II SA/Sz 370/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o sprostowanie i wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 kwietnia 2012r., sygn. akt II SA/Sz 370/12, odrzucającego skargę J. C. na działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nienależytego wykonywania działań postanawia: I. odmówić sprostowania ww. postanowienia, II. odmówić dokonania wykładni ww. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 370/12 odrzucił skargę J.C. na działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nienależytego wykonywania działań. Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącemu w dniu [...]. W dniu [...] (data nadania pisma) J.C. złożył pismo zatytułowane "wniosek", dotyczący sprostowania i wykładni ww. postanowienia "w trybie prawa art. 6 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. oraz art. 159 p.p.s.a." W uzasadnieniu wskazał między innymi, że sąd pominął pismo skarżącego z dnia [...] oraz "niedopuszcza do usunięcia naruszenia prawa wg procedury prawa art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. w zw. z art. 135 i art. 155 § 1 p.p.s.a." Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Przepisy art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) - stosowane w odniesieniu do postanowień na mocy art. 166 ww. ustawy - dają sądowi kompetencję do sprostowania w orzeczeniu niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Podkreślić w tym miejscu należy, że oczywistą omyłką jest w szczególności wpisanie błędnej daty, sumy, błąd literowy, przekręcenie nazwy, itp. Charakterystyczną i wspólną cechą tych uchybień jest ich brak wpływu na rozstrzygnięcie. Zatem sprostowanie orzeczenia w żadnej mierze nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia zawartego w nim rozstrzygnięcia, albowiem jest to dopuszczalne tylko w drodze zaskarżenia środkiem odwoławczym. Podobnie przedmiotem sprostowania nie mogą być czynności sądu podejmowane w toku postępowania sądowego. Mając na uwadze treść wniosku J.C., w ocenie sądu, postępowanie strony zmierza w istocie do wzruszenia ww. postanowienia odrzucającego skargę z dnia [...] poprzez wykorzystanie w tym celu instytucji sprostowania oczywistych omyłek. W świetle treści art. 156 § 1 ww. ustawy wniosek taki jest niedopuszczalny. Wskazać też trzeba, że jeżeli wnioskodawca chciał skutecznie zakwestionować postanowienie sądu z dnia 27 kwietnia 2012r., sygn. akt II SA/Sz 255/12, mógł złożyć w przewidzianym trybie i terminie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego – stosownie do treści pouczenia przesłanego przez sąd wraz z odpisem ww. postanowienia. Skoro tego nie uczynił, to nie może w postępowaniu incydentalnym (dotyczącym sprostowania orzeczenia) skutecznie podnosić argumentów zmierzających do ponownego rozpoznania jego skargi. Ponadto analizując treść postanowienia z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 370/12 sąd stwierdził, że nie zawiera ono wymienionych w cytowanym wyżej przepisie art. 156 § 1 ustawy "niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek". Natomiast wniosek skarżącego z dnia [...], stanowiący odpowiedź na zobowiązanie sądu z dnia [...] i jednocześnie precyzujący treść skargi, został rozpoznany przez sąd, o czym świadczy treść wskazanego wyżej postanowienia. Nie istnieją zatem żadne logiczne przesłanki, które nakazywałyby jego sprostowanie. Stosownie natomiast do treści art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Z mocy art. 166 ww. ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może jednak zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, ani też opierać się na nowej ocenie sprawy pod względem prawnym, czy faktycznym. Nie może zatem prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Zdaniem sądu w niniejszej sprawie zarówno treść sentencji, jak i uzasadnienie postanowienia z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 370/12 nie budzi wątpliwości określonych w ww. art. 158 ustawy. W sposób jasny i czytelny wskazano w nim bowiem przedmiot i sposób rozstrzygnięcia sądu oraz przesłanki, z powodu których odrzucono skargę skarżącego. Z tych względów sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego i na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w związku z art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt I postanowienia. W pkt II postanowienia orzeczono na podstawie art. 158 w związku z art. 166 ww. ustawy.