II SA/Sz 378/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka - Kuligowska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie R.S. w dniu 18 marca 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wydaną w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2013 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata z urzędu. Pełnomocnikiem z urzędu R. S. został wyznaczony adwokat M.O. Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu ww. skargi, wyrokiem z dnia 30 grudnia 2015 r. oddalił skargę. Na rozprawie R.S. oświadczył, że wypowiada pełnomocnictwo adwokatowi. W dniu 18 marca 2016 r. skarżący złożył na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 378/13 referendarz WSA umorzył postępowanie w sprawie prawa pomocy ze względu na okoliczność, że skarżący ma przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Pismem z dnia 27 kwietnia 2016 r. R.S. wniósł "zażalenie" na postanowienie z dnia 30 marca 2016 r. wnosząc w nim o uwzględnienie wniosku o ustanowienie adwokata w celu wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zażalenie skarżącego zostało zakwalifikowane jako sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, albowiem zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. W myśl art. 260 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed zmianą P.p.s.a. - ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 658) z dniem 15 sierpnia 2015 r., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Wobec powyższego Sąd na nowo rozpoznał wniosek skarżącego o prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Należy podkreślić, że postanowieniem z dnia 19 listopada 2013 r. ustanowiono skarżącemu adwokata z urzędu. Postanowienie to jest prawomocne i nie było ani zmieniane, ani uchylone. Tak więc wniosek skarżącego o prawo pomocy został w całości uwzględniony przez referendarza sądowego. Skarżącemu wyznaczono adwokata z urzędu. W toku postępowania sądowego skarżący złożył oświadczenie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa reprezentującemu go dotychczas adwokatowi M. O. Nie zmienia to faktu, że skarżący nadal ma prawo do pomocy prawnej z urzędu, przyznanej postanowieniem z 2013 r. Zmiana osoby adwokata nie następuje poprzez nowe orzeczenie Sądu w przedmiocie prawa pomocy, lecz skarżący winien w tym celu zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej Izby Adwokackiej o zmianę osoby adwokata. Z podanych względów Sąd stwierdził, że złożony przez skarżącego kolejny wniosek o prawo pomocy dotyczy kwestii już prawomocnie rozstrzygniętej, zatem jego rozpoznanie stało się zbędne. Zgodnie z art. 249 a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 249a P.p.s.a. orzekł jak sentencji.