II SA/Sz 368/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Windak,, Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2007r. sprawy ze skargi M. B. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydania prawa jazdy oddala skargę Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...], na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), § 5 ust. 1 pkt 1 lit. "b" i § 7 ust. 1 pkt 4 lit. "a" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 24, poz. 215 ze zm.) – odmówił M. B. wydania prawa jazdy kat. B. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że M. B. złożyła w dniu [...] wniosek o wydanie prawa jazdy kat. B. Do wniosku dołączyła m.in. zaświadczenie z dnia [...], nr [...] o ukończeniu szkolenia dla osób ubiegających się o prawo jazdy kat. B wydane przez Prywatną Szkołę Nauki Jazdy [...], z którego wynika, iż M. B. rozpoczęła szkolenie w dniu [...] a zakończyła w dniu [...]. Podczas weryfikacji dokumentów organ orzekający ustalił, że Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] wykreślił Prywatną Szkołę Nauki Jazdy [...] z rejestru działalności regulowanej przedsiębiorców prowadzących ośrodki nauki jazdy. Po wyczerpaniu przez G. P. procedur odwoławczych, zakaz szkolenia obowiązuje od dnia uprawomocnienia się wyroku Sądu Wojewódzkiego w S. z dnia [...] tj. od dnia [...]. Wobec powyższego organ I instancji ustalił, że M. B. nie spełniła warunku określonego w przepisie art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, bowiem nie odbyła wymaganego dla danej kategorii szkolenia, gdyż Prywatna Szkoła Nauki Jazdy [...] nie mogła szkolić od dnia [...], a strona ukończyła szkolenie po tej dacie tj. w dniu [...]. Dlatego też niniejszą decyzją odmówiono wydania prawa jazdy. Od decyzji tej M. B. wniosła odwołanie podnosząc, że w dniu [...] rozpoczęła kurs nauki jazdy w Prywatnej Szkole Nauki Jazdy [...], który zakończyła w dniu [...]. Na podstawie wydanego zaświadczenia o ukończeniu szkolenia przystąpiła do państwowego egzaminu, którego organizatorem był Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w S. i ten ośrodek powinien zweryfikować zaświadczenie. Nie wiedziała, że szkoła w trakcie szkolenia utraciła uprawnienia do nauki jazdy. Podniosła też, że po ukończeniu kursu nauki jazdy otrzymała zaświadczenie, na podstawie którego została dopuszczona do egzaminu państwowego, który zdała z wynikiem pozytywnym. Odwołująca się wskazała też, że działała w dobrej wierze, nikogo nie oszukała, poniosła wysokie koszty szkolenia i nie wie dlaczego ma ponosić winę za to, że szkoła utraciła uprawnienia. W Jej ocenie, spełniła wymogi określone w art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, do otrzymania prawa jazdy, gdyż ukończyła szkolenie kat. B i taki dokument przedłożyła stosownie do § 5 ust. 1 pkt 1 lit. "b" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), § 5 ust. 1 pkt 1 lit. "b" i § 7 ust. 1 pkt 4 lit. "a" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 24, poz. 215 ze zm.) – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podstawę wydania prawa jazdy stanowi przepis art. 90 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (którego treść organ przytoczył). Kolegium podniosło, że z zebranych w sprawie dowodów wynika, iż zaświadczenie nr [...] z dnia [...] o ukończeniu szkolenia podstawowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy kat. B wystawione przez Prywatną Szkołę Jazdy [...], nie jest prawdziwe, a prowadzący szkołę G. P. poświadczył nieprawdę. G. P. posiadał bowiem uprawnienie do wykonywania działalności regulowanej przedsiębiorców prowadzących ośrodki nauki jazdy pod nazwą Prywatna Szkoła Nauki Jazdy [...] nr w rejestrze [...] wyłącznie do dnia [...] tj. do dnia od którego stał się prawomocny wyrok WSA w S. z dnia [...], sygn.akt [...] oddalający skargę G. P. na decyzję SKO w S. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] o zakazie wykonywania działalności regulowanej przedsiębiorców prowadzących ośrodki nauki jazdy. W tej sytuacji, G. P. od [...] miał zakaz wykonywania działalności – nauki jazdy, i w tym zakresie wydane odwołującej się zaświadczenie jest nieprawdziwe i dotknięte fałszem intelektualnym, i jako takie nie może być uwzględniane w toku postępowania o wydanie prawa jazdy. Wobec powyższego, organ odwoławczy uznał, że M. B. nie spełniła jednej z formalnych przesłanek wniosku o wydanie prawa jazdy tj. nie odbyła wymaganego dla danej kategorii szkolenia. Dlatego, na mocy art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym i § 7 ust. 1 pkt 4 lit. "a" cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004r., należało odmówić wydania prawa jazdy. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że nie zasługują na uwzględnienie. Nie mają znaczenia w sprawie kwestie związane z brakiem winy strony w tym, że G. P. poświadczył nieprawdę. Na powyższą decyzję M. B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzję organu I instancji i o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła, niewłaściwą i sprzeczną z zasadami logiki i zasadą racjonalności prawodawcy interpretację przepisów. Zdaniem skarżącej, o ile niesporne jest, że do otrzymania prawa jazdy konieczne jest spełnienie przesłanek z art. 90 ustawy Prawo o ruchu drogowym, to trudno twierdzić, że wszystkie przesłanki mają jednakową wagę. Niemożliwym do zaakceptowania jest pogląd, że osobie która zdała państwowy egzamin odmawia się wydania prawa jazdy, jedynie z tego względu, że istnieją wątpliwości, co do uprawnień przedsiębiorcy prowadzącego naukę jazdy. O ile, okoliczność ta mogła mieć znaczenie na etapie wstępnego badania wniosku i skutkować niedopuszczeniem do egzaminu, to po zdanym z wynikiem pozytywnym egzaminie państwowym, brak jest podstaw do odmowy wydania prawa jazdy. Skarżąca podniosła, że podstawowym (jeśli nie jedynym) celem szkolenia jest przygotowanie kursantów do samodzielnego kierowania pojazdem mechanicznym. Weryfikacja tych umiejętności odbywa się na egzaminie państwowym. Bez zdania tego egzaminu niemożliwe jest uzyskanie prawa jazdy. Z drugiej strony zdanie egzaminu jest potwierdzeniem umiejętności do kierowania pojazdami mechanicznymi danej kategorii. Zdanie więc egzaminu (nawet przy wątpliwościach prawnych odnośnie odbytego szkolenia) kreuje nową sytuację prawną, w której brak jest podstaw do odmowy wydania prawa jazdy. Żadna inna przesłanka z art. 90 tej ustawy w tak dobitny, a zarazem prawokształtujący sposób nie potwierdza umiejętności do kierowania pojazdem. Powoduje to, że nie jest możliwe uznanie, iż przesłanki z tego przepisu są o jednakowym ciężarze gatunkowym, a ewentualne braki w zakresie odbytego szkolenia, są bez znaczenia w sytuacji zdania z wynikiem pozytywnym egzaminu państwowego. Skarżąca wskazała ponadto, że odbywając szkolenie po dacie prawomocnego wykreślenia szkoły z rejestru, była szkolona przez instruktorów posiadających odpowiednie kwalifikacje. Dlatego, brak uprawnień po stronie prowadzącego ośrodek nauki jazdy, nie można stanowić podstawy do ustalenia, że skarżąca nie odbyła wymaganego szkolenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) doprowadziła do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem. Jako materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji wskazano w niej przepis art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) i § 5 ust. 1 pkt 1 lit. "b" rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 24 poz. 215 ze zm.). W świetle przywołanych przepisów, w związku z ustalonymi okolicznościami nieposiadania uprawnień do prowadzenia działalności regulowanej przedsiębiorców prowadzących ośrodki nauki jazdy przez osobę, która wystawiła skarżącej zaświadczenie o ukończeniu szkolenia podstawowego dla osób ubiegających się o prawo jazdy, zasadnie organy orzekające uznały, że skarżąca nie spełniła przewidzianych ustawą i rozporządzeniem przesłanek, warunkujących uzyskanie prawa jazdy. Zgodnie z art. 90 ust. 1 cyt. ustawy Prawo o ruchu drogowym – prawo jazdy otrzymuje osoba, jeżeli: 1/ osiągnęła wymagany dla danej kategorii wiek; 2/ uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem i orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o ile jest ono wymagane; 3/ odbyła wymagane dla danej kategorii szkolenie; 4/ zdała z wynikiem pozytywnym egzamin państwowy wymagany dla danej kategorii; 5/ przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – przez co najmniej 185 dni w każdym roku kalendarzowym ze względu na swoje więzi osobiste lub zawodowe albo przedstawi zaświadczenie, że studiuje od co najmniej sześciu miesięcy. Z kolei § 5 ust. 1 pkt 1 lit. "b" cyt. rozporządzenia, w ramach warunków jakie łącznie spełnić musi osoba ubiegająca się o wydanie, po raz pierwszy prawa jazdy, wymienia m.in. konieczność przedłożenia przez nią zaświadczenia o ukończeniu wymaganego dla danej kategorii rodzaju szkolenia. Przepis art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym uzależnia zatem możliwość uzyskania dokumentu potwierdzającego umiejętność kierowania pojazdem od spełnienia łącznie wszystkich wymienionych w nim przesłanek, wśród których, w pkt 3, wymieniony został warunek odbycia wymaganego, odpowiedniego dla danej kategorii prawa jazdy, szkolenia. Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 103 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, szkolenie osoby ubiegającej się o wydanie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym może być prowadzone w formie kursu – w ośrodku szkolenia kierowców, przy czym taki ośrodek może być prowadzony również przez przedsiębiorcę, o ile uzyska on wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, prowadzonego przez właściwego miejscowo starostę. Stosownie do art. 104 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Starosta wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia kierowców, skreślając przedsiębiorcę z rejestru działalności regulowanej, jeżeli przedsiębiorca naruszył jedną z przesłanek wymienionych w ust. 1 pkt 1 do 3 tego przepisu. Z przytoczonych przepisów wynika więc, że ośrodka szkolenia kierowców nie może prowadzić przedsiębiorca, który na mocy decyzji uprawnionego organu posiada zakaz prowadzenia takiego ośrodka. W przedmiotowej sprawie, skarżąca do wniosku o wydanie prawa jazdy przedłożyła zaświadczenie o odbytym szkoleniu w zakresie kierowania pojazdami według kategorii B w terminie od dnia [...] do dnia [...] wydane przez Prywatną Szkołę Jazdy [...]. Tymczasem jak wynika z powyższych ustaleń przedsiębiorca G. P. posiadał uprawnienia do wykonywania działalności regulowanej przedsiębiorców prowadzących ośrodki nauki jazdy wyłącznie do dnia to jest do dnia od którego uprawomocnił się wyrok WSA w S. w sprawie [...] o oddaleniu skargi G. P. na decyzję SKO z dnia [...] w sprawie zakazu wykonywania przez niego tej działalności. O spełnieniu przewidzianych ustawą wymogów odbycia teoretycznego i praktycznego szkolenia poprzedzającego egzamin państwowy na prawo jazdy, nie decyduje jedynie fakt uczestnictwa w szkoleniu i kierowaniu pojazdem przez osobę ubiegającą się o wydanie prawa jazdy. Spełniać należy jeszcze warunki formalne, przesądzające o legalności takiego szkolenia, do których ustawa Prawo o ruchu drogowym zalicza odbycie takie szkolenia w ośrodku szkolenia kierowców prowadzonym przez przedsiębiorcę posiadającego wpis do rejestru przedsiębiorców. Posiadanie zatem przez przedsiębiorcę prowadzącego ośrodek szkolenia kierowców zakazu prowadzenia działalności w zakresie szkolenia kierowców powoduje, że wydane po takim zakazie zaświadczenia o odbytym szkoleniu zawierają – jak trafnie uznały organy orzekające – poświadczenie nieprawdy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie spełniła przesłanki określonej w art. 90 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nie ma przy tym znaczenia pozytywne zdanie egzaminu na prawo jazdy, gdyż egzamin ten, tak jak i wcześniej odbyty kurs w ośrodku szkolenia kierowców, stanowią jedynie dwie spośród pięciu przesłanek, o których mowa w art. 90 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, które muszą zostać spełnione łącznie, dla prawidłowego wyczerpania procedury warunkującej wydanie prawa jazdy. Innymi słowy rzecz ujmując, do odmowy wydania prawa jazdy nie ma znaczenia, która przesłanka wymieniona w tym przepisie nie została spełniona, a także przyczyna jej nie spełnienia. Wbrew wywodom skargi, ustawodawca w art. 90 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie wprowadził ani gradacji znaczenia rangi poszczególnych wymienionych w nim przesłanek, ani nie zawarł podstaw do jakiegokolwiek innego ich wartościowania. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.