II SA/Sz 364/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Izby Celnej z dnia [...], w której uchylono w całości decyzję Urzędu Celnego z dnia [...] i nałożono na A. K. karę pieniężną w kwocie [...] z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, jednocześnie umarzając postępowanie I instancji wobec R. S. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołując się na okoliczność zasadności wniesionej skargi jak i wystąpienia u skarżącego nieuzasadnionej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wskazania przesłanek wynikających z powyższego przepisu ciąży na wnioskodawcy i dlatego też, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślić przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w tej sytuacji należy zastosować ochronę tymczasową w postaci wstrzymania wykonania aktu. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Strona uzasadniając wniosek o wstrzymanie stwierdziła, że zapłata orzeczonej w decyzji z dnia [...] kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji w wysokości [...] spowoduje nieuzasadnioną szkodę, jednakże nie uprawdopodobniła powyższego twierdzenia poprzez wskazanie konkretnych okoliczności odnoszących się do sytuacji materialnej oraz przedstawienie - w miarę możliwości - dokumentów źródłowych pozwalających na ocenę kondycji finansowej. Przede wszystkim skarżący nie podał wysokości dochodów osiąganych z prowadzonej działalności gospodarczej, ani posiadanych oszczędności. W rezultacie uzasadnienie zawiera jedynie ogólnikowe stwierdzenie, pozbawione szerszego uzasadnienia, zatem Sąd nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych. Z kolei powołanie się przez wnioskodawcę na hipotetyczną możliwość uwzględnienia skargi przez Sąd, nie może uzasadniać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skoro nie należy do przesłanek ustawowych wymienionych w art. 61 § 3 tejże ustawy. W związku z tym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu merytorycznego rozpoznania zasadności zarzutów skargi, nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak na wstępie.