II SA/Sz 376/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak ( spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Henryk Dolecki Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Protokolant Joanna Białas-Gołąb po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 czerwca 2010r. sprawy ze skargi Spółka A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych I uchyla zaskarżoną decyzję, II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu Decyzją z dnia [...] r., Nr[...] , Starosta [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu części działki nr [...] położonej w obrębie [...] w[...] , złożonego przez [...] Polska Spółka z o.o. z siedzibą w[...] . W uzasadnieniu decyzji Starosta [...] wskazał, że działka nr [...] , co do której zgłoszono zamiar jej utwardzenia kostka brukową, znajduje się na terenie, który zgodnie z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta[...] , jako oznaczony symbolem [...] , przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i zabudowę usługową. A zatem organ stwierdził, że zamierzone przez [...] Polska Spółka z o.o. w [...] utwardzenie terenu części działki nr [..] jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjętego uchwałą Nr XIX/131/2008 Rady Miejskiej w [...] z dnia 31 stycznia 2008 r. Mając na względzie powyższe organ na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wniósł sprzeciw do zamierzonych robót jako naruszających ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od w/w decyzji wniosła, działając przez pełnomocnika, [...] Polska Spółka z o.o. w [...] , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odwołaniu skarżąca wskazała naruszenie przez organ przepisów postępowania administracyjnego, a także prawa materialnego zawartego w przepisie art. 6 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – który w ocenie skarżącego kształtuje generalną zasadę wolności zagospodarowania terenu. Skarżąca zarzuciła, że decyzja nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 1 K.p.a., gdyż nie zawiera wyraźnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Poza tym skarżąca zarzuciła organowi, że prowadzone postępowanie naruszało podstawowe zasady procedury administracyjnej, tj. działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa i w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa, a także świadomość i kulturę prawną obywateli. W kwestii naruszenia prawa materialnego skarżący podniósł, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego nie zawierają wszystkich kategorii przeznaczenia gruntów, w każdym razie katalog oznaczeń w planach nie zawiera kategorii "tereny utwardzania gruntu". Tym nie mniej roboty budowlane polegające na utwardzeniu gruntu są powszechne i prawnie dopuszczalne, tym samym mogą być przeprowadzane na terenach przeznaczonych pod zabudowy mieszkalne czy też usługowe, zwłaszcza, że mają one na celu ułatwienie korzystania z budynków. Rozpoznając odwołanie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., Nr[...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że Starosta [...] rozpatrując sprawę po zgromadzeniu i wszechstronnym zbadaniu materiału dowodowego zasadnie wniósł sprzeciw do wniesionego zgłoszenia. Wojewoda poprał stanowisko Starosty [...] wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto w uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz Miasta [...] bezskutecznie domaga się przystąpienia przez skarżącą do wykonania pozostałego etapu inwestycji poprzez budowę kamienicy na działce nr [..] oraz nr [...] , a także parkingu i drogi dojazdowej do sklepu skarżącego na działce nr [..] . Zdaniem organu obecnie funkcjonujący dojazd do sklepu skarżącej w Drawsku [...] przy ul.[...] powoduje utrudnienia komunikacyjne i zagrożenia w ruchu pieszym i kołowym oraz zniszczenie infrastruktury drogowej przez samochody ciężarowe dowożące towar do sklepu oraz utrudnienia wjazdu na parking. Decyzję [...] z dnia [...] r. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] [...] Polska Spółka z o.o. w [...] , składając skargę z dnia [...] r. W skardze wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji. Skarżąca podniosła, że zarzuca decyzji organu odwoławczego naruszenie zarówno przepisów procedury administracyjnej, jak również przepisu prawa materialnego wyrażonego w art. 6 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi skarżąca poza zarzutami i argumentami przedstawionymi uprzednio w odwołaniu od decyzji Starosty [...] , wskazał na niekonsekwencję w działaniu organu I instancji, który przecież wcześniej w stosunku do takich samych robót na tej samej działce, ale w innej jej części, objętych poprzednim zgłoszeniem robót, nie złożył sprzeciwu, co potwierdza wydane przez Starostę [...] zaświadczenie z dnia [...] r. Decyzji Wojewody skarżąca zarzuciła istotny błąd w jej treści, którego nie można potraktować jako oczywistą omyłkę pisarską, a mianowicie błędnie określono stronę postępowania, tj. skarżącą. W zaskarżonej decyzji organu odwoławczego pojawia się określenie strony jako: "Spółka z o.o. [...] (w sentencji decyzji) a także "[..] Spółka z o.o. [...] " (w uzasadnieniu decyzji). Żadne z tych określeń nie jest prawidłową nazwą strony. Jak wynika ze złożonego do akt sprawy - już na etapie postępowania przed organem I instancji - odpisu z KRS skarżąca (strona postępowania) działa pod firmą "[...] POLSKA" SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ. Skarżąca podała że na terenie Polski działają co najmuje trzy inne spółki, które w swojej nazwie mają wyraz "[...] ". Stąd błędne określenie nazwy skarżącej rodzi poważne wątpliwości w zakresie identyfikacji podmiotu, do którego skierowana jest decyzja Wojewody. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W zakresie zarzutu błędnego oznaczenia w treści decyzji strony organ uznał ten zarzut za słuszny, ale tylko w stosunku do oznaczenia strony na 1 stronie decyzji poprzez użycie niepełnej nazwy. Ponadto organ wskazał, że skoro w uzasadnieniu decyzji użył poprawnej nazwy skarżącego to uzasadnienie jako niezbędny element decyzji wskazuje i wyjaśnia czego i kogo dotyczy rozstrzygnięcie. Wojewódzki sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Jak wynika z oryginału decyzji doręczonej skarżącej przez organ odwoławczy, który to oryginał skarżąca przedłożyła sądowi do wglądu, w komparycji zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, jako strona postępowania została wskazana "Spółka z o.o. [...] ". Natomiast w uzasadnieniu decyzji wskazano raz "[...] Spółka z o.o. [...] ", a raz "[...] Polska Spółka z o.o. [...] ". Tymczasem prawidłowa nazwa skarżącej brzmi "[...] Polska" Spółka z o.o. [...] . Określenie w rozstrzygnięciu administracyjnym strony postępowania jest istotnym elementem tego rozstrzygnięcia wymienionym w art. 107 § 1 K.p.a. i stanowiącym o realizacji praw lub obowiązków podmiotu, którego postępowanie dotyczy. Z tego też względu, w sytuacji omyłkowego wskazania w decyzji strony postępowania, nie jest dopuszczalne dokonanie przez organ naprawy tej decyzji poprzez sprostowanie. Instytucja ta przewidziana przepisem art. 113 § 1 K.p.a. zezwala organowi, poprzez działanie z urzędu lub na wniosek, naprawić decyzję, lecz działanie takie ograniczyć się musi wyłącznie do błędów pisarskich i rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, a więc błędów nieingerujących w istotę rozstrzygnięcia. Określenie strony postępowania jest, jak już była o tym mowa, kardynalnym elementem aktu administracyjnego, którego wadliwość może zostać usunięta wyłącznie poprzez wyeliminowanie takiego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Następną wadą zaskarżonej decyzji jest brak uzasadnienia spełniającego wymogi przepisu art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią tego przepisu decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest wyjaśnienia na czym polega sprzeczność planowanych przez skarżącą robót budowlanych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności brak jest odniesienia do zarzutów podniesionych w odwołaniu, że utwardzenie terenu, stanowiąc uzupełnienie istniejącej zabudowy, nie pozostaje w sprzeczności z ustaleniami planu. Organ nie ustosunkował się również do faktu, że skarżąca jest właścicielką nie tylko działki objętej zgłoszeniem, lecz również sąsiedniej działki nr 52, która zabudowana została obiektem handlowym. W takiej sytuacji zasadnym było rozpatrzenie czy planowane utwardzenie terenu nie będzie stanowiło uzupełnienia istniejącej zabudowy usługowej. Natomiast wiele miejsca w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji poświęcono kwestii zobowiązań skarżącej wobec Gminy wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę, z których skarżąca podobno nie wywiązuje się. Sąd zwraca uwagę, że w przepisie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nie wskazano jako podstawy wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych zgodności z decyzją o pozwoleniu na budowę. Powoływanie się przez organ w uzasadnieniu decyzji na okoliczności nie wynikające z przepisu stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji uznać należy za naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którymi sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało uchylić zaskarżoną decyzję. W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 152 ww. ustawy.