II SA/Sz 366/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. N. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie z Jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi W dniu [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę D. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącą wpisu od skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania do uiszczenia przedmiotowego wpisu, które to doręczenie nastąpiło w dniu 4 czerwca 2008 r. w trybie art. 73 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odpis postanowienia o odrzuceniu skargi został doręczony skarżącej – również w trybie art. 73 w/w ustawy - w dniu 16 lipca 2008 r. Dnia 11 grudnia 2008 r. w sekretariacie Wydziału Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydano skarżącej - doręczone uprzednio w trybie art. 73 ustawy – wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi oraz odpis postanowienia o odrzuceniu skargi wraz ze stosownymi pouczeniami. D. N., pismem złożonym do Sądu w dniu 21 stycznia 2009 r., wniosła o przywrócenie jej terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wezwania do uiszczenia wpisu od skargi nie otrzymała, bowiem pod adresem wskazanym w skardze, na który zostało przesłane wezwanie, nie mieszka od 24 kwietnia 2008 r. Pod wyżej wskazanym adresem mieszka obecnie jej babcia, którą czasami odwiedza i wówczas sprawdza korespondencję, która do niej wpłynęła, jednak awiza z Sądu wśród niej nie było. Według wyjaśnień D. N., w związku z brakiem informacji o stanie jej sprawy udała się do Sądu, gdzie przekazano jej korespondencję i poinformowano, że "sprawa jest już zakończona oraz że nic się już nie da zrobić w tej sprawie". Po uzyskaniu takiej informacji od pracownika sekretariatu Sądu nie podjęła dalszych kroków. Dopiero w dniu 17 stycznia 2009 r. znajomy poinformował ją, że w takim przypadku powinna zgłosić się do Sądu z prośbą o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W związku z tym w dniu 21 stycznia 2009 r. złożyła takowy wniosek uiszczając jednocześnie wpis od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 i następnymi ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 i § 2 ustawy). Przywrócenie terminu może zatem nastąpić, jeżeli spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: - wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, - zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy, - dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak jednej z przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 88 zdanie pierwsze ustawy, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z regulacji ustawowej wynika zatem, że początek biegu terminu siedmiodniowego do złożenia wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z ustaniem przyczyny uchybienia terminu. Wskazanie przeszkód uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu musi obejmować zatem pewne granice czasowe, które pozwolą przyjąć, że w danym okresie czasu zainteresowany nie był w stanie dopełnić czynności, dla której termin był określony. Uprawdopodobnienie przyczyn uchybienia i ustalenie granic czasowych ich trwania jest niezbędne dla określenia "dnia ustania przyczyny uchybienia terminu", od którego to właśnie dnia liczy się siedmiodniowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu i jednoczesnego dopełnienia czynności, dla której był określony termin. Przekroczenie bowiem siedmiodniowego terminu do wniesienia wniosku, liczonego od dnia ustania przeszkody uniemożliwiającej dokonanie czynności, powoduje, że stosownie do art. 88 przytoczonej ustawy, wniosek ten podlega odrzuceniu. Skarżąca wywodzi, że zachowała ustawowy termin 7 dni, albowiem wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu został przez nią złożony czwartego dnia od dnia, w którym została poinformowana przez znajomego o możliwości wystąpienia do Sądu z takim wnioskiem. Skarżąca stoi więc na stanowisku, że termin siedmiodniowy winien być liczony się od dnia, w którym dowiedziała się o możliwości wystąpienia do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu, tj. od dnia 17 stycznia 2009 r. Z takim poglądem, w ocenie Sądu, nie sposób się zgodzić. Bezspornym jest, że skarżąca dowiedziała się o przyczynie odrzucenia wniesionej przez nią skargi w dniu 11 grudnia 2008 r. podczas przeglądania akt sprawy w Sądzie. Uznać zatem należy, że przy założeniu braku wiedzy o uprzednim wezwaniu do uzupełnienia wpisu jak i o postanowieniu Sądu o odrzuceniu skargi, w tej dacie – 11 grudnia 2008 r. - ustała przyczyna uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od skargi, w związku z czym skarżąca winna była złożyć ewentualny wniosek o przywrócenie terminu do dokonania żądanej uprzednio czynności w ciągu kolejnych 7 dni, tj. najpóźniej w dniu 18 grudnia 2008 r. Nie jest przy tym okolicznością uzasadniającą odmienny pogląd w tej kwestii, fakt rzekomego przekazania skarżącej przez pracownika Sądu ustnej informacji, że sprawa jest już zakończona oraz że nic się już nie da zrobić. Brak jakiejkolwiek adnotacji w aktach sprawy o udzieleniu skarżącej takiej informacji lub innego dowodu potwierdzającego udzielenie informacji w ocenie skarżącej niewłaściwej, nie pozwala na weryfikację podniesionego zarzutu. Ponadto, zbyt daleko idące byłoby oczekiwanie skarżącej, aby pracownik sekretariatu sądu, poza ogólnymi informacjami na temat podstawowych zasad i procedury (czynności procesowych) w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, miałby udzielać porad prawnych w konkretnej sprawie. Dodatkowo zaś wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją przepisu art. 6 ustawy to sąd, a więc wyznaczeni w sprawie sędziowie i referendarze udzielają stronom potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczają je o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Przy czym zarzut błędnego pouczenia może być w takim wypadku podniesiony skutecznie wobec dowodowego potwierdzenia tego stanu rzeczy, w szczególności, iż pouczenia takie sąd udziela co do zasady na piśmie lub odnotowuje ten fakt w protokole z posiedzenia. W rozpatrywanej sprawie skarżąca została poinformowana na piśmie między innymi o prawie złożenia skargi kasacyjnej na postanowienie o odrzuceniu skargi oraz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w pouczeniach załączonych do wezwania do uiszczenia wpisu od skargi oraz do odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi, odebranych przez skarżącą osobiście w Sądzie w dniu 11 grudnia 2008 r. W tym stanie rzeczy za spóźniony należało uznać wniosek o przywróceniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi złożony w dniu 21 stycznia 2009 r., co skutkować musiało jego odrzuceniem, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł na podstawie art. 88 ustawy.