II SA/Sz 374/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z Jej skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadnienie : Spółka A., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. o wymierzeniu Spółce A. kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu przystąpienia do użytkowania lokalu usytuowanego na parterze budynku usługowo-apartamentowego przy ul. w, przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W skardze Spółka sformułowała wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. uzasadniając go wątpliwościami faktycznymi i prawnymi odnośnie wysokości ustalonej przez organ kary. Nadto podniosła, że niewątpliwie zapłata kwoty [...] zł może doprowadzić do wyrządzenia stronie znacznej szkody, a kwota ta winna zostać przeznaczona na bieżącą działalność skarżącej i spełnienie jej zobowiązań w terminie, celem zachowania płynności finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że wniosek skarżącej, pomimo wyraźnego wskazania, że dotyczy wstrzymania wykonania postanowienia organu pierwszej instancji, należało potraktować jako żądanie wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Powyższe jest konsekwencją okoliczności, że postanowienie organu odwoławczego utrzymuje w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i jako akt ostateczny podlega wykonaniu. W orzecznictwie NSA odnośnie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji akcentuje się, że skutków takich nie wywołuje decyzja nieostateczna, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności lub która nie podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Stąd też postanowieniem można było objąć wyłącznie decyzję skarżoną, wydaną przez organ odwoławczy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 175/09 oraz z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 689/17). Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konieczna jest więc spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają sąd do zasadności wniosku. Nie jest wystarczające zatem samo złożenie żądania, czy wskazanie w uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania aktu. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż uzasadnienie wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że w tym konkretnym przypadku zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przede wszystkim należy podnieść, iż Spółka A. nie uprawdopodobniła, aby uiszczenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu, przekraczało jej możliwości finansowe i mogło skutkować wyrządzeniem stronie znacznej szkody. Podkreślenia wymaga, że każde rozstrzygnięcie organu administracji publicznej nakładające karę pieniężną pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do jej uiszczenia, ale nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w Internecie). Co do zasady też egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia takiego postanowienia wyegzekwowane kwoty są zwracane. W związku z powyższym wskazać należy, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez sąd aktualnymi i pełnymi danymi o sytuacji majątkowej strony, w tym : o posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym, wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Tymczasem skarżąca Spółka A. takich pełnych informacji popartych stosownymi materiałami źródłowymi nie przedstawiła, co powoduje, że nie można ustalić okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Tym samym nie sposób uznać, aby skarżąca wykazała w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem kary pieniężnej wpłynie na jej kondycję finansową i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy ewentualnie trudnych do odwrócenia skutkach. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że argument o wadliwości postanowienia wobec nieprawidłowego ustalenia wysokości nałożonej kary nie mieści się w granicach przesłanek warunkujących pozytywne załatwienie wniosku. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia, nie bada ani legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia ani trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu. A niewątpliwie przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.