II SA/Sz 376/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. A. reprezentowanej przez kuratora adw. A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej świadczeń z funduszu alimentacyjnego po s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji ustalającą obowiązek zwrotu przez W. A. kwoty [...] zł tytułem świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych na rzecz osób uprawnionych: A. M. i K. M. w okresie od dnia 1 października 2013 r. do dnia 30 września 2014 r. wraz z ustawowymi odsetkami. Pismem z dnia [...] r. W. A., reprezentowana przez kuratora adw. A. S., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje : Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. -dalej P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu spoczywa zatem na wnioskodawcy, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Samo złożenie wniosku jest więc niewystarczające, a jego uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych faktów i zdarzeń świadczących o zasadności wstrzymania, popartych stosownymi dowodami. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że kurator adw. A. S. składając w imieniu skarżącej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób go nie uzasadniła. Nie podała nawet, która z przesłanek uzasadnia w jej ocenie wstrzymanie zaskarżonego aktu jak i nie powołała żadnych konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o zasadności żądania. Sąd z urzędu również nie dostrzegł takich okoliczności. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, aby wykonanie wskazanej na wstępie decyzji groziło stronie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie można brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi, skoro przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.