II SA/Sz 377/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 września 2015 r. sprawy ze skargi M. Ś. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adw. P. S. – W. kwotę [...] ([...]) złotych, zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu. Przedmiotem skargi M. Ś. jest decyzja Wojewody nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty S. nr [...], wydana w sprawie [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych: W dniu [...] r. K. S. złożył w Starostwie Powiatowym w S. wniosek o pozwolenie na budowę sieci elektroenergetycznej 0,4 kV wraz z instalacją zalicznikową oraz rozbiórkę sieci napowietrznej 0,4 kV dla usunięcia kolizji istniejącej sieci z projektowaną drogą dojazdową do działki nr [...] obręb B. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta S. nałożył na wnioskodawcę obowiązek dostarczenia brakujących dokumentów, między innymi sporządzonego w sposób czytelny i jednoznaczny graficznie projektu zagospodarowania terenu ze wskazaniem zasięgu obszaru ograniczonego użytkowania sąsiedniego terenu oraz wskazania numerów działek objętych ograniczeniem. Na skutek uzupełnienia, w wymagany sposób, wniosku Starosta S. decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbiórkę oraz budowę sieci napowietrznej 0,4 kV dla usunięcia kolizji istniejącej sieci z projektowaną drogą dojazdową do działki nr [...] obręb B., gmina D. Odwołanie od decyzji Starosty S. złożył M. Ś. podnosząc, że nie wydał K. S. zgody na dysponowanie do celów budowlanych jego nieruchomością, jak również, że nie wyraża zgody na prowadzenie jakichkolwiek prac na terenie należącej do niego działki, sąsiadującej z działką K. S. Skarżący podniósł, że K. S. nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na skutek rozpatrzenia odwołania Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zamierzenie inwestycyjne związane jest z obsługą elektrowni wiatrowych. Zgodnie z zapisami Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, uchwalonego uchwałą Rady Gminy Darłowo nr XXII/282/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r. i uchwałą Rady Gminy Darłowo nr XXI/290/2008 z dnia 26 listopada 2008 r., na terenie objętym wnioskiem dopuszcza się realizację elektrowni wiatrowych. Projekt budowlany wykonany został, w ocenie organu, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Oświadczenie potwierdzające prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące działki nr [...] obręb B., gmina D. zostało złożone przez inwestora, który jest właścicielem nieruchomości, co wynika z księgi wieczystej. Roboty budowlane będą wykonywane wyłącznie na działce inwestora, a zatem w ocenie organu inwestycja nie narusza praw osób trzecich. W konsekwencji organ uznał, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż wydana przez Starostę S. decyzja narusza prawo. M. Ś. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podniósł zarzuty naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane – art. 35 ust. 1 wskazując, że organ błędnie ustalił, iż rozbiórka i budowa sieci napowietrznej jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz art. 3 ust. 11 poprzez przyjęcie, że obszarem inwestycji jest wyłącznie nieruchomość oznaczona numerem [...]. Nadto skarżący wskazał, że na projekcie nie naniesiono odległości od granicy działki nowej lokalizacji słupa, co ogranicza jego prawo do roszczeń z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości. Na rozprawie w dniu 18 września 2015 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że obawy skarżącego dotyczą przyszłych działań związanych z koniecznością konserwacji lub napraw linii energetycznych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Uczestnik postępowania – inwestor K. S., wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że inwestycja nie narusza żadnych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uczestnik wyjaśnił, że prace polegające na przesunięciu słupa będą prowadzone wyłącznie na działce, która stanowi jego własność i w żadnym stopniu inwestycja nie naruszy praw właściciela sąsiedniej działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c oraz pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. W sytuacji, kiedy skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji został ustalony z uwzględnieniem wymaganych przepisów postępowania, przez co ustalenie to nie było wadliwe albo nie zostało skutecznie podważone. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest niezasadna. Skarżący nie wykazał, aby doszło do naruszenia przepisów w sposób opisany w skardze. Nie ma podstaw do twierdzenia, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z powodu niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy D. Podkreślenia wymaga bowiem, że sieć napowietrzna, której dotyczy pozwolenie na budowę faktycznie istnieje i przebieg tej sieci nie ulegnie zmianie. Inwestycja ma polegać na demontażu słupa narożnego linii napowietrznej, umieszczeniu go w nowej lokalizacji, a następnie przełożeniu istniejących przewodów zasilających. Nie jest to zatem budowa nowej sieci energetycznej, a jedynie jej niewielka modernizacja, której celem jest dostosowanie do potrzeb związanych z lokalizacją elektrowni wiatrowej, której powstanie zostało przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zarówno poprzednia lokalizacja słupa, jak i nowa - po wykonaniu zamierzonych prac, wymaga wykonania robót budowalnych wyłącznie na działce stanowiącej własność inwestora – K. S. Prawidłowo zatem organ uznał, że inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło również do naruszenia art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący utożsamia pojęcie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z pojęciem obszaru oddziaływania obiektu zdefiniowanym w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Należy zatem wyjaśnić, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 3 pkt 11 jest związane z tytułem prawnym, który wynika z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, w treści którego przewidziano uprawnienie do wykonywania robót budowlanych. W realiach niniejszej sprawy prawo to powinno dotyczyć nieruchomości, na której będzie się odbywał proces inwestycyjny i jak wynika z akt sprawy inwestor wylegitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – jest właścicielem działki, na której będą się odbywały roboty budowlane. Nie ma żadnych podstaw, aby inwestor posiadał dokument, z którego będzie wynikało prawo do dysponowania na cele budowlane nieruchomością sąsiednią, na której żadne roboty budowlane wykonywane nie będą. Z kolei obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Chodzi zatem o takie oddziaływanie obiektu, które ograniczy możliwość swobodnego korzystania z nieruchomości i jej zagospodarowania. Z akt sprawy, skargi oraz oświadczenia złożonego przez skarżącego nie wynika, aby na skutek przesunięcia słupa podtrzymującego linię napowietrzną doszło do ograniczenia korzystania z nieruchomości sąsiedniej, w szczególności ograniczeń związanych z zagospodarowaniem terenu. Skarżący przewiduje możliwość ograniczenia korzystania z prawa własności w bliżej nieokreślonej przyszłości, gdy na skutek konieczności wykonania prac konserwacyjnych może okazać się niezbędne wejście na teren jego działki. Nie stanowi to jednak ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, o którym mowa w art. 3 pkt 20, jak również nie wyklucza możliwości odrębnego ustalenia warunków skorzystania z nieruchomości skarżącego, gdyby taka konieczność zaistniała, w przyszłości. Niezasadny jest również zarzut odnoszący się do nienaniesienia na projekcie graficznym odległości słupa w nowej lokalizacji od pierwotnego miejsca jego posadowienia oraz od granicy działki, należy bowiem zwrócić uwagę na fakt, iż projekt został opracowany w skali, która została wskazana w lewym dolnym rogu, co umożliwia określenie wskazanych w skardze parametrów. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd oddalił skargę w całości. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a