II SA/Sz 372/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpatrzeniu w dniu 23 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Agencji Nieruchomości Rolnych o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej w sprawie ze skargi Agencji Nieruchomości Rolnych na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] , stwierdziło uchybienie terminu przez A. do wniesienia odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r., nr [...] w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w M. o powierzchni [...] ha, stanowiącej działki numer [...] i , powstałe w wyniku podziału działki nr [...] A., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego M. F., w dniu [...] r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r., nr [...] . W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji organu I instancji, skutkujące koniecznością uiszczenia opłaty w wysokości [...] zł, która prawidłowo winna być o około ½ niższa, grozi skarżącej znaczną szkodą, bowiem uszczupli środki publiczne na realizację zadań ustawowych skarżącej i bezzasadnie wzbogaci Gminę środkami jej nienależnymi. W ocenie skarżącej, biorąc pod uwagę grożące jej konsekwencje w przypadku przystąpienia do egzekucji ustalonej opłaty adiacenckiej, koniecznym i uzasadnionym jest wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 tej ustawy w razie wniesienia skargi na decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania organ, który wydał zaskarżoną decyzję może z urzędu lub na wniosek strony skarżącej uwzględnić ten wniosek i w całości lub w części wstrzymać jego wykonanie. Ponadto, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podkreślić przy tym należy, że na gruncie art. 61 § 3 P.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a zatem również decyzji organu I instancji, jednakże pod warunkiem, że wywołuje ona skutki materialnoprawne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1468/13, LEX nr 1349082). Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza natomiast, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący mogą otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Konieczność uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa przy tym na wnioskodawcy. To na nim ciąży obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jest to bowiem związane z tym, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków,może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji. Zaniechała bowiem wyczerpującego uzasadnienia wniosku w tym zakresie. Skarżąca nie przytoczyła konkretnych okoliczności, które mogłyby skutkować uwzględnieniem jej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r., poza ogólnikowym wskazaniem, że uiszczenie opłaty adiacenckiej uszczupli środki publiczne na realizację ustawowych zadań skarżącej. W szczególności, strona skarżąca nie wskazała okoliczności, które mogłyby uzasadniać powstanie znacznej szkody, w rozumieniu uszczerbku w majątku, będącego skutkiem wykonania powyższej decyzji. Nie określiła konkretnie stopnia ewentualnej szkody, czy też jej rozmiaru. Z uzasadnienia wniosku nie wynika również możliwość powstania trudnych do odwrócenia skutków, które rozumieć należy jako skutki prawne, a nie faktyczne. Skarżąca zwróciła jedynie uwagę na grożące jej konsekwencje w przypadku przystąpienia do egzekucji ustalonej opłaty adiacenckiej, jednak w tym zakresie jej stanowisko jest błędne, gdyż egzekucja obowiązków pieniężnych ma charakter odwracalny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Dlatego w takiej sytuacji koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek uprawdopodobniających, że odwrócenie skutków wykonania decyzji będzie utrudnione, czy wręcz niemożliwe (por. postanowienia NSA z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 1538/12 z dnia 19 kwietnia 2012r., sygn. akt II GSK 385/11 – orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z okoliczności sprawy nie wynika ponadto, że wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu. W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.