II SA/Sz 372/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Drabik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy inspektor sądowy Aneta Ciesielska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lipca 2024 r. sprawy ze skargi R. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie z dnia 21 marca 2024 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia 21 marca 2024 r. nr 4/2024, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, zm. poz. 803), zwanej dalej k.p.a.; art. 3 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz ust. 2 pkt 5 lit. a, art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2022 r. poz. 2629, zm.: poz. 2727, z 2023 r. poz. 412, poz. 588) w związku z art. 26 ust. 1 pkt 6, art. 26 ust. 2 pkt 5, art: 27, art. 30 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2023 r. poz. 872); art. 18 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE. L. z 2002 r. Nr 31, str. 1 z późn. zm.), zwanym dalej rozporządzeniem nr 178/2002; art. 3 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 931 /2011 z dnia 19 września 2011 r. w sprawie wymogów dotyczących możliwości śledzenia ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. UE. L. z 2011 r. Nr 242, str. 2), zwanym dalej rozporządzeniem nr 931/2011 – w wyniku rozpoznania odwołania B. C. od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. z dnia 5 lutego 2024 r. nr 18/2024 wymierzającej Ubojni i Masarni B. C. administracyjną karę pieniężną w wysokości 2 000 zł – Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Szczecinie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że w dniach 27 - 28 listopada 2023 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. przeprowadzili kontrolę w należącym do strony zakładzie - Ubojnia i Masarnia B. C.. Z kontroli urzędowej został sporządzony protokół nr 32170202/4/2023 z dnia 28 listopada 2023 r. Podczas kontroli, przeprowadzonej w obecności B. C., stwierdzono uchybienia w zakresie niezastosowania się strony do wymogów wynikających z przepisów krajowych i unijnych, dotyczących działalności przedmiotowego zakładu. W magazynie jelit stwierdzono obecność: - jednej średniej beczki PCV w kolorze niebieskim z czarną zakręcaną pokrywą, o pojemności około 100 l, nie posiadającej etykiety, na pokrywie której można było zauważyć wyrytą liczbę "29". Po otwarciu tejże beczki stwierdzono zawartość jelit wieprzowych w pęczkach, każdy z nich umieszczony w nylonowej siatce. Po ich przeliczeniu ustalono, że w tej beczce znajduje się 114 pęczków jelit wieprzowych. Opisywane jelita wieprzowe są nieoznakowane - opakowanie zbiorcze nie posiada żadnej etykiety, ani zawieszki z informacjami wymaganymi przepisami, aby można było uznać żywność za oznakowaną. Poszczególne pęczki jelit wieprzowych również nie posiadały żadnego oznakowania; - jednej dużej beczki PCV w kolorze niebieskim z niebieską zakręcaną pokrywą, o pojemności około 150 l, na pokrywie której zostały naklejone dwie etykiety. Pierwsza etykieta informująca, że są to jelita wieprzowe głęboko solone o średnicy 26/28 EU w ilości 150 pęczków. Po lewej stronie etykiety znajdowała się nazwa zakładu: " F.H.U. "B. poniżej w owalu " PL 32176002" , Nr partii: [...], Data minimalnej trwałości: 31.01.2024R". Druga etykieta jest częściowo nieczytelna. Możliwy do odczytania jest napis: "JELITA WIEPRZOWE GŁĘBOKO SOLONE o 26/28 E* 8...+91,4..., ci: 07.03". Po otwarciu tej beczki stwierdzono zawartość jelit wieprzowych w pęczkach, każdy z nich umieszczony w nylonowej siatce. Po ich przeliczeniu ustalono, że w tej beczce znajduje się 150 pęczków jelit wieprzowych. Opisywane jelita wieprzowe są nieoznakowane - opakowanie zbiorcze posiada dwie różne etykiety, nie wiadomo która jest właściwa. Ponadto na etykietach tych brak jest wszystkich wymaganych przepisami informacji, aby można było uznać żywność za oznakowaną - brak nazwy i adresu podmiotu działającego na rynku spożywczym, od którego żywność została wysłana - podmiotu zatwierdzonego i uprawnionego do produkcji, konfekcjonowania bądź innego manipulowania żywności oraz daty wysyłki. Poszczególne pęczki jelit wieprzowych również nie posiadały żadnego oznakowania; - jednej małej beczki PCV o pojemności około 50 l, na pokrywie której została naklejona etykieta z informacjami: JELITA BARANIE GŁĘBOKO SOLONE 26 AA 91,5 mb, ilość 200 pęczków Nr partii: 217/2023/Nw data minimalnej trwałości: 22.03.2025R." Beczka ta w dniu 27 listopada 2023r. nie była otwierana. Na etykiecie brak jest wszystkich wymaganych przepisami informacji, aby można było uznać żywność za oznakowaną - brak nazwy i adresu podmiotu działającego na rynku spożywczym, od którego żywność została wysłana - podmiotu zatwierdzonego i uprawnionego do produkcji, konfekcjonowania bądź innego manipulowania żywności oraz daty wysyłki. W dalszej części uzasadnienia organ podał, że w dniach 27-28 listopada 2023 r. strona nie okazała organowi stosownej dokumentacji umożliwiającej śledzenie przedmiotowej nieoznakowanej żywności, przez co uniemożliwiła skontrolowanie przemieszczania się żywności na etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, w których uczestniczy. Podmiot nie okazał dokumentu, na którym widniałyby wszystkie wymagane prawem informacje, aby można było uznać żywność za oznakowaną i możliwą do śledzenia. Dalej organ przyznał, że podmiot w dniu 27 listopada 2023 r. okazał teczkę, w której znajdowały się dokumenty wystawione przez F.H.U. "B." w latach 2022 i w 2023 roku do dnia kontroli. Jednakże w dokumentach tych nie było dokumentu potwierdzającego dostarczenie do zakładu Ubojnia i Masarnia B. C., jelit wieprzowych o numerze partii 484/2023/Cr oraz jelit baranich o numerze partii 217/2023/Nw. Podmiot Ubojnia i Masarnia B. C. nie okazał również dokumentu wewnętrznego, z informacjami rozchodu/użycia jelit do produkcji. W dniu 28 listopada 2023 r. w obecności właściciela zakładu B. C. oraz pracownika zakładu dokonano ponownego przeliczenia opisywanych jelit wieprzowych i jelit baranich w beczkach stwierdzonych w magazynie jelit Podmiotu i zabezpieczono je przed możliwością otwarcia przez założenie opasek zaciskowych - plomb na trzy beczki PCV - dużą beczkę zawierająca 150 pęczków jelit wieprzowych, średnią beczkę zawierającą 114 pęczków jelit wieprzowych oraz małą beczkę zawierającą 132 pęczki jelit baranich. Protokół kontroli nr 32170202/4/2023 strona odebrała w dniu 4 grudnia 2023 r. Dnia 7 grudnia 2023 r. B. C. skierował do PLW w W. pismo z wyjaśnieniami dotyczącymi kontroli przeprowadzonej w dniu 27 listopada 2023 r. Strona podała, że w dniu 26 października 2023 r. zakupiła jelita baranie na podstawie faktury 888/2023 od F.H.U. B. w W.. Po przeliczeniu ilości pęczków jelit w beczce i stwierdzeniu zgodności z dokumentami jelita były na czas liczenia umieszczone w innej beczce, czystej i przeznaczonej tylko do liczenia. Po przeliczeniu pracownik otrzymał polecenie umieszczenia jelit na powrót w oryginalnej beczce, co się nie stało. Jelita pozostały w beczce z poprzedniej dostawy, na której widniały etykiety z poprzedniej dostawy, a oryginalna beczka została umyta i umieszczona na zewnątrz pod wiatą i pozostała na niej właściwa etykieta. Strona stwierdziła, iż podczas kontroli oryginalne beczki były cały czas dostępne na terenie zakładu, jednak kontrolujący nie dopuścił do ich okazania, gdyż sytuacja nie była na bieżąco wyjaśniana i nie było na to czasu, a kontrolujący tylko pobrał dokumenty, nie dając czasu na wyjaśnienia. Dokonane na kolejny dzień wyjaśnienia strony nie uzyskały aprobaty, ani nie zostały w ogóle wzięte pod uwagę. Strona wskazała również, że w dokumentach dostawy wystąpił błąd popełniony przez dostawcę, polegający na błędnym wpisaniu ilości pęczków jelit na dokumencie HDI, podczas gdy waga pozostała poprawiona. Po zauważeniu błędu dostarczono poprawne HDI, jednak w segregatorze znalazły się oba dokumenty - błędny i poprawiony. Dostawca przedstawił na tę okoliczność stosowne oświadczenie, które zostało jeszcze w trakcie kontroli okazane kontrolującemu, jednak nie zostało wzięte pod uwagę. Strona wskazała również, że w dniu 27 października 2023 r. dokonała zakupu dostawy jelit wieprzowych na podstawie faktury 893/2023, jelita zostały również przeliczone i ponownie beczka używana do przeliczenia pozostała jako beczka, w której były magazynowane jelita i na tej beczce widniała etykieta z poprzedniej dostawy. Końcowo B. C. podniósł, że cała powyższa sytuacja wynikła ze splotu dwóch błędów - po stronie pracownika i po stronie dostawcy, była to oczywista omyłka i nie było tu znamion działania celowego ani zagrożenia zdrowia konsumentów i klientów. W dalszej części uzasadnienia decyzji podkreślono, że w piśmie z dnia 22 grudnia 2023 r. PLW w W. wystosował odpowiedź na zastrzeżenia do ustaleń w protokole z kontroli nr 32170202/4/2023 z dnia 28 listopada 2023 r. Nie znaleziono podstaw do uwzględnienia uwag wniesionych przez stronę i w konsekwencji do uzupełnienia lub zmiany ustaleń zawartych w protokole. PLW w W. stwierdził, że podmiot w dniu 27 listopada 2023 r. na żądanie kontrolujących okazał teczkę z całą dostępną dokumentacją od F.H.U. "B. w której znajdowały się dokumenty: faktury VAT, atesty jakościowe i handlowe dokumenty identyfikacyjne z 2023 i 2022 r. Jednakże wśród tych okazanych dokumentów brakowało handlowego dokumentu identyfikacyjnego bądź innego dokumentu wystawionego przez F.H.U. "B. w W., w którym byłby wpisany nr partii 484/2023/Cr. Zatem przedmiotowe jelita wieprzowe, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa weterynaryjnego należało uznać za nieoznakowane. Analogicznie brakowało handlowych dokumentów identyfikacyjnych dla partii o numerze 217/2023/Nw. PLW w W. zastrzegł, że nie jest prawdą, jakoby nie dopuścił do okazania "oryginalnych beczek", jak i do złożenia przez stronę wyjaśnień. Zaznaczył, że dnia 27 listopada 2023 r. Strona nie wskazała, że na terenie zakładu znajdują się "oryginalne beczki", dopiero w dniu 28 listopada 2023 r. po ponownym przeliczeniu zakwestionowanych jelit wieprzowych i baranich oraz zaplombowaniu trzech beczek, w których ww. nieoznakowane jelita się znajdowały, Strona nadmieniła, że na terenie zakładu znajdują się beczki z etykietami, w których - według podmiotu - dostarczono zakwestionowane jelita. Jednakże Strona nie zawnioskowała o przeprowadzenie dowodu w postaci oględzin. PLW w W. zaprzeczył również, że kontrolujący nie umożliwili Stronie złożenia wyjaśnień. W dniach 27 i 28 listopada 2023 r. Strona uczestniczyła w czynnościach urzędowych, była obecna w trakcie dwukrotnego liczenia zakwestionowanych pęczków jelit wieprzowych i jelit baranich, co zajęło łącznie około 4 godziny. Przez ten czas Strona nie wnosiła żadnych wyjaśnień. Dnia 11 grudnia 2023 r. w trakcie czynności kontrolnych Strona okazała handlowe dokumenty identyfikacyjne na jelita wieprzowe o numerze partii 536/2023/Nw i jelita baranie o numerze partii 535/2023/Nw, natomiast w dalszym ciągu nie okazała handlowych dokumentów identyfikacyjnych na jelita wieprzowe o nr partii 484/2023/Cr oraz na jelita baranie o nr partii 217/2023/Nw. W dniu 5 lutego 2024 roku Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. decyzją nr 18/2024, wymierzył Stronie: Ubojnia i Masarnia B. C. w W., administracyjną karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Nie zgadzając się z powołaną decyzją B. C. – właściciel podmiotu złożył od niej odwołanie. Jednocześnie zarzucił naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., podnosząc, że uzasadnienie faktyczne nie zawiera w szczególności wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których organ podjął decyzję o wymierzeniu tak wysokiej kary pieniężnej w wysokości 2000 zł nadto zarzucił, że uzasadnienie prawne nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, które są wymagane dla faktu, na podstawie którego uznano nieprawidłowe oznakowanie jelit: "braku podania na etykiecie informacji o nazwie i adresie podmiotu działającego na rynku spożywczym, od którego żywność została wysłana i dacie wysyłki’’. W dalszej części odwołania zarzucono, że organ I instancji nie podał podstawy prawnej, która wymaga, aby na oznakowaniu opakowań zawierających środek spożywczy - jelita wieprzowe i jelita baranie - była wymagana etykieta, na której musi być zawarta informacja o nazwie i adresie podmiotu działającego na rynku spożywczym, od którego żywność została wysłana i dacie wysyłki. Zdaniem odwołującego organ I instancji nie kierował się w swoim postępowaniu zasadami określonymi w art. 7b k.p.a., gdyż w toku postępowania nie podejmował wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jak i naruszył art. 8 § 1 k.p.a. Końcowo odwołujący się zarzucił organowi I instancji brak uwzględnienia zindywidualizowanych okoliczności- mających znaczenie dla rozpoznawanej sprawy podnosząc, że ubojnia i masarnia należą do sektora małych polskich firm rodzinnych, które podlegają ochronie i wspieraniu wolności działalności gospodarczej. Organ II instancji po rozpoznaniu odwołania, uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie uznał, że zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo. Podkreślił, że kara pieniężna została wymierzona na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 oraz art. 26 ust. 2 pkt 5, art. 27 i art. 30 u.p.p.z. Zgodnie z treścią przytoczonych wyżej przepisów, kto nie spełnia wymagań określonych w art. 18 rozporządzenia nr 178/2002, podlega karze pieniężnej, a wysokość kary pieniężnej w powyższym przypadku wynosi od 200 zł do 20 000 zł. Z kolei art. 18 rozporządzenia nr 178/2002 nakłada na podmioty działające na rynku spożywczym obowiązek zapewnienia możliwości śledzenia żywności. Żywność wprowadzana na rynek lub która może być wprowadzona na ten rynek, powinna być stosownie etykietowana lub oznakowana w celu ułatwienia jej śledzenia, za pomocą stosownej dokumentacji lub informacji. Wymóg śledzenia żywności obejmuje wszystkie etapy produkcji. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji podał, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniach 27 – 28 listopada 2023 r. stwierdzono uchybienia w zakresie niedostosowania się Strony do wymogów wynikających z przepisów krajowych i unijnych, tj. naruszenia art. 18 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia nr 178/2002. Uchybienia te polegały na braku możliwości śledzenia (identyfikowalności) żywności pochodzenia zwierzęcego znajdującej się na terenie zakładu tj.: 150 pęczków jelit wieprzowych znajdujących się w beczce zabezpieczonej plombami nr IW 3217007632 i IW 3217007633, na której znajdowały się dwie etykiety (jedna, częściowo nieczytelna i druga, na której był widoczny nr partii: 484/2023/Cr); 114 pęczków jelit wieprzowych znajdujących się w beczce zabezpieczonej plombami nr IW 3217007638 i IW 3217007639, która nie posiadała etykiety ani stosownego oznakowania; 132 pęczków jelit baranich znajdujących się w beczce zabezpieczonej plombami nr IW 3217007635 i IW 3217007636, z naklejoną etykietą, na której widoczny był nr partii: 217/2023/Nw. Brak identyfikowalności ww. pęczków jelit polegał na braku w dokumentacji prowadzonej przez zakład dokumentów zawierających wymagane z prawem informacje konieczne do uznania żywności za możliwą do śledzenia. Podmiot w dniu 27 listopada 2023 r. okazał teczkę, w której znajdowały się dokumenty wystawione przez Firmę Handlowo - Usługową "B. " w W., w 2022 i 2023 roku do dnia kontroli. Jednakże w dokumentach tych nie znaleziono dokumentu potwierdzającego dostarczenie do zakładu Ubojnia i Masarnia B. C. w W. jelit wieprzowych o nr partii 484/2023/Cr oraz jelit baranich o nr partii 217/2023/Nw, co zostało udokumentowane w protokole kontroli nr 32170202/4/2023 z dnia 28 listopada 2023 r. Powyższe stanowi naruszenie art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 178/2002. W dalszej części uzasadnienia podkreślono, że protokół kontroli nr 32170202/4/2023, na podstawie którego stwierdzono naruszenie przepisów art. 18 rozporządzenia nr 178/2002 czyni zadość przepisom art. 19d ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 12). Osoba reprezentująca zakład odmówiła podpisania protokołu kontroli. Niemniej, jak wynika z art. 19e ust. 6 u.I.W., odmowa podpisania protokołu kontroli nie stanowi przeszkody do podpisania go przez kontrolującego i realizacji ustaleń kontroli. Podmiot podczas kontroli w dniu 28 listopada 2023 r. okazał handlowe dokumenty identyfikacyjne: nr 127/2023 na jelita baranie o nr partii 535/2022/Nw oraz nr 127/2023 na jelita baranie o nr partii 535/2023/Nw wraz z fakturą VAT nr FA/000888/2023, jak również handlowy dokument identyfikacyjny nr 128/2023 na jelita wieprzowe o numerze partii 536/2023/Nw wraz z fakturą VAT nr FA/000893/2023. Ww. handlowe dokumenty identyfikacyjne zostały również dołączone do odwołania. Jednakże ww. dokumentów nie da się w żaden sposób powiązać z jelitami będącymi przedmiotem zaskarżonej decyzji. Numery partii znajdujące się na etykietach beczek nie są zgodne z numerami partii podanych na ww. handlowych dokumentach identyfikacyjnych. Podmiot podczas kontroli nie okazał stosownej dokumentacji, tj. handlowego dokumentu identyfikacyjnego ani faktury VAT potwierdzającej zakup jelit wieprzowych o numerze partii 484/2023/Cr oraz jelit baranich o numerze partii 217/2023/Nw. Fakt ten został potwierdzony w protokole kontroli nr 32170202/4/2023 z dnia 28 listopada 2023 r. Zatem argument Strony podniesiony w odwołaniu, iż posiada ona wszystkie informacje wymagane rozporządzeniem nr 931/2011 względem zakwestionowanych jelit wieprzowych i baranich organ odwoławczy uznał za chybiony. Organ II instancji nie zgodził się z zarzutami odwołania, w tym dotyczącymi naruszenia art. 7b k.p.a., podnosząc, że w przedmiotowym postępowaniu nie było konieczne podjęcie przez PLW w W. współpracy z innymi organami administracji publicznej. Podsumowując organ II instancji podkreślił, że strona nie zaprzecza powstaniu nieprawidłowości w oznakowaniu i identyfikowalności dostawy jelit baranich i wieprzowych, a całą sytuację uznaje za wynikającą jedynie z niezamierzonych przypadkowych błędów pracowników. Nie ma to jednak znaczenia, czy działanie to było celowe czy nie; naruszono przepisy art. 18 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia nr 178/2002, a zatem naruszono możliwość śledzenia, która oznacza możliwość kontrolowania przemieszczania się żywności, paszy, zwierzęcia hodowlanego lub substancji przeznaczonej do dodania, lub która może być dodana do żywności lub paszy na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. Kwestionując decyzję organu II instancji Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców (dalej: "Rzecznik", "strona skarżąca") złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez brak wskazania przyczyn, z powodu których organ zastosował odmienne uzasadnienie w zaskarżonej decyzji, niż w decyzji wydanej przez ten sam organ o numerze 03/2024, w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, w konsekwencji utrzymując w mocy decyzję nr 18/2024 podczas, gdy decyzja winna być uchylona w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Nadto zarzucił naruszenie art. 8 k.p.a. polegające na tym, że organ II instancji w analogicznym stanie faktycznym i prawnym w sprawach zakończonych decyzjami nr 1/2024 oraz nr 18/2024 bez uzasadnienia zmienia swoje stanowisko w sprawie zakończonej decyzją nr 18/2024 i tym samym podważa zaufanie obywatela do organów administracji publicznej. Mając na względzie powołane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w W. decyzją z dnia 4 stycznia 2024 r. nr 1/2024, po przeprowadzeniu kontroli w zakładzie strony w dniach 27-28 listopada 2023 r., uznał za szkodliwą dla zdrowia lub życia żywność - nieoznakowane jelita wieprzowe oraz nieoznakowane jelita baranie, ujawnione w trakcie kontroli w magazynie strony, umieszczone w trzech beczkach jako, że nie spełniają wymagań zdrowotnych określonych w dziale II ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz zakazał wprowadzenia do obrotu i wykorzystania do produkcji ww. żywności. Na skutek złożonego przez stronę odwołania Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Szczecinie decyzją z dnia 22 lutego 2024 r. nr 3/2024 uwzględnił odwołanie strony i uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem Rzecznika obie decyzje organu pierwszej instancji (decyzja nr 1/2024 dotycząca uznania środka spożywczego za szkodliwy dla zdrowia oraz decyzja nr 18/2024 dotycząca wymierzenia kary pieniężnej) zostały wydane w oparciu o przeprowadzoną w dniach 27-28 listopada 2023 r. kontrolę, z której został sporządzony protokół kontroli nr 32170202/4/2023. Natomiast odnosząc się do decyzji nr 18/2024, organ drugiej instancji, pomimo iż decyzja zawiera analogiczne uzasadnienie faktyczne i prawne jak decyzja nr 01/2024, nie dopatrzył się żadnych naruszeń i w konsekwencji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ nie uzasadnił z jakiego powodu odmówił wiarygodności pisemnym zastrzeżeniom strony wniesionym pismem z dnia 7 grudnia 2023 r. nadto osoby kontrolujące nie zweryfikowały twierdzeń strony według której na terenie zakładu znajdują się "oryginalne beczki", w których dostarczono kwestionowane jelita, co w rezultacie powinno skutkować przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie strony skarżącej nie znajduje zatem uzasadnienia wydanie dwóch rozbieżnych decyzji w oparciu o identyczny stan faktyczny i prawny. Nadto w dalszej części skargi zarzucono, że organ odwoławczy nie uzasadnił w żaden sposób, z jakiego powodu rozstrzygnięcie z dnia 21 marca 2024 r. jest diametralnie różne, niż rozstrzygnięcie z dnia 22 lutego 2024 r. tym samym dopuścił się naruszenia art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Zachodniopomorski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Szczecinie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 poz. 2492 – j.t.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga okazała się niezasadna, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem wykazała, że nie narusza ona prawa. Przedmiotem skargi w badanej sprawie jest decyzja Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie z dnia 21 marca 2024 r. nr 4/2024, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. z dnia 5 lutego 2024 r. nr 18/2024 nakładającą na stronę: Ubojnię i Masarnię B. C. administracyjną karę pieniężną w wysokości 2 000 zł. Kara pieniężna została wymierzona na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 oraz art. 26 ust. 2 pkt 5, art. 27 i art. 30 u.p.p.z. zgodnie z którymi, kto nie spełnia wymagań określonych w art. 18 rozporządzenia nr 178/2002, podlega karze pieniężnej, której wysokość wynosi od 200 zł do 20 000 zł. Wyjaśnić należy, że powołany art. 18 rozporządzenia nr 178/2002 nakłada na podmioty działające na rynku spożywczym obowiązek zapewnienia możliwości śledzenia żywności. Obowiązek przedsiębiorcy polega na prowadzeniu dokumentacji systemu identyfikacji dostawców i odbiorców. Jej brak oznacza bezpośrednie naruszenie obowiązków związanych z wprowadzeniem takiego systemu. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nr 4/2024 zawiera szczegółowe i precyzyjne uzasadnienie faktyczne i prawne. Naruszenie art. 18 rozporządzenia nr 178/2002 zostało stwierdzone podczas kontroli zakładu strony przeprowadzonej w dniach 27-28 listopada 2023 r. i polegało ono na braku możliwości śledzenia (identyfikowalności) żywności pochodzenia zwierzęcego znajdującej się na terenie zakładu. W toku kontroli stwierdzono bowiem: 150 pęczków jelit wieprzowych znajdujących się w beczce zabezpieczonej plombami nr IW 3217007632 i IW 3217007633, na której znajdowały się dwie etykiety (jedna, częściowo nieczytelna i druga, na której był widoczny nr partii: 484/2023/Cr); 114 pęczków jelit wieprzowych znajdujących się w beczce zabezpieczonej plombami nr IW 3217007638 i IW 3217007639, która nie posiadała etykiety ani stosownego oznakowania, 132 pęczków jelit baranich znajdujących się w beczce zabezpieczonej plombami nr IW 3217007635 i IW 3217007636, z naklejoną etykietą, na której widoczny był nr partii: 217/2023/Nw. Strona pismem z dnia 7 grudnia 2023 r. złożyła zastrzeżenia do protokołu, które jednak nie zostały uwzględnione przez organ, o czym została poinformowana pismem z dnia 22 grudnia 2023 r., w którym jednocześnie wyjaśniono, że dnia 27 listopada 2023 r. strona nie wskazała, że na terenie zakładu znajdują się "oryginalne beczki". Dopiero w dniu 28 listopada 2023 r. po ponownym przeliczeniu zakwestionowanych jelit wieprzowych i jelit baranich oraz zaplombowaniu trzech beczek, w których ww. nieoznakowane jelita się znajdowały strona nadmieniła, że na terenie zakładu znajdują się beczki z etykietami, w których dostarczone były zakwestionowane jelita, przy czym nie zawnioskowała o przeprowadzenie dowodu w postaci ich oględzin. Jak prawidłowo ustalił organ brak identyfikowalności ww. pęczków jelit polegał na braku w dokumentacji prowadzonej przez zakład dokumentów zawierających wymagane z prawem informacje konieczne do uznania żywności za oznakowaną i możliwą do śledzenia. Konsekwencją stwierdzonego naruszenia art. 18 rozporządzenia nr 178/2002 stanowiło wymierzenie przez organ kary pieniężnej, do czego organ był zobligowany na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 u.p.p.z. w myśl którego, kto nie spełnia wymagań określonych w art. 18 rozporządzenia nr 178/2002 podlega karze pieniężnej. Mając na uwadze przedmiot niniejszego postępowania nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej jakoby zarówno zaskarżona decyzja Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie nr 4/2024 utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o wymierzeniu administracyjnej kary pieniężnej, jak też decyzja kasacyjna tego organu z dnia 22 lutego 2024 r. nr 3/2024 wydana w sprawie uznania środka spożywczego za szkodliwy oraz zakazująca wprowadzenia go do obrotu zostały wydane w oparciu o analogiczny stan faktyczny i prawny i są ze sobą powiązane. Podkreślenia wymaga, że decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. z dnia 4 stycznia 2024 r. nr 1/2024, uchylona następnie decyzją organu odwoławczego nr 3/2024 została wydana na podstawie art. 138 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/625 w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, z kolei decyzja z dnia 5 lutego 2024 r. nr 18/2024, wydana przez organ I instancji w niniejszym postępowaniu, została podjęta na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Tym samym brak jest podstaw do uznania tożsamości stanu prawnego wydanych decyzji, niewątpliwie obie te decyzje zostały wydane na odmiennych podstawach prawnych. Postępowanie prowadzone celem usunięcia niezgodności, zakończone rozstrzygnięciem nr 1/2024, które następnie zostało uchylone przez organ odwoławczy, jest odrębne od postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie, w rezultacie którego nałożono administracyjną karę pieniężną nr 18/2024. Skoro brak jest podstaw do przyjęcia za tożsame sprawy wydane w odrębnych postępowaniach, na innych podstawach prawnych, tym samym nie można uwzględnić zarzutu skargi polegającego na naruszeniu przez Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Szczecinie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., w sytuacji gdy uznał za prawidłową decyzję organu I instancji z dnia 5 lutego 2024 r. nr 18/24 o wymierzeniu stronie administracyjnej kary pieniężnej, na które to rozstrzygnięcie nie miała wpływu okoliczność wydania przez ten sam organ decyzji kasacyjnej z dnia 22 lutego 2024 r. nr 3/2024 w innym postępowaniu dotyczącym uznania środka spożywczego za szkodliwy dla zdrowia lub życia człowieka. Inaczej rzecz ujmując organ w przedmiotowym postępowaniu nie był zobowiązany do uwzględnienia wyrażonego przez siebie stanowiska w innym postępowaniu. Okoliczność, że te odrębne postępowania dotyczyły jednego podmiotu tj. Ubojni i Masarni B. C., w której pracownicy Inspekcji Weterynaryjnej Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. przeprowadzili w dniach 27-28 listopada 2023 r. kontrolę nie miała wpływu na treść rozstrzygnięć podejmowanych przez ten sam organ, lecz w przedmiotowo odrębnych sprawach. W rezultacie zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 8 k.p.a., powiązany z brakiem uzasadnienia przez organ odwoławczy przyczyn dla których, w analogicznych według strony skarżącej sprawach, organ ten podejmuje różne rozstrzygnięcia. Organ nie jest zobowiązany bowiem do odnoszenia się do odrębnego postępowania administracyjnego, a w rezultacie podjętych w tym innym postępowaniu rozstrzygnięć. Zdaniem Sądu, zebrany materiał dowodowy nie dawał żadnych podstaw do stwierdzenia, że organy uchybiły swym powinnościom w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, wynikającym z art. 7, 8 § 1, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wyciągniętych przez organ wniosków nie można uznać za dowolne, a uzasadnień zaskarżonych decyzji za niespełniające wymogów określonych w art. 107 § 3 pkt 6 k.p.a. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.