II SA/Sz 36/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...]r. znak [...], wydanym z powołaniem się na art. 6, art. 217 § 1 i 2, art. 219 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zmianami) dalej k.p.a. oraz na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 78 ust. 1-3 ustawy z dnia ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 z późn. zmianami) Starosta orzekł o odmowie wydania A. K. zaświadczenia, że w okresie od dnia [...]r. do [...]r. był uprawniony i pobierał zasiłek dla bezrobotnych. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 25.01.2002 r. sygn.akt VII U 13216/00 A. K. zostało przyznane prawo do renty z powodu niezdolności do pracy od dnia [...]r. do dnia [...]r. w związku z czym jego prawo do zasiłku dla bezrobotnych za ten okres zostało anulowane, zaś wypłacony zasiłek dla bezrobotnych został zwrócony przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych do Funduszu Pracy Powiatowego Urzędu Pracy. Na powyższe postanowienie A. K. złożył zażalenie, w którym podniósł, że na skutek wykonanych przez organ czynności rozliczenia przyznanego mu świadczenia dla bezrobotnych z rentą, zostały naruszone zasady ochrony praw nabytych i nie działania prawa wstecz. Po rozpatrzeniu zażalenia Wojewoda zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 217 kpa oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, iż wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 kodeksu postępowania administracyjnego jest jedynie czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów. Przy jego pomocy organ administracji publicznej nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zarówno w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (obowiązującej w dacie uznawania skarżącego za osobę bezrobotną w roku [...]r.) a także w obecnie obowiązującej ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009 r., Nr 153, poz.1227 ze zm.) ustawodawca uregulował skutki prawne stanów faktycznych, z jakimi mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z przepisów tych ustaw jednoznacznie wynika, że do wypłaty świadczenia rentowego uprawniony jest organ rentowy. W przypadku, gdy bezrobotnemu zostało wypłacone świadczenie z tytułu bezrobocia, organ rentowy zwraca wypłaconą za okres, który został uznany za okres niezdolności do pracy z uprawnieniem do świadczenia rentowego, kwotę na konto Funduszu Pracy powiatowego urzędu pracy. W danej sprawie organ rentowy dokonał potrącenia ze świadczenia rentowego skarżącego kwot pobranych przez niego z tytułu zasiłku dla bezrobotnych i pieniądze te przekazał z powrotem na konto Powiatowego Urzędu Pracy. W tej sytuacji nie można zgodzić się ze skarżącym, że był on osobą pobierającą zasiłek dla bezrobotnych w okresie od [...]r. do [...]r. a zatem nie zaistniały podstawy do wydania żądanego zaświadczenia. Organ odwoławczy wskazał także, że zadania organów zatrudnienia zostały wyraźnie określone w obowiązującej ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z regulacji tej wynika, że organy te nie decydują o okresach składkowych i nieskładkowych w rozumieniu przepisów ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, uwzględnianych przy ustalaniu prawa do emerytury i renty oraz obliczaniu ich wysokości. Kwestie te leżą wyłącznie w gestii organów emerytalno-rentowych. Natomiast stosownie do § 8 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. Nr 262, poz. 2607 ze zm.) powiatowy urząd pracy wydaje osobie zarejestrowanej jako bezrobotna zaświadczenie o okresach pobierania zasiłku i stypendium, o wysokości tych świadczeń oraz o okresach niezdolności do pracy w poszczególnych latach kalendarzowych. Urzędowo poświadczone dane zawarte w zaświadczeniach urzędu pracy mogą służyć jako dowód w postępowaniu o ustalenie okresów składkowych i nieskładkowych w postępowaniu prowadzonym przez właściwy organ emerytalno - rentowy (art. 6 ust. 1 pkt 2 oraz art. 7 pkt 12 wskazanej ustawy). Powyższe postanowienie A. K. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której na podstawie art. 156 § 1 pkt. 3 7kpa, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez wydania zaświadczenia, że w okresie od dnia [...]r. do [...]r. był uprawniony i pobierał zasiłek dla bezrobotnych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił bezprawne pozbawienie go statusu bezrobotnego z prawem do zasiłku, za wskazany okres oraz naruszenie art. 151 § 1 pkt.2; 35 § 1; 106 § 5;130 § 1; 145 § 1 pkt 5 Kpa, a także naruszenie zasady ochrony praw nabytych i zasady niedziałania prawa wstecz. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż pismem z dnia [...]r. wystąpił do Powiatowego Urzędu Pracy o wydanie zaświadczenia potwierdzającego okresy rejestracji z prawem do zasiłku dla bezrobotnych jak i bez tego prawa. W wydanym zaświadczeniu PUP nie uwzględnił okresu pobierania przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. do [...]r., na podstawie wydanej decyzji z dnia [...]r. nr. [...]. Starosta pismem z dnia [...]r. nr.[...] poinformował skarżącego że okres pobierania zasiłku od dnia [...]r. do dnia [...]r. został anulowany, ponieważ wyrokiem Sądu z dnia 25.01.2002r., została skarżącemu przyznana renta z tytułu częściowej i okresowej niezdolności do zatrudnienia od dnia [...]r., do dnia [...]r. W odpowiedzi na powyższe skarżący pismem z dnia [...]r. poinformował organ I stopnia, że podtrzymuje wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]r. do dnia [...]r. wraz z uzasadnieniem. Dowody świadczące o faktycznym pobieraniu przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych to : decyzja PUP z dnia [...]r. nr [...], potwierdzona w treści uzasadnienia Starosty do decyzji [...]z dnia [...]r., decyzja z dnia [...]r., nr [...]PUP z orzeczeniem o utracie prawa do zasiłku od dnia [...]r., z powodu maksymalnego okresu jego pobierania. Organ I instancji nie wydał w przedmiotowej sprawie żadnej decyzji zmieniającej decyzję z dnia [...]r. nr [...] o utracie zasiłku z powodu maksymalnego okresu jego pobierania. W dniu wydania decyzji przyznającej status osoby bezrobotnej nie istniała decyzja przyznająca skarżącemu prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, a tym samym wyłączająca skarżącego z grona bezrobotnych. W omawianym okresie skarżący był osobą bezrobotną, zaś obowiązki i uprawnienia osoby zarejestrowanej w PUP były określone w ustawie z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 1997 r. Nr 25 poz. 128 z późn.zm.) a nie pod rządem przytaczanej przez organy I i II instancji ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz.U. z 2008r. Nr poz. 415). PUP w omawianym okresie rozliczył zasiłki dla bezrobotnych za czas, za który przyznano skarżącemu rentę chorobową, z mocą wsteczną. Dokonana czynność nie została potwierdzona i poprzedzona właściwą decyzją z podaniem obowiązującej podstawy prawnej. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Uprawnienia sądu administracyjnego, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej : "p.p.s.a." polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Analizując zaskarżone postanowienie pod względem wskazanych wyżej kryteriów Sąd nie znalazł podstaw do uznania zasadności skargi, tj. stwierdzenia, iż postanowienie to zostało wydane z naruszeniem prawa. Podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 217 – 219 kpa. Zgodnie z art. 217 § 2 kpa – organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli : 1. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2. osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem, w formie pisemnej, obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego) dokonanym przez organ administracji publicznej na żądanie zainteresowanej osoby, posiadającej, a zatem wykazującej, interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o żądanej treści. Zaświadczenia są więc aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień lub obowiązków określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Nie są one oświadczeniami woli a oświadczeniami wiedzy. Istota zaświadczenia sprowadza się więc do tego, że nie rozstrzyga ono o prawach lub obowiązkach, nie może również kreować nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może zatem czegokolwiek rozstrzygać. Chybiony jest zatem zarzut skargi, iż przez odmowę wydania żądanego zaświadczenia organ pozbawił wnioskodawcy określonego uprawnienia bądź statusu, a także dopuścił się naruszenia zasady ochrony praw nabytych i zasady niedziałania prawa wstecz. Istotnym jest w niniejszej sprawie posiadanie, a więc i wykazanie przez ubiegającego się o wydanie zaświadczenia określonej treści, interesu prawnego w uzyskaniu takiego zaświadczenia. Skarżący w złożonym wniosku o wydanie zaświadczenia interesu takiego nie wskazał. Zauważyć też należy, że organ wykazania tego interesu od skarżącego nie żądał. Jednakże w świetle treści samego wniosku stwierdzić należy, iż organ zasadnie odmówił wydania skarżącemu zaświadczenia o tym, iż w okresie od [...]r. do [...]r. posiadał on status osoby bezrobotnej i pobierał zasiłek dla bezrobotnych, skoro status ten oraz zasiłek zostały następnie "skonsumowane" przez przyznanie świadczenia rentowego, wypłaconego skarżącemu przez organ rentowy z powodu uznania go za osobę niezdolną do pracy w tym okresie - zgodnie z uprawnieniem potwierdzonym wyrokiem Sądu. Organ może wydać zaświadczenie określonej treści, żądanej przez ubiegającego się, legitymującego się interesem prawnym w jego uzyskaniu, jeżeli posiadane przez organ dane potwierdzają stan faktyczny i prawny, którego stwierdzenia domaga się wnioskodawca. W przedmiotowym przypadku skarżący nie wykazał interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia o żądanej treści, jak również owa treść nie odpowiadałaby – w świetle posiadanych przez organ danych - stanowi faktycznemu. Okoliczność, że w tym wypadku nie została wyeliminowana z obrotu decyzja o przyznaniu skarżącemu statusu osoby bezrobotnej i przyznaniu prawa do zasiłku, co podnosi skarżący, jest bez znaczenia dla kwestii wydania zaświadczenia w oparciu o art. 217 § 1 i 2 kpa. Będąc w tym okresie osobą niezdolną do pracy i uprawnioną do świadczenia rentowego skarżący w świetle przepisów obowiązującej wówczas ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie mógł być uznany za osobę bezrobotną z uprawnieniem do zasiłku dla bezrobotnych. Ustawodawca w art. 29 w/w ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uregulował tę kwestię stanowiąc, iż bezrobotnemu lub innej uprawnionej osobie, którym przyznano prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia za okres, za który wypłacono zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium, świadczenie przedemerytalne lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy, Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz inne organy rentowe, które przyznały świadczenie, wypłacają to świadczenie pomniejszone o kwotę odpowiadającą wysokości wypłaconych za ten okres zasiłków, dodatków szkoleniowych, stypendiów, świadczeń przedemerytalnych lub innych świadczeń pieniężnych przed odliczeniem składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i przekazują te kwoty na konto Funduszu Pracy właściwego powiatowego urzędu pracy. Rozliczenie takie następowało zatem z mocy samego prawa, a nie decyzji organu. Nie zachodzi zatem naruszenie wskazanych przez skarżącego przepisów prawa. W tym stanie rzeczy uznać należało, iż skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu w oparciu o art. 151 p.p.s.a.