II SA/Sz 377/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r.,[...] ., wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn.zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2013 r. poz. 267), Burmistrz P. odmówił zameldowania J. K. na pobyt stały w lokalu przy ul.[...] . w P.. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] r. J. K. złożył wniosek o zameldowanie w lokalu przy ul. [...][...] w P., uzasadniając, że zamieszkuje w nim (w jednym pokoju) w sposób ciągły i trwały od [...] r., a w okresach od [...] r. zameldowany był w nim na pobyt czasowy. W trakcie prowadzonego postępowania właścicielka lokalu – G. F. w dniu [...] r. złożyła do protokołu oświadczenie, że nie wyraża zgody na dalsze zamieszkiwanie J. K. w swoim mieszkaniu oraz, że wielokrotnie, bezskutecznie prosiła go o jego opuszczenie. Latem [...] r. kategorycznie zażądała opuszczenia swojego lokalu, jednakże na prośbę pracownika Ośrodka Pomocy Społecznej zgodziła się na pozostanie J. K., do czasu znalezienia przez niego innego mieszkania. W dniu [...] r. właścicielka lokalu biorąc udział w przesłuchaniu świadka przedłożyła organowi pism z dnia [...] r., dotyczące wypowiedzenia J. K. zamieszkiwania w lokalu przy ul. [...] w P. oraz zobowiązania lokatora do opuszczenia mieszkania w terminie do dnia [...] r. wraz z całym dobytkiem i zwrotu kluczy. J. K. osobiście potwierdził odbiór pisma w dniu [...] r. W dniu [...] r. G.F. zeznała, że [...] r. miała miejsce interwencja Policji, ponieważ lokator w wyznaczonym przez nią terminie nie opuścił lokalu. Policjanci pouczyli J. K. że do dnia [...] r. do godziny [...] musi opuścić lokal, w przeciwnym razie wszczęte zostanie przeciwko niemu postępowanie karne. W dniu [..] r. J. K. zeznał, że [..] r. opuścił sporny lokal i chwilowo zamieszkał w internacie Ośrodka w P.. Z kolei z informacji udzielonej przez Ośrodek w P. wynika, że w dniu [...] r. otrzymał skierowanie do Schroniska dla Bezdomnych [...] w S.. W trakcie oględzin lokalu w dniu [...] r. J. K. oświadczył, że nie ma już w nim żadnych swoich rzeczy a telewizor pozostawia jako podziękowanie za gościnę. Nadto przedłożył właścicielce mieszkania pisemne oświadczenie, że na jej żądanie opuścił lokal przy ulicy [...] w P. oraz, że pozostawia w depozycie część swoich rzeczy osobistych w należącej do niej piwnicy. W oparciu o przeprowadzone postępowanie wyjaśniające Burmistrz uznał, za bezsporny fakt, że lokal położony w P. przy ul. [...] nie jest miejscem stałego pobytu J. K. . W tej sytuacji brak jest podstaw do zameldowania na pobyt stały. W odwołaniu od opisanej decyzji J. K. wniósł o uznanie, że od roku [...] do dnia [...] r. stale zamieszkiwał w P. w lokalu przy ul. [...]. Wojewoda w decyzji z dnia [...] r., wydanej w oparciu przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz 47 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji uznał, że w niniejszej sprawie stan faktyczny jest bezsporny, bowiem z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący nie przebywa w lokalu przy ul. [..] w P. i nie stanowi on miejsca, w którym koncentrują się jego interesy życiowe. Powyższe potwierdza protokół przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Miejskiego w P. w dniu [...] r. kontroli meldunkowej, pismo Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z dnia [..] r. oraz zeznania M. J. z dnia [...] r. Fakt opuszczenia lokalu potwierdza również oświadczenie z dnia [...] r. złożone przez skarżącego, w którym podaje, że na żądanie właścicielki opuścił mieszkanie i od [...] r. nie zamieszkuje w nim. Wojewoda wyjaśnił, że organ administracji publicznej obowiązany jest orzekać na podstawie faktów istniejących w dniu wydania decyzji, dlatego w przedmiotowej sprawie bez znaczenia jest okoliczność, że skarżący w spornym lokalu zamieszkiwał przez szereg lat. Mając na uwadze, że aktualnie skarżący nie spełnia warunku zamieszkania w ww. lokalu, który uzasadniałby dokonanie jego zameldowania na pobyt stały, rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe i uzasadnione. Na decyzję Wojewody J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S.. W oparciu o przepis art. 30, art. 69, art. 75, art. 2, art. 7 i art. 8 Konstytucji RP skarżący wniósł o ustalenie: - że do dnia 17 lutego 2014 r. na stale zamieszkiwał w P. przy ul. [...] ; - że w myśl art. 47 ust. 1 organ miał obowiązek na podstawie zgłoszenia z dnia [...] r. dokonać zameldowania; - że niczym nieuzasadniona przewlekłość postępowania zmusiła go do opuszczenia miejsca stałego zameldowania. Dodatkowo wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka E. A. – dzielnicowej oraz protokołu z interwencji P. w dniu [...] r. i akt sprawy Samorządowego kolegium Odwoławczego w S., nr [..] W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Wniesiona skarga okazała się niezasadna. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o ewidencji ludności". Przepis ten stanowi, że jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. W rozpoznawanej sprawie J. K. w dniu [...] r. złożył w Urzędzie Miejskim w P. wniosek o zameldowanie skarżącego w lokalu przy ul. [...] w P. . Do wniosku załączył zgłoszenie pobytu stałego we wskazanym lokalu, jednakże jego pobyt nie został potwierdzony przez osobę dysponującą prawem do lokalu. Z ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy wynikało, że skarżący w lokalu przy ul. [...] w P. zamieszkał w [...] r. i był w nim zameldowany na pobyt czasowy w następujących okresach: od [...] r.. wyprowadził się na żądanie właścicielki G. F.t zabierając ze sobą część swoich rzeczy, zaś pozostałe pozostawił, za jej zgodą, w depozycie, w piwnicy przynależnej do lokalu. Okoliczności powyższe są bezsporne i nie kwestionowane ani to przez skarżącego, ani też właścicielkę lokalu. W świetle art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Powyższe wskazuje, że czynność zameldowania na pobyt stały związana jest z wystąpieniem dwóch przesłanek, tj. przebywaniem w miejscu stałego pobytu oraz zamiarem stałego w nim przebywania. Uwzględniając cel jakiemu służy obowiązek meldunkowy, ustawodawca wprowadził warunek przedstawienia potwierdzenia pobytu w lokalu, jako okoliczności faktycznej. Jeżeli właściciel bądź inna osoba dysponująca prawem do lokalu nie może lub nie chce poświadczyć tej okoliczności, wówczas organ administracji, działając w oparciu o art. 47 ust. 2 ustawy, przeprowadza postępowanie wyjaśniające, które ma na celu ustalenie, czy osoba wnioskująca o zameldowanie, faktycznie w lokalu przebywa. Zauważyć należy, że zarówno brak potwierdzenia pobytu w lokalu przez jego właściciela jak i brak wyraźniej zgody na zameldowanie, nie stanowi negatywnej przesłanki dokonania zameldowania w lokalu. Istotne jest łączne spełnienie wskazanych wyżej przesłanek. W toku postępowania ustalono bezspornie, że J. K. ma zamiar stałego przebywania w lokalu przy ul. [...] w P. . Podkreślał w postępowaniu, że utrzymuje dobre relacje z właścicielką mieszkania, jest jej wdzięczny za udzielenie schronienia w sytuacji, gdy nie miał gdzie mieszkać oraz, że brak meldunku uniemożliwia mu znalezienie pracy. Nie budzi wątpliwości, że w dniu [...] r., tj. w dacie złożenia wniosku o zameldowanie J. K. przebywał w lokalu G. F. i miał tam swoje rzeczy. Nie jest sporne, że właścicielka domagała się od skarżącego wyprowadzenia się z lokalu, co urzeczywistniło się w dniu [...] r. Od tego dnia skarżący w tym lokalu fizycznie nie przebywa, albowiem go opuścił, jak to wyraził w oświadczeniu złożonym w toku postępowania, na żądanie właścicielki. Po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (publ. OTK-A 2002/3/34) ukształtował się pogląd, że zameldowanie osoby pod danym adresem ma odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy w tym zakresie. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego. W dniu wydania decyzji przez Burmistrza P. skarżący w lokalu, w którym zgłosił zamiar zameldowania na pobyt stały, już nie zamieszkiwał, gdyż go opuścił. Organ odmawiając skarżącemu zameldowania wziął pod uwagę zarówno ustalenia dokonane w toku postępowania administracyjnego, jak i stan na dzień orzekania o zameldowaniu. Nie mógł zatem w decyzji potwierdzić, że skarżący przebywa pod wskazanym adresem, skoro się stamtąd wyprowadził. Nie ma przy tym znaczenia, czy uczynił to z własnej woli, czy też na żądanie właściciela lokalu. Sam zamiar zamieszkiwania w lokalu jest niewystarczający do dokonania czynności zameldowania. Jeszcze raz w tym miejscu podkreślić należy, że meldunek urzędowo potwierdza fakt pobytu danej osobie pod wskazanym adresem. Dopóki nie znajdzie to odzwierciedlenia w rzeczywistości, tj. w rzeczywistym fakcie przebywania w danym lokalu (skarżący od [...] r. w lokalu nie przebywa) łącznie z zamiarem skoncentrowania tam swoich spraw życiowych, czynność zameldowania nie może być dokonana. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.