II SA/Sz 37/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel Sędziowie: Asesor WSA Kazimierz Maczewski Asesor WSA Arkadiusz Windak (spr.) Protokolant Agata Banc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2006 r. sprawy ze skargi Spółki Akcyjnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zgłoszenia zanieczyszczenia powierzchni ziemi I u c h y l a zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...], Nr [...], II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III z a s ą d z a od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] do Starosty wpłynęło zgłoszenie z dnia [...] dot. zanieczyszczenia nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] (Stacja Paliw nr [...]), dokonane na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.). Starosta powołując się na art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) pismem z dnia [...] wezwał skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni, otrzymanego zgłoszenia o wyniki badań potwierdzających fakt zanieczyszczenia ziemi lub gleby, o dokumentację potwierdzającą niekorzystne przekształcenie ukształtowania tereniu oraz opis okoliczności wskazujących, iż sprawcą tych zdarzeń był inny podmiot, pod rygorem pozostawienia zgłoszenia bez rozpoznania. Raport z badań gruntu skarżący dostarczył do organu [...]. Na wniosek strony Starosta postanowieniem z dnia [...] zawiesił postępowanie, które następnie podjął postanowieniem z dnia [...]. W dniu [...] Starosta , decyzją nr [...], na mocy art. 12 ust. 4 w/w ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska (...), odrzucił dokonane zgłoszenie zanieczyszczenia ziemi lub gleby na stacji paliw Nr [...] w [...] stwierdzając, że [...] jako następca prawny [...] jest obowiązany do przeprowadzenia rekultywacji zanieczyszczonej gleby lub ziemi na podstawie art. 102 ust. 1 w/w ustawy. Skarżący złożył od tej decyzji odwołanie zarzucając organowi I instancji: - naruszenie art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a., polegające na zaniechaniu przedstawienia uzasadnienia prawnego decyzji, - naruszenie art. 465 § 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy, poprzez jego błędną interpretację, polegającą na przyjęciu, że wprowadza on następstwo prawne z zakresu prawa administracyjnego i w rezultacie tych uchybień naruszenie art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska (...), poprzez jego zastosowanie pomimo braku ku temu przesłanek. W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz 12 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw, orzeczeniem z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Analiza art. 12 w/w ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. doprowadziła Kolegium do wniosku, że przejęcie ogółu praw i obowiązków przez skarżącego jest jednoznaczne z kontynuacją podmiotowości przejętej spółki i przedstawione w odwołaniu wywody o ich odrębności podmiotowej na tle prawa administracyjnego nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Spór zatem o objęcie zakresem następstwa prawnego sfery regulacji administracyjno-prawnej jest obojętny z punktu widzenia przesłanek przepisu art. 12 ust. 1 ustawy, albowiem przepis ten uzależnia dokonanie rejestracji od wykazania, że zanieczyszczenie nastąpiło przez inny podmiot w sensie jego osobowości prawnej, aniżeli dokonujący zgłoszenia, tymczasem niewątpliwie spółka przejmująca nie jest innym podmiotem w rozumieniu przepisów kodeksu spółek handlowych, ale jako sukcesor praw spółki przejętej jest kontynuatorem jej osobowości. Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu uchybienia przez Starostę postanowieniom art. 107 § 1 k.p.a. Skarżący złożył na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podnosząc: - naruszenie przez organy art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska (...), poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że w rozumieniu tego przepisu spółka przejmująca nie jest "innym podmiotem" niż spółka przejmowana, - naruszenie art. 12 ust. 4 w/w ustawy polegające na jego zastosowaniu w sprawie oraz utrzymaniu w mocy decyzji I instancyjnej wydanej po terminie w którym dopuszczalne było jej podjęcie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie. Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w kwestii następstwa prawnego, podzielając natomiast zarzut przekroczenia przez organ I instancji rocznego terminu do wydania decyzji o odrzuceniu zgłoszenia ustanowionego art. 12 ust. 4 ustawy wprowadzającej. Jednakże powołując się na niemożność uwzględnienia skargi w całości wobec podniesionych w niej zarzutów organ nie skorzystał z możliwości wydania decyzji w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sad Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Podstawę materialnoprawną wydania kwestionowanych decyzji stanowił art. 12 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustawy (Dz. U. Nr 100, poz. 1085 ze zm.), określanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Zgodnie z art. 12 ust. 1 tej ustawy, władający powierzchnią ziemi w dniu wejścia w życie ustawy, na której przed jej wejściem w życie nastąpiło odpowiednio zanieczyszczenie ziemi lub gleby albo niekorzystne przekształcenie naturalnego ukształtowania terenu spowodowane przez inny podmiot, jest obowiązany do zgłoszenia tego faktu właściwemu staroście w terminie do dnia [...], w tym przypadku przepisów art. 102 ust. 1-3 Prawa ochrony środowiska nie stosuje się. W myśl art. 12 ust. 2 ustawy, do zgłoszenia należy załączyć odpowiednio wyniki badań potwierdzających fakt zanieczyszczenia ziemi lub gleby lub dokumentację potwierdzającą niekorzystne przekształcenie ukształtowania terenu oraz opis okoliczności wskazujących, iż sprawcą tych zdarzeń był inny podmiot. Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy, właściwy starosta uwzględnia zgłoszenie w rejestrze określonym w art. 110 Prawa ochrony środowiska, z zastrzeżeniem ust. 4, który stanowi, że starosta może, w drodze decyzji, odrzucić zgłoszenie w ciągu roku od jego dokonania, jeżeli nie są spełnione warunki ustawy; ostateczna decyzja w przedmiocie odrzucenia zgłoszenia powoduje, iż nie wywołuje ono skutków prawnych o których mowa w ust. 1. Z powyższego wynika, że podjęcie przez starostę decyzji o odrzuceniu zgłoszenia możliwe jest w przypadku stwierdzenia, że zgłoszenie nie spełnia warunków ustawy, za które ustawa rozumie m.in. niedołączenie do zgłoszenia odpowiednich dokumentów, przy czym zajęcie takiego stanowiska przez starostę może nastąpić w okresie roku od dnia dokonania zgłoszenia. Niezależnie od tego, czy w toku analizowania kompletności lub zasadności zgłoszenia Starosta wzywał stronę do jego uzupełnienia, np. w trybie art. 64 § 2 k.p.a., nie zmienia to faktu, że uprawnienie do wydania decyzji odrzucającej zgłoszenie ustało z upływem roku od dokonania zgłoszenia. Wezwanie strony do uzupełnienia zgłoszenia, czy też zawieszenie postępowania administracyjnego, które miało miejsce w sprawie, nie powoduje wstrzymania biegu rocznego terminu do ewentualnego wydania decyzji odrzucającej zgłoszenie. Skoro skarżący dokonał zgłoszenia zanieczyszczenia powierzchni ziemi na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy pismem z dnia [...], które wpłynęło do siedziby Starostwa Powiatowego w dniu [...], to podjęcie przez Starostę w dniu [...] decyzji odrzucającej zgłoszenie nastąpiło z uchybieniem rocznego terminu o którym mowa w art. 12 ust. 4 ustawy. W związku z tym, że naruszenia tego nie dostrzegł organ odwoławczy utrzymując w mocy rozstrzygnięcie Starosty z dnia [...], decyzja II instancyjna również okazała się wadliwa. Wobec stwierdzenia naruszenia art. 12 ust. 4 ustawy poprzez jego zastosowanie i dokonanie odrzucenia zgłoszenia mimo upływu terminu prawa materialnego zezwalającego na podjęcie takiego orzeczenia, prowadzenie rozważań co do istnienia następstwa prawnego pomiędzy [...] należało uznać za niecelowe. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Zasądzony zwrot kosztów postępowania obejmuje uiszczony wpis od skargi w wys. [...] zł., wydatki związane z uiszczeniem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w wys. [...] zł. oraz koszty zastępstwa procesowego ustalone zgodnie z §14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), na poziomie stawki minimalnej wynoszącej [...] zł.