II SA/Sz 363/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na czynność Starosty C. w przedmiocie odmowy wystawienia dokumentu i żądania osobistego stawienia się p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia [...] Starosta poinformował R. B., że w związku z tym, że w Starostwie Powiatowym nie funkcjonuje system teleinformatyczny PZGIK, to w celu uzgodnienia ostatecznej listy materiałów zasobu niezbędne jest osobiste stawiennictwo wnioskodawcy. Organ wskazał ponadto, że w razie braku chęci po stronie wnioskodawcy dokonania ww. uzgodnień, organ zmuszony będzie do wezwania go z zastosowaniem przepisów art. 50 § 1 w związku z art. 88 § 1 K.p.a. R.B. złożył skargę na czynność Starosty (pismo z dnia [..] nr [...]) w przedmiocie odmowy wystawienia dokumentu obliczenia opłaty oraz żądania osobistego stawiennictwa w celu uzgodnienia listy materiałów zasobu. Skarżący wniósł o uchylenie ww. czynności, wskazując, że organ nie wskazał przepisów prawa, z których wywiódł swoje żądanie. W odpowiedzi na skargę, Starosta wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie, wskazując, że złożenie przez R.B. skargi w tożsamej sprawie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego i wydanie w związku z tym przez ten organ zawiadomienia z dnia 25 lutego 2016 r. w trybie art. 237 § 3 w związku z art. 238 § i art. 229 pkt 2 K.p.a., czyni skargę skierowaną do Sądu bezprzedmiotową. Starosta jednocześnie wyjaśnił, że treść ww. rozstrzygnięcia, jak i wcześniejszych rozstrzygnięć Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazuje na konieczność uzgodnienia listy materiałów zasobu niezbędnych lub przydatnych do wykonania zgłoszonych prac, a strona powinna dążyć do dokonania tej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie w ww. przepisie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a.", który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postepowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Mając zatem na względzie powyższe zważyć należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. I tak, zdaniem Sądu, zaskarżona czynność Starosty ego w przedmiocie odmowy wystawienia dokumentu i żądania osobistego stawienia się nie podlega kognicji tutejszego Sądu. Podkreślić należy, że ww. czynność została podjęta przez organ na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, organ, który otrzymał zgłoszenie prac geodezyjnych lub prac kartograficznych, w terminie 10 dni roboczych uzgadnia z wykonawcą listę materiałów zasobu niezbędnych lub przydatnych do wykonania zgłoszonych prac i udostępnia ich kopie za opłatą, o której mowa w art. 40a ust. 1. Organ, który otrzymał zgłoszenie, może uzgodnić z wykonawcą inny termin udostępniania materiałów zasobu. W ocenie Sądu, mając na uwadze treść ww. przepisu, czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i podlegającą kontroli sądu administracyjnego, jest czynność polegająca na udostępnieniu materiałów zasobu, tj. czynność kończąca procedurę zainicjowaną zgłoszeniem pracy geodezyjnej lub kartograficznej. W związku z powyższym uznać należy, że czynności poprzedzające dokonanie ww. czynności, polegające na żądaniu stawienia się celem uzgodnienia ostatecznej listy materiałów zasobu oraz wystawieniu dokumentu obliczenia opłaty, nie mogą zostać objęte zakresem działania sądów administracyjnych w oparciu o art. 3 § 2 P.p.s.a. Na marginesie, zauważyć należy, że trudno w treści pisma Starosty z dnia [...] nr [...], doszukać się informacji o odmowie wystawienia przez ww. organ dokumentu obliczenia opłaty. Skoro zatem zaskarżona czynność nie podlega kognicji sądu administracyjnego, to należało, w myśl art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a, skargę R.B. odrzucić.