II SA/Sz 364/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z rynku oraz zakazu wprowadzania do obrotu partii produktu gotowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. K. S.A. z siedzibą w T. reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego P. M, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na opisana w sentencji decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w S. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzje Powiatowego lekarza Weterynarii w K. z dnia [...] r. w sprawie nakazu wycofania z rynku oraz zakazu wprowadzania do obrotu partii produktu gotowego [...] , oznaczonego numerem partii[...] , uznanego za żywność niebezpieczną, a także w sprawie nakazu podjęcia właściwych działań w zakładzie w celu ustalenia przyczyn niezadawalających wyników, aby zapobiec dalszemu występowaniu niedopuszczalnego zanieczyszczenia mikrobiologicznego. W dodatkowym piśmie stanowiącym uzupełnienie skargi strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wywodząc, że jej wykonanie już doprowadziło do wystąpienia nieodwracalnych skutków rodzących poważne konsekwencje dla strony jako podmiotu sektora spożywczego. Niemożność swobodnego dysponowania produktem spowodowała, że doszło do jego przeterminowania, co wiąże się z koniecznością jego utylizacji i rodzi poważne konsekwencje finansowe. Dodatkowo skarżąca podkreśliła, że powtórzenie się ww. sytuacji może skutkować niedostarczeniem produktów do kontrahentów co spowoduje znaczne opóźnienia w dostawach oraz niewywiązanie się z zawartych umów, rodząc poważne konsekwencje finansowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozstrzygając w oparciu o przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym użyty przez ustawodawcę zwrot "znaczna szkoda" oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Ponadto uzasadnienie złożonego wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14). Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę, bądź trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podnosi, że wykonała już zaskarżoną decyzję, a jej wykonanie doprowadziło do wystąpienia nieodwracalnych skutków rodzących dla niej poważne konsekwencje. Odnosząc się do powyższego, stwierdzić należy, że w tym stanie rzeczy, skoro Spółka wykonała kwestionowaną decyzję, to wstrzymanie jej wykonania stało się zbędne. Ponadto uzasadnienia wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić hipoteczne zakładanie przez stronę skarżącą zdarzeń mogących wystąpić w przyszłości. Podkreślić należy, że wykonanie decyzji eliminującej z obrotu produkty mogące mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi może przynosić zmiany w zakresie działalności gospodarczej danego podmiotu (wnioskodawcy), ale nie oznacza to, że w każdym przypadku zmiany takie uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na marginesie należy dodać, iż w przypadku wykonania decyzji, która następnie w wyniku uwzględnienia skargi zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, podmiot który poniósł w związku z tym straty, będzie mógł dochodzić odszkodowania na drodze cywilnoprawnej od właściwej jednostki organizacyjnej będącej stacio fisci Skarbu Państwa. W świetle powyższego należy uznać, że skarżąca, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.