II SA/Sz 361/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda (spr.), Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010r. sprawy ze skargi M. K. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Rozkazem personalnym z dnia [...], nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w [...] utrzymał w mocy, wydany w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby asp. M.K. - asystenta Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą Komendy Powiatowej Policji w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] zawiesił asp. M.K. w czynnościach służbowych na okres [...] miesięcy, od [...], w związku z wszczęciem przeciwko M.K. postępowania karnego w sprawie o czyn z art. 229 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.). Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] przedłużył okres zawieszenia M.K. w czynnościach służbowych, od dnia [...] do czasu zakończenia postępowania karnego. W dniu [...] Komendant Powiatowy Policji w [...], po uchyleniu w wyniku odwołania wydanego przez ten organ rozkazu personalnego z dnia [...], nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm.) wydał rozkaz personalny nr [...], w przedmiocie zwolnienia asp. M.K. ze służby w policji. Od ww. decyzji M.K. złożył odwołanie, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, z uwagi na brak merytorycznych i formalnych podstaw do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, ponieważ zgodnie z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Ponadto, poprzez użycie w uzasadnieniu rozkazu personalnego sformułowania: "zawiesił asp. M.K. (...) w związku z wszczęciem przeciwko niemu postępowania karnego o czyn z art. 229 § 3 k.k.", Komendant Powiatowy Policji w [...] dopuścił się naruszenia konstytucyjnej zasady domniemania niewinności. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby m. in. w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby oparta na przytoczonym przepisie ma charakter uznaniowy, co wynika z użycia w nim sformułowania "można". Oznacza to, że organ może podjąć niekorzystne dla skarżącego rozstrzygnięcie wówczas, gdy w ocenie przełożonego zostały spełnione zawarte w tym przepisie przesłanki. Dodać należy, że decyzja o charakterze uznaniowym dotyczy takich przepisów prawnych, w których nie ma nakazu lub zakazu ustalenia określonej treści rozstrzygnięcia. Uznanie administracyjne oznacza możliwość wyboru przez organ administracyjny przy podejmowaniu decyzji następstwa, określonego w normie prawnej. Uznanie administracyjne stanowi bowiem uprawnienie do kształtowania w danej sprawie i w danym stanie faktycznym skutków prawnych w ramach swobody administracyjnej, ograniczonej przez przepisy prawa materialnego i obowiązujące reguły proceduralne. Zdaniem organu odwoławczego, nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, dotyczącym naruszenia art. 41 ust 2 pkt 9 ustawy o Policji, poprzez jego zastosowanie pomimo braku merytorycznych i formalnych podstaw do zwolnienia ze służby w Policji. Przepis ten przewiduje fakultatywne zwolnienie policjanta ze służby, w razie kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek, tj. upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych oraz istnienia przyczyn, będących podstawą przedmiotowego zawieszenia. Podkreślono, że stosunek służbowy policjanta jest stosunkiem administracyjnoprawnym, w związku z czym przełożony M.K. skorzystał z przysługującego mu prawa do jednostronnego ukształtowania stosunku służbowego, zachowując ustawowy termin zwolnienia. Komendant Wojewódzki Policji zaznaczył również, że Komendant Powiatowy Policji w [...] działając w ramach uznania administracyjnego nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do całokształtu okoliczności świadczących o słuszności i celowości przyjętego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym organ II instancji wyjaśnił, że od dnia [...] przeciwko asp. M.K. prowadzone było postępowanie karne i w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie można było ustalić terminu jego zakończenia. Wymieniony pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych od dnia [...], a zgodnie z obowiązującymi uregulowaniami prawnymi nie ma możliwości przerwania okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji nie rozstrzyga przy tym oraz nie przesądza o winie lub braku winy, dlatego też, w ocenie organu II instancji, argumentacja M.K. o naruszeniu przepisów Konstytucji RP, nie zasługiwała na uwzględnienie. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wyjaśnił jednocześnie, że dolegliwość w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa wynika ze szczególnej pozycji grupy zawodowej policjantów, a status funkcjonariusza Policji w demokratycznym państwie prawnym w nierozerwalny sposób łączy się z koniecznością przestrzegania standardów praworządności i etyki zawodowej. Zaznaczono, że art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma na celu przeciwdziałanie przypadkom pozostawania policjantów przez kilka lat w stanie zawieszenia w czynnościach służbowych. W przypadku natomiast uniewinnienia policjanta zastosowanie znajdowałby art. 42 ustawy o Policji, pozwalający na odwrócenie skutków wcześniejszego zwolnienia ze służby. Na powyższą decyzję M.K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię art. 41 ust.2 pkt 9 ustawy o Policji, polegającą na tym, że organ przyjął, iż zostały spełnione przesłanki zwolnienia ze służby w postaci upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych oraz istnienia przyczyn, będących podstawą zawieszenia, nie biorąc pod uwagę i pomijając całkowicie dyspozycję przepisu art.39 ust.3 ustawy, która jest niezbędna dla wykładni przepisu art.41 ust.2 pkt 9 ustawy Policji, a która wyraźnie wskazuje przesłanki zawieszenia, stanowiąc, iż "okres zawieszenia można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego w szczególnie uzasadnionych przypadkach", 2) naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej przy wydaniu decyzji administracyjnej, poprzez brak podjęcia przez organy wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, braku dogłębnej analizy i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, jak również naruszenie art. 11 Kodeksu, poprzez naruszenie zasady przekonywania, zgodnie, z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, bowiem nieuprawnione stwierdzenie, że skarżący naruszył zasady etyki zawodowej, wręczył korzyść majątkową (przy braku prawomocnego orzeczenia sądu), a także, że "dalsze utrzymywanie stanu zawieszenia w czynnościach służbowych, nie pozwala na wykorzystanie etatu przez innego funkcjonariusza, co w konsekwencji dezorganizuje pracę całej sekcji", nie wypełniają dyspozycji tego przepisu. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia [...], sygn. [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm., dalej zwanej "K.p.a.") zawiesił z urzędu postępowanie sądowe wywołane skargę M.K., z uwagi na okoliczność, że Zarząd Główny Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 41 ust 2 pkt 9 ustawy o Policji z art. 2 i 42 ust 3 Konstytucji RP. Wyrokiem z dnia 23 lutego 2010 r., Sygn. K 1/08, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala 12-miesięczny termin zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych spowodowanego prowadzeniem postępowania karnego lub skarbowego jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 42 ust. 3 Konstytucji. W związku z wydaniem powyższego orzeczenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] postanowieniem z dnia [...], sygn. [...], podjął z urzędu zawieszone postępowanie sądowe z powodu ustania przyczyny jego zawieszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według wskazanego wyżej kryterium oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do uznania, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wydana została w sposób zgodny z prawem, a zarzuty skargi są nieuzasadnione. W przedmiotowej sprawie Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym, utrzymanym w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, zwolnił M.K. ze służby w Policji w związku z upływem okresu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, związanego z okolicznością prowadzenia przeciwko M.K. postępowania karnego w sprawie o czyn z art. 229 § 3 ustawy Kodeks karny. W myśl powołanego przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą jego zawieszenia. Niniejszy przepis daje zatem organowi właściwemu możliwość orzekania na zasadzie uznania w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby w Policji, pod warunkiem jednak łącznego wystąpienia określonych w tym przepisie przesłanek, tj. upływu 12 miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych oraz okoliczności dalszego istnienia przyczyn stanowiących podstawę dokonanego zawieszenia. Zaznaczyć należy przy tym, że poza ograniczeniami wynikającymi z przytoczonych przesłanek, organy orzekające związane są także konstytucyjną zasadą praworządności. Poza tym pełna swoboda organu w zakresie podejmowania rozstrzygnięć na zasadzie uznania zawężona została także przez wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązki organu w kwestii zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego. W przypadku tego rodzaju rozstrzygnięć organy administracji nie zostały bowiem zwolnione przez ustawodawcę z przestrzegania zasady ogólnej postępowania administracyjnego dochodzenia prawny obiektywnej, unormowanej w art. 7 K.p.a. oraz przepisów Kodeksu stanowiących przejaw konkretyzacji tej zasady. Organy obowiązane są zatem do podejmowania wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia w całości materiału dowodowego. Ponadto organy, zobowiązane są również w przypadku decyzji opierających się na instytucji uznania, do podejmowania działań uwzględniających z urzędu interes obywateli oraz słuszny interes strony. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organy obu instancji wydały swoje rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia M.K. ze służby w Policji z poszanowaniem normatywnych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego i podejmowania rozstrzygnięć uznaniowych. W rozpatrywanej sprawie bezsprzecznym jest fakt, że w stosunku do skarżącego, od dnia [...] toczyło się postępowanie karne w sprawie o czyn z art. 229 § 3 ustawy Kodeks karny i nie zostało ono zakończone do czasu wydania zaskarżonej decyzji. W związku z niniejszym postępowaniem Komendant Powiatowy Policji w [...], rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] zawiesił asp. M.K. w czynnościach służbowych na okres [...] miesięcy. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] Komendant Powiatowy Policji w [...] przedłużył okres zawieszenia M.K. w czynnościach służbowych, od dnia [...] do czasu zakończenia postępowania karnego. Powyższe oznacza, że w dacie wydania decyzji przez organ I instancji M.K. podlegał zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych przez okres przekraczający 12 miesięcy, a przyczyna tego zawieszenia w tej dacie nie ustała. Ziściły się zatem przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, stanowiącym materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji. Jednocześnie za nieuzasadniony uznać należy zarzut skarżącego naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, poprzez pominięcie dyspozycji przepisu art. 39 ust.3 ustawy o Policji, niezbędnego dla dokonania wykładni przepisu art.41 ust.2 pkt 9, a która zdaniem skarżącego wyraźnie określa przesłanki zawieszenia, stanowiąc, iż "okres zawieszenia można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego". Zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Do tego rodzaju przestępstw zaliczeniu podlega czyn określony w art. 229 § 3 ustawy Kodeks karny, o którego popełnienie oskarżony został M.K.. Art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, do którego odwołał się skarżący, pozwala w szczególnie uzasadnionych przypadkach na wydłużenie terminu 3 miesięcznego, do czasu zakończenia postępowania karnego, z której to możliwości Komendant Powiatowy Policji w [...] skorzystał wydając w dniu [...]rozkaz personalny nr [...]. Jednakże stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, jeżeli podstawa zawieszenia, w tym przypadku okoliczność prowadzenia postępowa karnego, utrzymywałaby się przez okres przekraczający 12 miesięcy, organ właściwy może zdecydować o zwolnieniu policjanta ze służby, jak w uczyniono to w niniejszej sprawie. Art. 39 ust. 3 ustawy o Policji, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie wyznacza zatem sposobu wykładni art. 41 ust. 2 pkt 9 tej ustawy, a jedynie warunkuje możliwość wydłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, które w przypadku przekroczenia okresu jego trwania ponad 12 miesięcy, skutkować może zwolnieniem ze służby w Policji. W dalszej kolejności analizie podać należy, czy w rozpatrywanej sprawie, poza okolicznością wystąpienia przesłanek ustawowych organy przeprowadziły postępowanie i wydały rozstrzygnięcie w sposób zgodny z przepisami procedury administracyjnej, w tym zasadami prawdy obiektywnej, przekonywania oraz uwzględniania z urzędu interesu strony, których naruszenie zarzucił skarżący. Co do obowiązku dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie, w myśl dyspozycji art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, rzeczą organów orzekających było wyłącznie zbadanie, czy skarżący pozostaje w stanie zawieszenia w czynnościach służbowych przez okres 12 miesięcy i czy podstawy zawieszenia nie ustały. Te okoliczności znajdują potwierdzenie w zgromadzonym przez organy obu instancji materiale dowodowym. Dla organów tych nie miała przy tym znaczenia okoliczność, na jakim etapie jest postępowanie karne oraz twierdzenia skarżącego, co do aspektu winy. Warto w tym miejscu powołać pogląd Trybunału Konstytucyjnego wyrażony w wyroku z dnia 2 września 2008 r., Sygn. K 35/06, do którego w pełnym zakresie odwołał się skład orzekający Trybunału w wyroku z dnia 23 lutego 2010 r., Sygn. K 1/08, w którym Trybunał orzekł o zgodności, że art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji z art. 2 Konstytucji RP oraz brak niezgodności tego przepisu z art. 42 ust. 3 Konstytucji. W powołanym orzeczeniu Trybunał wskazał, że zasadniczą rolą konstytucyjnej zasady domniemania niewinności jest stworzenie oskarżonemu konkretnych gwarancji w toku procesu karnego, wykluczających uznanie winy i odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem karnym. Zasada ta nie może być rozumiana w taki sposób, który wyklucza wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych oddziałujących na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. Trybunał podkreślił, że z dostępem do służby publicznej związany jest obowiązek ustawodawcy określenia kryteriów zwalniania z niej. Z analizy całego art. 41 i art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że ustawodawca przesłanki zwolnienia ze służby związał z kryteriami niekaralności i nieposzlakowanej opinii, jakie muszą spełniać kandydaci ubiegający się o pracę w Policji. Niewątpliwie nieposzlakowana opinia kandydata do służby w Policji przejawia się w przestrzeganiu przez niego prawa i stanowi gwarancję zgodnego z prawem pełnienia przez niego służby. Nieposzlakowaną opinią powinni się cieszyć nie tylko kandydaci do służby, ale przede wszystkim jej funkcjonariusze. Oczywistość popełnienia przez policjanta przestępstwa lub przestępstwa skarbowego nie została więc wybrana przez ustawodawcę w sposób dobrowolny. Trybunał zaznaczył jednocześnie, że rozwiązanie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie ingeruje też nadmiernie w stosunek służbowy policjanta. Decyzje o zwolnieniu ze służby podlegają kontroli instancyjnej oraz kontroli sądowej. W razie uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości policjant zostaje przywrócony do służby na stanowisko równorzędne, a za okres pozostawania poza służbą funkcjonariuszowi przysługuje świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w ustawie o Policji, a okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Z powyższego wynika, że okoliczność, w jaki sposób zakończy się prowadzone wobec policjanta postępowanie karne, skutkujące zawieszeniem w obowiązkach służbowych, nie ma znaczenia dla możliwości rozstrzygania w przedmiocie zwolnienia ze służby, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Organ uprawniony do wydania decyzji w tym zakresie obowiązany jest bowiem dbać o to, aby osoby zatrudnione w Policji przez cały okres pełnienia służby cieszyły się nieposzlakowaną opinią, co stanowi przesłankę ich zatrudnienia. Obowiązek wypełniania przez policjantów powyższych przesłanek leży w interesie społecznym, stąd też interes indywidualny skarżącego nie mógł mieć tu pierwszorzędnego znaczenia. Nadmienić trzeba także, że ustawa zawiera regulacje na okoliczność uniewinnienia policjanta od postawionych mu zarzutów i przywrócenia do pracy w Policji. Co do naruszenia zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 K.p.a. wskazać należy, że w myśl powołanego przepisu organy administracji publicznej obowiązane wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. W świetle powołanego unormowania organy administracji publicznej posiadają zatem obowiązek zamieszczenia w decyzji nie uwzględniającej w całości żądania stron, uzasadnienia faktycznego i prawnego stosownie do treści art. 107 § 1, 3 i 4 K.p.a. i sporządzenia go w taki sposób, aby w najlepszym przypadku skłonić adresata decyzji do dobrowolnego wykonania decyzji nadającej się do wykonania z zastosowaniem środków przymusu egzekucyjnego. Jeżeli organom nie uda się jednak osiągnąć powyższego rezultatu strona, jak na to wskazał w cytowanym orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny, ma prawo zaskarżenia niekorzystnej dla niej decyzji w drodze zwykłych lub nadzwyczajnych środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym lub też złożenia skargi do sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie skarżący z tego rodzaju możliwości skorzystał, składając odwołanie, a następnie kierując skargę do tut. Sądu. Dokonując oceny uzasadnienia zaskarżonej decyzji pod względem wymogów art. 11 oraz 107 K.p.a., skład orzekający doszedł do przekonania, że zarzuty skargi w tej kwestii nie znajdują potwierdzenia. Uzasadnienie organu II instancji, bowiem to decyzja tego organu stanowi przedmiot zaskarżenia do Sądu, zostało sporządzone w sposób zgodny z powołanymi przepisami, a organ w sposób jasny i wyczerpujący wyjaśnił skarżącemu motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia. Reasumując, przyjąć należy, że organy obu instancji wydały zaskarżone decyzji w sposób zgodny z przepisami prawa, nie naruszając wskazanych przez skarżącego regulacji prawa materialnego oraz procesowego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.