II SA/Sz 378/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego po s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarga w niniejszej sprawie została złożona przez J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...], którą to uchylono decyzję organu I instancji z dnia [...] r., znak: [...] i, na podstawie art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) oraz art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 5 września 2017 r. o zmianę decyzji Starosty G. nr [...] z dnia [...] r., znak: [...] udzielającą pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku tzw. "[...]" na ośrodek rekreacyjny wędkarstwa morskiego, zmieniono decyzję Starosty G. nr [...], jednocześnie zatwierdzając projekt budowlany zamienny. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w jego ocenie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania skutków trudnych do odwrócenia. Mianowicie wyrażenie zgody na zbudowanie budynku w odległości mniejszej niż wymagane przepisami będzie miało nieodwracalne skutki. Dodatkowo dojdzie do zaciemnienia sąsiednich nieruchomości. Ewentualna rozbiórka budynku będzie wiązał się ze znacznymi kosztami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 363/14, CBOSA). Uzupełniająco wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.), w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę wstrzymanie wykonania decyzji na wniosek skarżącego można uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Brzmienie tego przepisu dowodzi, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowić może dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż ta, jaka mogłaby wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Zatem inwestor, który prowadzi proces budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, narażony jest na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie tylko w przypadku uwzględnienia skargi, ale również w razie wstrzymania wykonania decyzji. W rozpoznawanej sprawie, Sąd miał na względzie, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie swej dotyczy decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, w przypadku której – jak wyżej wskazano – rozstrzygnięcie o skutku suspensywnym powinno mieć charakter wyjątkowy i nastąpić tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Analizując argumentację skarżącego zawartą w złożonym wniosku Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy jednak podkreślić, iż konieczne jest przy tym przytoczenie spójnej argumentacji, popartej faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe wywody strony dotyczące konieczności poniesienia kosztów związanych z ewentualną rozbiórką budynku nie są wystarczające do przyjęcia, iż wykonanie decyzji spowoduje po stronie skarżącego powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Wskazać należy, że gdyby doszło do uchylenia decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, w przypadku gdy inwestycja jest poważnie zaawansowana lub ukończona, organ nadzoru budowlanego uprawniony będzie do wydawania szeregu nakazów mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem, a wszystkie wynikłe stąd koszty będą obciążać inwestora, a nie skarżącego. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.