II SA/Sz 37/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: I odrzucić skargę II zwrócić skarżącemu wpis sądowy od wniesionej skargi w kwocie [...] zł M. M. pismem z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skargę na decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. Nr [...]wydaną - po wznowieniu postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości zakończonego decyzją ostateczną Wójta Gminy z dnia [...] r. - na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), którą Wójt Gminy uchylił decyzję własną z dnia[...] . w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w obrębie ewidencyjnym, w skład której wchodzi działka M. M. o nr [...] oraz rozgraniczył nieruchomości położone w obrębie tj. działkę nr [...] tj. działkami nr [...] zgodnie z protokołem granicznym z dnia [...] r. załączonym do operatu rozgraniczeniowego przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr[...]. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie, gdyż sąd administracyjny, w świetle art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, nie jest właściwy do rozpoznania tej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Oznacza to, że prawo wniesienia skargi jest uwarunkowane uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały mu one w postępowaniu przed konkretnym organem administracyjnym. Przy czym skarga może dotyczyć wyłącznie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji. Przedmiotem skargi M. M. jest decyzja Wójta Gminy z dnia [...] Nr [...] wydana po wznowieniu postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości zakończonego decyzją ostateczną Wójta Gminy z dnia [...] r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Podkreślić należy, że w postępowaniu rozgraniczeniowym w świetle przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne możliwe jest wydanie trzech rodzajów decyzji tj. decyzji o rozgraniczeniu (ustalająca przebieg granic) w oparciu o art. 33 ust. 1 ustawy, decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie rozgraniczenia w związku z zawarciem przez strony ugody przed upoważnionym geodetą (art. 105 par. 1 Kpa w zw. z art. 31 ust. 4 ustawy), bądź w następstwie bezprzedmiotowości postępowania z innych przyczyn i decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego i przekazaniu z urzędu sprawy do rozpatrzenia sądowi (art. 34 ust. 2 ustawy) wydawanej w sytuacjach określonych w art. 34 ust. 1 ustawy. Przepis art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać w terminie 14 dni od doręczenia jej decyzji w sprawie, przekazania sprawy sądowi. Jak wynika z ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jedynym wyłączeniem odwołania od decyzji organu w sprawach rozgraniczeniowych jest zastąpienie odwołania żądaniem przekazania sporu o granicę do sądu powszechnego w przypadku niezadowolenia strony z treści decyzji rozgraniczeniowej, o którym mowa w powyższym przepisie. W art. 33 ust. 3 ustawy nastąpiło wyłączenie dopuszczalności drogi administracyjnego postępowania odwoławczego, o jakim - jako o wyjątku od konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności - jest mowa w art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. uchwała Składu Pięciu Sędziów NSA OPK 32/02 z dnia 19 maja 2003 r., ONSA 2003 r., Nr 4. poz. 123). Postępowanie w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości zakończone decyzją z art. 33 ust. 1 powyższej ustawy z administracyjnoprawnego punktu widzenia ma charakter jednoinstancyjny, a zatem zgodnie z art. 16 § 1 zd. 1 Kpa, wydawana w jego toku decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości jest ostateczna. Zgodnie jednakże z art. 16 § 1 zd. 2 Kpa, uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić w przypadkach opisanych w Kodeksie postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych. Jak wynika z akt skarżący zakwestionował ostateczną decyzję Wójta Gminy w sprawie rozgraniczenia nieruchomości wnioskiem o wznowienie postępowania w tej sprawie. Tym samym uruchomiony został nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego uregulowany w Kodeksie postępowania administracyjnego, nie zaś tryb rozstrzygnięcia sporu co do przebiegu granicy określony w art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Podkreślić należy, że celem postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego jest wyeliminowanie z obrotu prawnego istotnie wadliwych decyzji z powodu wystąpienia przesłanek (wad prawnych decyzji) określonych między innymi w art. 145 § 1 Kpa. Wójt Gminy ,na skutek wniosku skarżącego, wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie w ramach postępowania wznowieniowego wydał decyzję z dnia [...] działając, na tym etapie postępowania, jako organ pierwszej instancji. Od decyzji Wójta Gminy wydanej na podstawie 151 § 1 Kpa w związku ze 145 § 1 pkt 5 Kpa służyło więc skarżącemu odwołanie do właściwego organu drugiej instancji. Dopiero rozstrzygnięcie organu odwoławczego mogło stać się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. W zaistniałej sytuacji należało stwierdzić, że skarga M. M. - jako wniesiona od decyzji organu pierwszej instancji - jest niedopuszczalna przed sądem administracyjnym - z uwagi na treść art. 52 § 1 P.p.s.a. W konsekwencji powyższego skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 ust. 6 i § 3 P.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie pierwszym postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego od wniesionej skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.