumentacji. Na potwierdzenie powyższego przywołać należy też uchwałę NSA z 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22, w uzasadnieniu której wprost wypowiedziano stwierdzenie, iż nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten, niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej, a podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Zgodnie z przedłożonymi przez inwestora opracowaniami do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, sporna stacja bazowa telefonii komórkowej została zaprojektowana tak, aby nie stanowiła przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Badając rzeczywiste oddziaływanie stacji bazowej telefonii komórkowej, dla której obowiązujące normy określa obecnie rozporządzenie z 17 grudnia 2019 r. wyznaczające bezwzględnie obowiązujący normatyw – dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych mający charakter "techniczny" w tym znaczeniu, że na etapie pozwolenia na budowę, organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Bada się oczywiście nie tylko moc wypromieniowywaną przez anteny, ale także wszystkie wszelako rozumiane nakładanie się pól, kumulację czy odbicia promieniowania. Oczywistym jest, że kompetencje organu w tym przypadku sprowadzają się do oceny zgodności planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, przepisami budowlano-technicznymi oraz innymi aktami prawnymi, mającymi przy realizacji takiej inwestycji zastosowanie. Wśród przepisów, które obowiązują w przypadku realizacji inwestycji o takim charakterze, podstawowymi są rozporządzenia przywołane na wstępie rozważań prawnych Sądu, które pozwalają wykazać, że pole elektromagnetyczne o wartości przekraczającej ustaloną normę występuje jedynie w miejscach niedostępnych dla ludzi. Zgodnie z ustaleniami organu, inwestor zgłosił instalację właściwemu organowi i przedłożył sprawozdanie z badania rozkładu pól elektromagnetycznych stacji bazowej, wykonanego 15 stycznia 2025 r. potwierdzając, że dotrzymane są dopuszczalne poziomy w środowisku. Organ właściwy nie wniósł sprzeciwu do zgłoszenia. W podsumowaniu powyższych rozważań podkreślić trzeba, że organ II instancji należycie zweryfikował i ocenił sporną kwestię posiadania przez skarżącą statusu strony, nie uchybiając przepisom prawa podniesionym w skardze. Ocena podnoszonego przez skarżącą posiadania interesu prawnego z punktu widzenia art. 28 ust. 2 p.b. w zw. z art. 3 pkt 20 p.b., była prawidłowa. Oznacza to, że skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w rozumieniu wyżej przywołanych przepisów w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją organu nr 96/2023. W konsekwencji organ zasadnie uznał, że nie występowała w badanej sprawie przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zwalniało to organ od badania pozostałych przesłanek wznowienia, tj. z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., na które powoływała się także skarżąca. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niezasadną skargę oddalił.