II SA/Sz 37/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lipca 2013 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego G. N. kwotę [...] ([...]), zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne udzielone skarżącemu na zasadzie prawa pomocy. W związku ze wszczętym postępowaniem w sprawie wybudowania przez A. i B.K. blaszanego obiektu garażowego na nieruchomości w m. [...] na terenie działek oznaczonych nr ew. [...] bez pozwolenia na budowę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po uprzednim przeprowadzeniu wizji lokalnej obiektu, postanowieniem z dnia [...], na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623), nakazał inwestorom wstrzymanie robót budowlanych związanych z budową garażu blaszanego i zabezpieczenie terenu budowy oraz zobowiązał inwestorów do przedłożenia, w terminie do [...]r., dokumentów mających na celu doprowadzenie wybudowanego obiektu do stanu zgodnego z prawem, tj.: - zaświadczenia Burmistrza o zgodności realizowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. [...]lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy; - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; - 4 egz. projektu budowlanego wybudowanego garażu blaszanego wraz z wymaganymi opiniami i uzgodnieniami. Z uwagi na niewykonanie przez A. i B.K. obowiązków wynikających z ww. postanowienia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] w oparciu o art. 48 ust.1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał A. i B.K. rozbiórkę garażu blaszanego o wymiarach [...] m, wybudowanego na nieruchomości w m. [...] na działkach nr [...] bez pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w wyniku wizji lokalnej, przeprowadzonej w dniu [...] r. na terenie działek nr [...] w miejscowości [...], ustalono, iż na działce nr [...] stanowiącej współwłasność A. i B.K. oraz D.M. wybudowano, bez pozwolenia na budowę, garaż blaszany o wymiarach [...] m, przy czym część obiektu zrealizowano na działce nr [...] stanowiącej własność inwestorów A. i B.K. Konstrukcja garażu jest wykonana z kształtowników stalowych profilowanych, przegrody ścienne z blachy profilowanej, dach garażu jednospadowy, stalowy z blachy profilowanej. Garaż ustawiono na betonowych fundamentach. Według oświadczenia D.K., garaż został wybudowany ok. [...] lat temu. Wygląd obiektu udokumentowano na fotografiach i opisano w protokole oględzin. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy Prawo budowlane, budowa garażu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, w rozumieniu art. 28. Inwestorzy nie dopełnili tego obowiązku, stąd też, na mocy art. 48 ust 2 ustawy Prawo budowlane, zobowiązano inwestorów do przedłożenia dokumentów mających na celu doprowadzenie wybudowanego garażu blaszanego do stanu zgodnego z prawem. Ponieważ inwestorzy nie wywiązali się z nałożonego postanowieniem obowiązku należało orzec rozbiórkę tego obiektu. W odwołaniu od powyższej decyzji B.K. oświadczył, że garaż znajduje się w miejscu starej szopy drewniano - blaszanej, wybudowanej przez rodziców na przełomie lat [...]. Ponieważ szopa ulegała stopniowo zniszczeniu, kolejno wymieniał jej ściany boczne i dach. Przedmiotowa "szopa" stoi na wylewce cementowej wykonanej jeszcze przez jego rodziców, nie jest zalana cementem, ani przykotwiczona. Szopa ta jest niezbędna w gospodarstwie rolnym, bowiem służy do przechowywania płodów rolnych oraz artykułów przemysłowych, ciągnika i drobnego sprzętu rolniczego. Ponadto, odwołujący się wyjaśnił, że mógłby zmniejszyć gabaryty przedmiotowego obiektu, poprzez jego przecięcie na dwie części i pozostawienie w tym samym miejscu dwóch mniejszych obiektów z odstępem np. [...]cm. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 48 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ II instancji wskazał, że art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które określają wyjątki od tej zasady. Artykuł 29 zwalnia budowę niektórych obiektów z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, m.in. tymczasowych obiektów budowlanych, nie połączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy i określonego w zgłoszeniu. Takie obiekty, zgodnie z art. 30 ustawy, wymagają zgłoszenia właściwemu organowi. Zatem budowa obiektów tymczasowych, nie przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie do 120 dni, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Organ podkreślił, że obiekt objęty niniejszym postępowaniem nie został ustawiony na okres 120 dni. Ponadto, wyłączeniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę podlegają również wolno stojące parterowe budynki gospodarcze, wiaty i altany o powierzchni zabudowy do [...] m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde [...] m2 powierzchni działki oraz obiekty architektury ogrodowej zaliczane do tzw. "obiektów małej architektury". Przedmiotowy obiekt pełniący funkcję garażu, a także - co podniósł w odwołaniu skarżący - "szopy na płody rolne", również nie mieści się w wymienionej kategorii obiektów. Wobec powyższego, zdaniem organu, inwestorzy zobowiązani byli uzyskać decyzję o pozwoleniu na jego budowę. W przypadku wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia na budowę zastosowanie znajduje art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z którym, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie zaś z ust. 2, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Przy czym, stosownie do ust. 3 ww. artykułu, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie, wymienionych w tym przepisie dokumentów. Organ odwoławczy zauważył, że inwestorzy nie wywiązali się w wyznaczonym terminie z obowiązku przedstawienia stosownych dokumentów, nałożonego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dlatego też organ ten był ustawowo obowiązany wydać nakaz rozbiórki. Ustosunkowując się do wyjaśnień B.K. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że wybudowanie garażu blaszanego w miejscu dotychczas istniejącego obiektu "szopy", w świetle ustawy Prawo budowlane, stanowi wybudowanie nowego obiektu i wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Natomiast odnośnie sugestii dotyczącej możliwości zmniejszenia przedmiotowego obiektu do wymaganych przepisami prawa wymiarów, organ zaznaczył, że prowadzone postępowanie dotyczy istniejącego obiektu budowlanego, nie zaś obiektu, który skarżący ewentualnie mógłby wybudować w przyszłości. Organ wyjaśnił również, że sprawa uzyskania zgody współwłaścicielki przedmiotowej działki na wybudowanie nowego obiektu budowlanego nie stanowi przedmiotu tego postępowania. B.K. zaskarżył powyższą decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze oświadczył, że nie zgadza się z nakazem rozbiórki szopy blaszanej, dlatego że budynek o którym mowa nie został przez niego wybudowany, lecz odnowiony, odbudowany, na tym samym miejscu. Budynek ten naniesiony jest na mapie ewidencyjnej. Stary budynek z lat [...], drewniano-blaszany uległ zniszczeniu, przerdzewiał, przedziurawiły się dach i ściany boczne, odpadały stare wrota. Jako gospodarz i właściciel starej i już oszpeconej szopy nie mógł pozwolić na to, aby się zawaliła. Ponadto, skarżący podniósł zarzut, że nie został poinformowany przez właściwy organ, iż odnawianie starych budynków gospodarczych będzie traktowane jako samowola budowlana. Zdaniem skarżącego, takie informację powinny być udzielane przez pracowników organów. Poza tym przedmiotowa szopa blaszana jest mu niezbędna do przechowywania maszyn rolniczych, jest nowa, estetyczna i nikomu nie przeszkadza. Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] r., działający jako ustanowiony w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego - radca prawny G.N. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także decyzji jej poprzedzającej, zarzucając organom naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisu art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane - co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, pełnomocnik skarżącego podniósł, że organ I jak i II instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutów i twierdzeń skarżącego, iż przedmiotowy obiekt nie został zbudowany od podstaw, ale dokonano w istocie jego remontu, zachowując kubaturę i gabaryty. Tymczasem skarżący w swoich pismach wskazywał, że szopa była już stara, w bardzo złym stanie i należało ją wyremontować, by mogła w dalszym ciągu służyć do przechowywania płodów, maszyn i narzędzi niezbędnych do pracy na roli, a przede wszystkim, by nie zagrażała bezpieczeństwu osób z niej korzystających, czy przebywających w jej otoczeniu. Przepisy ustawy Prawo budowlane wskazują, jakie czynności nie wymagają pozwolenia na budowę, w tym, budowa jakich obiektów, a także jakie prace. W katalogu tym znajdują się również prace remontowe, modernizacja, czy ulepszenia. Remont, to wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. Prace te nie wymagają pozwolenia na budowę. Pełnomocnik na poparcie powyższych argumentów powołał się na wyrok NSA z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt: II OSK 1104/2010 i podkreślił, że będący przedmiotem postępowania obiekt nie został zbudowany od podstaw, lecz w tym miejscu stała szopa, która uległa dewastacji i niszczeniu. W związku z tym koniecznym było jej wyremontowanie i użycie do tego nowych materiałów, na co zezwala przepis prawa, kwalifikując tego rodzaju czynności jako remont. Twierdzenie przeciwne, że jest to budowa nowego obiektu, wymagająca pozwolenia na budowę, pozbawione jest uzasadnienia prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, czyli kontrolują prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego przez organy administracji publicznej, w tym trafność ich wykładni oraz przyjętej procedury, która doprowadziła dany organ do wydania zaskarżonego aktu. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji ostatecznej, dokonana według powołanego wyżej kryterium, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sprawy jest nakaz rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu pełniącego funkcję garażu. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowi art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623). W myśl art. 48 ust. 1 ww. ustawy, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (ust. 1). Stosownie do art. 48 ust. 2 ustawy, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Zgodnie z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Kluczową w sprawie kwestią było ustalenie, czy znajdujący się obecnie na terenie działek oznaczonych nr ew. [...] obiekt o konstrukcji metalowej został zrealizowany przez skarżącego w ramach tzw. samowoli budowlanej. Organ nadzoru budowlanego zobligowany był zatem w ramach postępowania dokonać, w oparciu o przepisy prawa budowlanego, oceny charakteru, rodzaju, zakresu wykonanych robót budowlanych oraz właściwie określić efekt tychże robót. Z tym zagadnieniem wiąże się również główny zarzut skargi. Zdaniem skarżącego, organy nadzoru budowlanego niewłaściwie zakwalifikowały wykonane przezeń roboty budowlane, traktując remont istniejącego obiektu, tj. starej szopy, jako budowę całkiem nowego obiektu budowlanego. Skarżący powołał się na definicję remontu ujętą w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, zgodnie z którą, remont to wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. Na poparcie swoich argumentów skarżący przedłożył dokumentację fotograficzną z zaznaczoną na nich uprzednio istniejącą szopą. Nadto, według strony, sporny obiekt nie jest trwale związany z gruntem, gdyż został postawiony na starych fundamentach szopy, co mogłoby sugerować, że ma charakter obiektu tymczasowego w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. W ocenie skarżącego, powyższe okoliczności, wskazują, że wykonane przez niego prace budowlane nie były objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a tym samym nie powinna być zastosowana w tej sprawie procedura z art. 48 Prawa budowlanego. Natomiast według organów nadzoru budowlanego sporny garaż blaszany wybudowany w miejscu dotychczas istniejącego obiektu, tj. drewnianej szopy, stanowi, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, wybudowanie całkiem nowego obiektu, które wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego Sąd stwierdził, że organ I instancji, zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w trakcie którego dokonał oględzin spornego obiektu, z których sporządził protokół zawierający szczegółowy opis przedmiotu oględzin. Podczas czynności kontrolnych ustalono, że skarżący wybudował na betonowych fundamentach garaż o wymiarach [...] m, o stalowej konstrukcji z przegrodami ściennymi, z trzema wejściami również z blachy profilowanej i dachem jednospadowym. Sporządzona została również dokumentacja fotograficzna spornego obiektu. W ocenie Sądu, zestawienie dowodów zgromadzonych przez organ nadzoru budowlanego z wyjaśnieniami i zdjęciami przedstawionymi przez skarżącego, nie pozwala na uznanie, że ocena charakteru spornego obiektu dokonana przez organy nadzoru budowlanego była niewłaściwa. Już zwykłe porównanie zdjęć dotychczasowego i obecnego obiektu wskazuje, że będący przedmiotem nakazu rozbiórki obiekt nie jest wyremontowaną drewnianą szopą. Wszystkie jego elementy konstrukcyjne oraz poszycie, to nowe elementy, w żaden sposób nie związane z dotychczasową konstrukcją i gabarytami starej szopy. Nie został zachowany ani wymiar, ani kształt uprzednio istniejącego obiektu, co wprost wynika z dokumentacji fotograficznej. Okoliczność, że garaż został posadowiony na fundamentach starej szopy nie zmienia faktu, iż jest on całkowicie nowym obiektem budowlanym. Tak więc rodzaj wykonanych przez skarżącego prac budowlanych i ich zakres świadczy o tym, że nie można było ich zakwalifikować jako remontu istniejącego obiektu, w rozumieniu art. 3 ust 8 ustawy – Prawo budowlane. Nietrafne jest zatem stanowisko skarżącego, że zaskarżona decyzja narusza wymieniony przepis Prawa budowlanego. Nie było również możliwe przyjęcie, że zrealizowany obiekt budowlany (garaż) jest obiektem tymczasowym, o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane, w stosunku do którego nie było obowiązku uzyskania dla jego postawienia pozwolenia na budowę. To, że garaż ten nie jest trwale związany z gruntem, na co zwracał uwagę skarżący w toku postępowania, mogłoby skłaniać do rozważań, czy nie jest on obiektem tymczasowym, objętym dyspozycją art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsca w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Organ II instancji miał na uwadze tą okoliczność, doszedł jednak do słusznego wniosku, że wybudowanie tegoż garażu nie wymagałoby uzyskania pozwolenia na budowę, gdyby obiekt ten był przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Pomijając fakt, że skarżący zgłoszenia takowego nie złożył, to obiekt ten funkcjonuje już znacznie dłużej niż 120 dni – przez kilka lat. Przypomnieć należy, że zgodnie z ogólną zasadą Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Przepis art. 29 ustawy Prawo budowlane zwiera katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, tj. do których nie będzie miała zastosowania ww. zasada wyrażona w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Sądu, organy II instancji prawidłowo przyjął, że obiekt skarżącego ze względu na swój charakter, konstrukcję oraz zastosowanie, a nadto czas na jaki został posadowiony (przekraczający 120 dni), nie należy do kategorii obiektów, wymienionych w art. 29 Prawa budowlanego. Niesporne w sprawie jest to, że na budowę przedmiotowego obiektu nie było wydane pozwolenie na budowę. Zatem wystąpiła okoliczność uzasadniająca wszczęcie postępowania umożliwiającego legalizację tegoż obiektu, w trybie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Jak wynika z akt administracyjnych, organy nadzoru budowlanego dostrzegły możliwość zalegalizowania wybudowanego garażu, zobowiązując skarżącego do przedłożenia odpowiednich dokumentów w określonym przez organ terminie. Jednym z nich było przedstawienie oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Żądanych dokumentów skarżący jednak nie przedłożył, co w świetle art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, musiało skutkować wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Efektem niespełnienia obowiązku o którym mowa w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w terminie wyznaczonym postanowieniem organu, jest wydanie decyzji na podstawie art. 48 ust. 1 tej ustawy. W takim przypadku organ nie działa na zasadzie uznania administracyjnego, lecz jest związany przepisami prawa. Wyjaśnić również należy, że dla oceny legalności działania organów nadzoru budowlanego w tej sprawie bez znaczenia pozostaje to, czy skarżący posiadał wiedzę na temat zasad związanych z budową tego rodzaju obiektów budowlanych. Zasady te wynikają z powszechnie obowiązujących regulacji prawnych i brak wiedzy w tym zakresie inwestora nie może go uwolnić od konsekwencji związanych ze zrealizowaniem obiektu w ramach samowoli budowlanej. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, w niewadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy. Samo zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wszelkie wymagania stawiane w tym zakresie przez art. 107 § 3 K.p.a. Organ wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, stan faktyczny jaki przyjął w sprawie oraz odniósł się w sposób prawidłowy do zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Dlatego nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi i uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a. O wynagrodzeniu pełnomocnika Sąd orzekł w oparciu o art. 250 P.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).