II SA/Sz 374/21

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. D. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzoną opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 września 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 374/21 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Wojewody z dnia 17 lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wymeldowania p o s t a n a w i a: przyznać radcy prawnemu M. D. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie – kwotę 147,60 (słownie: sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, która obejmuje kwotę 120 zł, powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne udzielone stronie skarżącej na zasadzie prawa pomocy. Wyrokiem z dnia 9 września 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M. K. na opisaną w sentencji decyzję Wojewody. Następnie postanowieniem wydanym w dniu 14 września 2021 r. st. referendarz sądowy przyznał od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wynagrodzenie na rzecz pełnomocnika za pomoc prawną udzieloną z urzędu w I instancji. W dniu 5 listopada 2021 r. radca prawny złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wnosząc jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości ani w części. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – dalej p.p.s.a.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie aktem określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez radcę prawnego z urzędu jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 68 - dalej rozporządzenie). Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, jeżeli sprawę prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji 50 % opłaty określonej w pkt 1 tego paragrafu (tj. w niniejszej sprawie 240 zł), nie mniej niż 120 zł. W myśl natomiast § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy (stopień jej zawiłości) należało ustalić opłatę w wysokości wskazanej w § 21 ust.1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, czyli 50% z opłaty wynoszącej 240 zł, co stanowi kwotę 120 zł. Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%), co w konsekwencji daje kwotę 147,60 zł. Z tych względów, na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b wyżej wskazanego rozporządzenia, orzec należało jak na wstępie.