II SA/Sz 370/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. sprawy ze skargi M. K. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Wnioskiem z dnia 19.10.2015 r. M. K. i W. K. zwrócili się do Wójta Gminy S. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie specjalistycznej chlewni do produkcji prosiąt wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] obręb J., gm. S.. Wójt Gminy S. decyzją z dnia [...] r. znak [...], po przeprowadzeniu postępowania w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), zwanej dalej "u.i.o.ś.", odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. Od decyzji odwołali się wnioskodawcy, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty, ewentualnie o uchylenie w całości i przekazanie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, podnosząc następujące zarzuty naruszenia: - przepisów postępowania: 1) art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie: na jakiej podstawie faktycznej i prawnej organ przyjął, że złożony raport wraz z jego uzupełnieniem jest mało miarodajny; dlaczego organ uznał, że przedstawiony w raporcie wariant alternatywny nie jest racjonalnym wariantem alternatywnym; dlaczego nie uwzględniono pozytywnych wyników postępowania uzgodnieniowego; 2) art. 84 § 1 w zw. z art. 77 § 1, poprzez oparcie decyzji na opinii biegłego, nieprzydatnej dla rozstrzygnięcia sprawy; - przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko tj. 1) art. 66 ust. 1 poprzez uznanie, że raport z jego uzupełnieniem nie spełnia wymogów formalnych; 2) art. 77 ust. 1 pkt w związku z art. 80 ust. 1 pkt 1 i art. 85 ust. 1 pkt 1 lit. b, poprzez nieuwzględnienie wyników pozytywnego uzgodnienia organów współdziałających; 3) art. 80 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 79 ust. 1, poprzez błędną interpretację i uznanie, że podstawą wydania decyzji odmownej może być sprzeciw mieszkańców. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawców, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 667/17 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w ocenie Kolegium, decyzja organu I instancji wydana została z istotnym naruszeniem przepisów postępowania, w wyniku czego konieczne jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ I instancji i ponowna ocena zgromadzonego materiału dowodowego. Tymczasem w świetle art. 138 § 2 K.p.a. konieczne jest, aby wynikiem stwierdzonych i realnie istniejących wad postępowania przed organem I instancji, było ponowne przeprowadzenie postępowania w całości lub w dużej części. Omawiany przepis winien być interpretowany ściśle, co oznacza, że decyzja kasacyjna wydana w trybie art. 138 § 2 K.p.a. nie może być podjęta w sytuacjach innych niż te, które zostały w nim określone. Przepis art. 138 § 2 K.p.a. nie będzie znajdował zastosowania wtedy, gdy zasadniczo materiał wymagany do rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie tylko jego ocena, co właśnie ma miejsce w niniejszej sprawie. Zdaniem sądu, organ I instancji dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego również w aspekcie przesłanek wynikających z art. 80 u.i.o.ś. Sąd dodał, że organ I instancji wziął pod uwagę także zapisy miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym działka mająca być objętą zainwestowaniem leży na terenie oznaczonym w planie "jako rolny z istniejącą zabudową zagrodową do dalszego użytkowania". Sąd zauważył, że wszystkie przesłanki wynikające z art. 80 u.i.o.ś. zostały wzięte pod uwagę przez organ I instancji i znalazło to odzwierciedlenie w wydanej decyzji, odrębną natomiast kwestią jest sposób zbadania tych przesłanek i wyciągnięte z tego badania oceny i wnioski. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, gdyż została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten bowiem nie znajduje zastosowania, gdy materiał wymagany do rozstrzygnięcia sprawy jest zgromadzony, a kwestią sporną jest tylko jego ocena. Sąd wskazał, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego zostało przeprowadzone w sposób wystarczający do wydania rozstrzygnięcia także przez Kolegium. Organ uchylając decyzję pierwszoinstancyjną i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazał jedynie, że organ I instancji winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przesłanki z art. 80 i 81 u.i.o.ś., tymczasem jak zauważył Sąd, Wójt Gminy S. to uczynił. Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 33-38 i art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 95 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, po rozpoznaniu odwołania M. K. i W. K., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że przedmiotem ponownego postępowania odwoławczego jest ocena prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] r. o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie chlewni do produkcji prosiąt o obsadzie 206,89DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] obręb J., uwzględniającego stanowisko WSA w Szczecinie, w prawomocnym wyroku z dnia 5 października 2017r. sygn. akt II SA/Sz 667/17. Kolegium wskazało, iż w ramach postępowania odwoławczego jest zobligowane do oceny, czy organ I instancji w swoim postępowaniu prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wyczerpał cały tryb postępowania określony w przepisach art. 33 - art. 38 i art. 59 - art. 70 oraz art. 73 - art. 85 ustawy o u.i.o.ś. oraz w przepisach K.p.a. Kolegium ustaliło, iż organ I instancji przed podjęciem zaskarżonej decyzji, przeprowadził następujące czynności procesowe: - obwieszczeniem z dnia 26.10.2015 r. wydanym w trybie art. 49 K.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy o u.i.o.ś., organ I instancji zawiadomił strony postępowania przez podanie do publicznej wiadomości o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie; obwieszczenie zostało wywieszone w dniach 29.10.- 17.11.2015 r. na stronie BIP Gminy S. ; na tablicy ogłoszeń w siedzibie Gminy S. oraz na tablicach ogłoszeń w sołectwach J. , Ż., G., B. ; - w dniu 26.10.2015 r. organ zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy o u.i.o.ś. wystąpił do organów współdziałających: RDOŚ w S. -WST w K. oraz PPIS w S., o wydanie opinii co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zw. dalej przeprowadzeniem ooś); - RDOŚ w S. WST w K. w opinii z dnia [...] r. znak [...] wskazał, iż dla przedmiotowego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia ooś, określając zarazem zakres raportu ooś; - w dniu 9.11.2015 r. odbyło się zebranie mieszkańców J. w sprawie budowy chlewni, którzy opowiedzieli się przeciwko jej budowie; - PPIS w S. w swojej opinii sanitarnej z dnia [...] r. wskazał na konieczność opracowania raportu i przeprowadzenia ooś, określając zarazem zakres raportu; - postanowieniem z dnia [...] r. opartym o art. 63 ust. 1 i ust.4 ustawy o u.i.o.ś., organ nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia ooś dla wnioskowanego przedsięwzięcia, określając zarazem zakres raportu, wynikający z opinii RDOS i PPIS -obwieszczeniem z dnia 16.11.2015 r. wydanym na podstawie art. 49 K.p.a. w związku z art. 74 ust.3 ustawy o u.i.o.ś., organ zawiadomił strony postępowania przez podanie do publicznej wiadomości o wydaniu na rzecz inwestora w dniu 16.11.2015 r. w trybie art. 63 ust. 1 ustawy o u.i.o.ś. postanowienia o nałożeniu obowiązku przeprowadzenia ooś i sporządzenia raportu dla wnioskowanego przedsięwzięcia; obwieszczenie zostało wywieszone w dniach 17.11.- 21.12.2015 r. na stronie BIP Gminy S. ; na tablicy ogłoszeń w siedzibie Gminy S. oraz na tablicach ogłoszeń w sołectwach B. J., Ż., G. ; - postanowieniem z dnia [...] r. opartym o art. 69 ust.4 ustawy o u.i.o.ś. organ zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu przedłożenia raportu; obwieszczeniem z tego samego dnia opartym o art. 49 K.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy o u.i.o.ś. organ zawiadomił strony postępowania przez podanie do publicznej wiadomości o zawieszeniu postępowania w niniejszej sprawie do czasu przedłożenia raportu, informując jednocześnie, iż na postanowienie to zażalenie nie przysługuje; obwieszczenie zostało wywieszone na w dniach 17.11. - 21.12.2015 r. na stronie BIP Gminy S. ; na tablicy ogłoszeń w siedzibie Gminy S. oraz na tablicach ogłoszeń w sołectwach J. , Ż., G., B.; - w dniu 13.11.2015 r. wpłynął protest Stowarzyszenia [...], przeciwko budowie chlewni w J. wraz z podpisami [...] mieszkańców z J. , B., i Ł., natomiast w dniu 18.11.2015 r. wpłynął list protestacyjny A. J., mieszkanki miejscowości B., która przedstawiła swoją sytuację wynikającą z zamieszkiwania w domu, w sąsiedztwie którego wybudowano chlewnię, stwierdzając, iż straciła dorobek swego życia; - w dniu 20.11.2015 r. w siedzibie organu odbyło się spotkanie Wójta Gminy S. z inwestorami w sprawie zmiany lokalizacji planowanej chlewni; zaproponowano inwestorom teren w pobliżu składowiska odpadów w G. ; na okoliczność tą sporządzono notatkę służbową; - postanowieniem z dnia [...] r. Wójt Gminy S. dopuścił Stowarzyszenie [...] na jego wniosek, do udziału na prawach strony do postępowania z wniosku M. i W. K. o wydanie decyzji środowiskowej" na budowę chlewni w J. ; o wydanym ww. postanowieniu organ podał do publicznej wiadomości w drodze obwieszczenia wywieszonego w dniach 18.12.2015 r. - 11.01.2016 r. na stronie BIP Gminy S. ; na tablicy ogłoszeń w siedzibie Gminy S. oraz na tablicach ogłoszeń w sołectwach J. , Ż., G., B.; - postanowieniem z dnia [...]. organ podjął zawieszone postępowanie po przedłożeniu przez wnioskodawców decyzji raportu o oddziaływaniu wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko i w tym samym dniu przesłał raport do organów współdziałających o dokonanie uzgodnień; - PPIS w S. pismami z dnia 12.07.2016 r. i z dnia 30.08.2016 r. oraz RDOŚ, WST w K. pismem z dnia 20.07.2016 r. wezwały organ do uzupełnienia raportu o żądane przez te organy dane, w związku z czym żądania te zostały przekazane do inwestora pismem z dnia 22.07.2016 r. Po otrzymaniu uzupełnień raportu organ przekazał je organom współdziałającym w dniu 05.09.2016 r. o czym zawiadomiono strony drogą obwieszczenia w trybie art. 49 K.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy o u.i.o.ś.; - postanowieniem z dnia [...] r. PPIS w S. wydał pozytywną opinię sanitarną znak [...] dla przedmiotowego przedsięwzięcia; - RDOŚ w S. WST K. postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] dokonał uzgodnienia wnioskowanego przedsięwzięcia; - obwieszczeniem z dnia 07.11.2016 r. w oparciu o art. 33 ust.1 oraz art. 79 ustawy o u.i.o.ś. w związku z art. 49 K.p.a. organ zawiadomił społeczność lokalną przez podanie do publicznej wiadomości o możliwości zapoznania się z dokumentacją niniejszej sprawy oraz o możliwości wniesienia uwag i wniosków, wskazując miejsce wyłożenia tej dokumentacji; obwieszczenie zostało wywieszone na stronie BIP Gminy S. , na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu, jak również na tablicy ogłoszeń w sołectwie J. ; - w dniach 16.11.2016 r. i 24.11.2016 r. Stowarzyszenie [...] złożyło w siedzibie organu swoje negatywne stanowisko w sprawie budowy chlewni; - wnioskodawcy decyzji złożyli w dniu 30.11.2016 r. zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na przewlekłość postępowania w niniejszej sprawie; Kolegium postanowieniem z dnia [...] r. uznało zażalenie za nieuzasadnione; - obwieszczeniem z dnia 27.12.2016 r. organ zawiadomił zarówno strony postępowania oraz społeczność lokalną przez podanie do publicznej wiadomości o przeprowadzeniu w dniu 16.01.2017 r. rozprawy administracyjnej z udziałem biegłego, z przebiegu której sporządzono stosowny protokół; - zawiadomieniem z dnia 30.01.2017 r. organ poinformował strony o zakończeniu postępowania dowodowego i o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego materiału dowodowego w tej sprawie; - w dniu [...] r. została wydana zaskarżona decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, o której wydaniu organ poinformował zarówno strony postępowania oraz społeczność lokalną przez podanie do publicznej wiadomości w drodze obwieszczenia wywieszonego na stronie BIP Gminy, oraz na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu i na tablicy ogłoszeń sołectwa J. . W ocenie Kolegium, decyzja spełnia wymogi przepisów art. 80 i art. 82 ustawy o u.i.o.ś. Oceniając przedłożony przez inwestorów raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, organ I instancji w decyzji stwierdził, iż raport ten jest dokumentem mało miarodajnym i wbrew zawartym w nim twierdzeniom, zasięg oddziaływania inwestycji wykraczać będzie poza działkę nr [...] obręb J.. Zdaniem organu I instancji realizacja przedsięwzięcia stanowiłaby nadmierną uciążliwość dla pobliskich mieszkańców, poprzez skumulowanie się oddziaływania już istniejącej chlewni w miejscowości B. na działce nr [...] z chlewnią projektowaną w J. , zaś przy braku zmiany lokalizacji, należałoby czterokrotnie zmniejszyć obsadę obecnie planowanej chlewni. Organ podkreślił, że najbliższe budynki mieszkalne znajdują się w odległości [...] m od granic działki objętej inwestycją, a około [...] m od miejsca lokalizacji chlewni. Z opracowana przez dr. inż. M. F. oceny wynika, że zapachowe oddziaływanie chlewni znacznie wykraczałoby poza granice działki objętej inwestycją z systemu wentylacji budynku chlewni oraz z odpowietrzania zbiornika na gnojowicę. Oznacza to, że iż wbrew twierdzeniom zawartym w Raporcie, zasięg oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia będzie znacznie wykraczał poza granice przedmiotowej działki nr [...] ob. J. . Organ podkreślił, iż w Raporcie nie zawarto wariantowania realizowanej inwestycji mimo takiego obowiązku, w tym wariantu alternatywnego (wyraźnie różniącego się od wariantu inwestora) i racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, gdyż wskazana inna lokalizacja - na działce nr [...] obręb J., to odległość [...] m i [...] m od budynku chlewni do najbliższych budynków mieszkalnych. Organ stwierdził, iż w raporcie zawarto błędną informację, że ujęcie wody w J. , ze względu na zanieczyszczenia bakteryjne nie jest eksploatowane. Podsumowując organ stwierdził, że ponieważ opinie organów współdziałających, tj. PPIS w S. i RDOŚ w S. WST w K. zostały wydane w oparciu o raport stronniczy, organ nie oparł swego stanowiska na ich uzgodnieniach. W zakończeniu organ podkreślił, iż wydając decyzję odmowną kieruje się zasadą zapobiegania podejmowania działań mogących negatywnie oddziaływać na środowisko co wynika z art. 6 Prawa ochrony środowiska, do których to działań zaliczyć należy wnioskowaną inwestycję, natomiast ustawa o samorządzie gminnym nakłada na gminę obowiązek zaspakajania zbiorowych potrzeb mieszkańców. W ocenie Wójta Gminy S. , nastąpiło realne zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa mieszkańców J. i B., z uwagi na ponadnormatywną uciążliwość zapachową, a których opinia miała również znaczny wpływ na tą ocenę. Kolegium po wnikliwej analizie wyżej opisanego materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji, podzieliło stanowisko Wójta Gminy S. w tej sprawie. Organ II instancji wskazał, iż przepisy ustawy o u.i.o.ś. nie stanowią, aby osoby sporządzające raport o oddziaływaniu wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko posiadały specjalne uprawnienia zawodowe w tym zakresie. Reasumując powyższe, organ odwoławczy mając na uwadze przedstawione w uzasadnieniu decyzji przez Wójta Gminy S. okoliczności, stwierdził, że organ ten miał podstawy do stwierdzenia, iż przedłożony przez wnioskodawców raport o oddziaływaniu wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko jest stronniczy i niemiarodajny, a na takim właśnie Raporcie organy współdziałające wypracowały swoje stanowiska. Powyższą decyzję M. K. i W. K. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: 1) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w tym art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 136 i art. 138 K.p.a. poprzez: a) niezastosowanie się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 5.10.2017 r. w sprawie o sygn. II SA/Sz 667/17 i niewydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, poprzedzonego ponowną wszechstronną i własną oceną zgromadzonego materiału dowodowego, a jedynie skupienie się na ocenie dokonanej przez organ I instancji, b) nieodniesienie się w jakimkolwiek zakresie do zarzutów podniesionych przez M. K. i W. K. w odwołaniu z dnia 2.03.2017 r. w związku z ponownym rozpoznaniem sprawy (ich odwołania), c) niewyjaśnienie dlaczego SKO w K. za Wójtem Gminy S. uznał, że raport złożony przez Wnioskodawców jest stronniczy i niedokonanie jego szczegółowej analizy i oceny merytorycznej oraz nieprzedstawienie tej oceny, d) niewyjaśnienie przez organ II instancji dlaczego uważa, że przedstawiony przez inwestorów wariant alternatywny, dotyczący budowy planowanych obiektów na działce nr [...] nie jest racjonalnym wariantem alternatywnym, dlaczego wariant ten nie został wzięty pod uwagę i nie został (tak jak wariant podstawowy) poddany szczegółowej ocenie, jak też dlaczego organ uznał, że mniejsze odległości od zabudowy mieszkaniowej niż w przypadku budowy na działce nr [...], mają być dyskwalifikujące dla drugiego wariantu, skoro w przypadku tego wariantu również nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych norm emisji hałasu i substancji, w tym złowonnych do atmosfery, e) całkowite pominięcie jakiejkolwiek oceny trzeciego wariantu - alternatywnego technologicznie, związanego z zastosowaniem wentylacji grawitacyjnej zamiast mechanicznej, d) niewyjaśnienie dlaczego SKO w K. uważa, że opinia PPIS w S. i uzgodnienie RDOŚ w S. WST w K., zostały sporządzone na podstawie stronniczego raportu i dlaczego zostały one pominięte, e) niewyjaśnienie przez organ lI instancji dlaczego uznał, że wbrew twierdzeniom zawartym w raporcie, zasięg oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia będzie znacznie wykraczał poza granice działki nr [...] w J. . 2) art. 84 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 6 w zw. z art. 140 K.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, poprzez niedokonanie przez organ II instancji własnej oceny sporządzonej przez biegłą opinii i nieuznanie, że opinia ta jest nieprzydatna dla rozstrzygnięcia sprawy i zawiera ocenę nie znajdującą oparcia w obowiązujących przepisach prawa: a) ze względu na jej sporządzenie w oparciu o metodologię nie znajdującą podstawy w obowiązujących przepisach, lecz odwołującej się do projektów aktów prawnych, które nie zostały przyjęte i nie weszły w życie, b) odwołującej się do niezdefiniowanych w obowiązujących przepisach pojęć nieostrych i nieweryfikowalnych, takich jak środowiskowy próg wyczuwalności zapachu, środowiskowy próg rozpoznawalności zapachu, wskaźniki emisji zapachowej, c) nieprzedstawienie analizy stężeń substancji odorowych takich jak amoniak czy siarkowodór, stosownie do przepisów Rozporządzeń Ministra Środowiska: z dnia 26.01.2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu i z dnia 24.08.2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu, d) nieodniesienie się do przedstawionych w raporcie analiz i obliczeń dotyczących emisji do atmosfery i stężeń substancji, w tym będących źródłem odorów i niewyjaśnienie oczywistej sprzeczności pomiędzy przedstawionymi w raporcie stężeniami wskazywanych substancji, wielokrotnie mniejszymi od dopuszczalnych poziomów i wskazywaną w ocenie rzekomą ponadnormatywną uciążliwością zapachową- niedokonanie przez biegłą oceny treści raportu, e) niedokonanie analizy oddziaływania w przypadku zastosowania możliwych środków ograniczających poziom emisji substancji odorowych lub ich rozprzestrzenianie, takich jak chociażby wskazywany w postanowieniu RDOŚ obowiązek umieszczenia zwartych pasów zieleni drzewiastej i krzewiastej na linii kontaktu z zabudową mieszkaniową lub innych rozwiązań, 3) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że zachodzą przesłanki do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. 4) przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.), w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w tym: - art. 66 ust. 1 ustawy w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez uznanie przez organ II instancji, że raport z uzupełnieniami złożony przez wnioskodawców nie spełnia wymogów formalnych co do przedstawienia wariantów alternatywnych, - art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 1 i art. 85 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy poprzez nieuwzględnienie przez organ II instancji wyników pozytywnego uzgodnienia przez RDOŚ w S. WST w K. i pozytywnej opinii PPIS w S. i nieuznanie, że inwestycja planowana przez wnioskodawców, przy wykonaniu nałożonych obowiązków i warunków, odpowiada prawu, zaś wniosek powinien być rozpatrzony pozytywnie, - art. 80 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy, poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że podstawą wydania decyzji odmownej może być sprzeciw mieszkańców, - art.74 ust. 3a ustawy w zw. z art. 545 ust. 1 ustawy Prawo wodne poprzez ich niezastosowanie, nieuwzględnienie zmiany stanu prawnego w zakresie określenia jakie podmioty są stronami postępowania i nieuznanie, że Stowarzyszenie [...] utraciło status strony w postępowaniu i niepominięcie stanowiska prezentowanego przez wskazane Stowarzyszenie. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.- zwanej dalej "P.p.s.a."). Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził, by naruszała ona prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405), zwanej dalej "ustawą", w art. 59 ust. 1 stanowi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U z 2016 r. poz. 71). Nie budzi sporu w rozpoznawanej sprawie, że planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 ww. rozporządzenia zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których realizacji wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i dla których sporządzenie raportu może być wymagane. Ocenę odziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, co wynika z art. 61 ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 84. ust. 1 ustawy). W myśl art. 80 ust 2 ustawy, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla inwestycji realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących, dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych oraz dla inwestycji w zakresie infrastruktury dostępowej realizowanych na podstawie ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o inwestycjach w zakresie budowy drogi wodnej łączącej Zalew W. z Zatoką G. . Nie budzi wątpliwości, że zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w świetle art. 80 ust. 2 ustawy, podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie lub też wprost zakazuje jego realizacji, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko. Jak wskazuje się w orzecznictwie - z treści art. 77 ust. 1 ustawy wynika, że współdziałanie z innymi organami przy wydawaniu decyzji środowiskowej następuje "jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania na środowisko....". Z takiego brzmienia cytowanego przepisu należy wyprowadzać wniosek, że nie w każdym przypadku wydanie decyzji środowiskowej wymagać będzie obligatoryjnego wyczerpania form współdziałania organów, o których mowa w tym przepisie. Takiego obowiązku nie będzie wówczas, gdy z mocy przepisów prawa miejscowego - planu zagospodarowania przestrzennego, zamierzone przedsięwzięcie jest sprzeczne z jego ustaleniami (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2628/11, z 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2628/11 oraz z dnia 22 marca 2016 r. sygn. akt II OSK 1817/14; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że teren, na którym realizowane ma być zamierzone przedsięwzięcie tj. działka nr [...] obręb J., objęty jest ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. uchwalonym Uchwałą Nr XIII/83/96 Rady Gminy Sławno z dnia 26 marca 1996 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sławno i wybranych miejscowości: Warszkowo, Kwasowo, Pomilowo, Bobrowiczki, Łętowo, Sławsko, Wrześnica (Dz. Urz. Woj. Słupskiego, Nr 14, poz. 52). Teren oznaczono w ww. planie jako rolny z istniejącą zabudową zagrodową do dalszego użytkowania. Zestawienie już tylko tego zapisu ze specyfikacją planowanego przedsięwzięcia powinno stanowić podstawę odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizacje przedsięwzięcia polegającego na "Budowie specjalistycznej chlewni do produkcji prosiąt o obsadzie do 206,89DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce [...] w obrębie J., gm. S.". Prowadzi to do wniosku, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest błędne i pod tym względem stwierdzić należy, że część zarzutów skargi dotycząca uzasadnienia zaskarżonej decyzji jest trafna. Pomimo jednak tego błędnego uzasadnienia, rozstrzygnięcia wydane w sprawie odpowiadają prawu, ponieważ dokonanie prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, która została przedstawiona powyżej, doprowadziłoby do wydania rozstrzygnięcia o takiej samej treści, a mianowicie wydania decyzji odmownej dla realizacji planowanego przedsięwzięcia z uwagi na jego niezgodność z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić więc należy, że pomimo wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzje, nie zmienia to faktu, że rozstrzygnięcia zapadłe w sprawie są prawidłowe. Oceniając wagę popełnionego błędu należy podzielić pogląd, że samo błędne uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie może mieć wpływu na ostatecznie zgodne z prawem rozstrzygnięcie (patrz: wyrok NSA w Warszawie z 26 lutego 2002 r., V SA 162/01, LEX nr 109330). Nadto wskazać należy, że dokonanie przez organ błędnej wykładni prawa materialnego nie narusza automatycznie przepisu art. 107 § 3 K.p.a., obligującego ten organ do wydania rozstrzygnięcia zawierającego niezbędne jego elementy wymienione w tymże artykule. Innymi słowy, jeżeli uzasadnienie faktyczne i prawne podane w orzeczeniu organu zawiera błędną wykładnię przepisu, to nie oznacza to wcale, że nie zawiera przez to wymaganego przepisami prawa elementu. W kontekście stwierdzonego powyżej naruszenia art. 80 ustawy zbędnym staje się odnoszenie do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, albowiem nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Reasumując należało uznać, że mimo błędnego uzasadnienia decyzji samo rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Prawidłowo bowiem organ odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na: "Budowie specjalistycznej chlewni do produkcji prosiąt o obsadzie do 206,89DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce [...] w obrębie J., gm. S.". Tym samym zaskarżona decyzja, choć zawiera błędne uzasadnienie, to jednak odpowiada prawu i z tego powodu winna pozostać w obrocie prawnym. Mając na uwadze okoliczność, iż niniejsza sprawa była już przedmiotem skargi w tutejszym sądzie, na skutek której decyzja organu odwoławczego została uchylona (wyrok z 5 października 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 667/17) Sąd orzekający kierując się zasadą ekonomiki procesowej za niecelowe uznał ponowne uchylenie decyzji organu II instancji. W tej sytuacji skarga - mimo trafności zarzutów odnoszących się do treści uzasadnienia - podlegała oddaleniu. Z tych wszystkich przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.