II SA/Sz 38/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wygaszenia decyzji stwierdzającej prowadzenie uprawy leśnej i przyznającej prawo do wypłaty comiesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej oddala skargę Decyzją z dnia [...], Nr [...], Starosta S. wygasił z dniem [...] decyzję Starosty S. znak [...], z dnia [...], stwierdzającą prowadzenie uprawy leśnej na pow. [...] ha stanowiącej część działki nr [...] położonej w obrębie D., gm. B. B. oraz przyznającą H. S. prawo do wypłaty comiesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że H. S., w drodze decyzji Starosty S. z dnia [...], nabyła prawo do wypłaty comiesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej w kwocie [...] zł za 1 ha zalesionego gruntu. W wyniku kontroli Najwyższej Izby Kontroli Delegatura w S. ustalono, że H. S. pobiera stałą rentę rodzinną od dnia [...]. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. z 2001 r. Nr 73, poz. 764) właściciel gruntu otrzymuje ekwiwalent do czasu nabycia prawa do emerytury, nie dłużej jednak niż przez okres 20 lat. H. S. odwołała się od powyższej decyzji. W odwołaniu podniosła, że zacytowanie przez Starostę przepisu art.7 ust. 6 ustawy dopiero w treści zaskarżonej decyzji z dnia [...] i brak przytoczenia jego treści w pierwotnej decyzji z [...], rażąco narusza prawa strony skarżącej i rażąco podważa zaufanie do organów Państwa. Strona skarżąca wskazała, że gdyby Starosta udzielił wcześniej pouczenia i informacji wynikającej z art. 7 ust. 6 w/w ustawy, nie przeszłaby w [...] na rentę rodzinną i nie byłaby narażona na utratę spornego ekwiwalentu. Zdaniem H. S., Starosta rażąco zaniedbał swoje obowiązki i to Starosta powinien ponieść odpowiedzialność za wypłacanie przedmiotowych świadczeń po uzyskaniu przez stronę prawa do renty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] numer [...], na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), - art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 z późn. zm.) w zw. z art. 7 ust. 6 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. Nr 73, poz. 764), - art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania H. S. od decyzji Starosty S. z dnia [...] Nr [...] w sprawie wygaszenia decyzji stwierdzającej prowadzenie uprawy leśnej oraz przyznającej prawo do wypłaty comiesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie I instancji. Kolegium uznało, iż zaskarżoną decyzję należało uchylić i umorzyć postępowanie pierwszej instancji choć bynajmniej nie z powodów wskazanych w odwołaniu. Kolegium zaznaczyło, że ustawa z dnia [...] o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia utraciła moc, wskutek wejścia w życie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. 2003 r. Nr 229, poz. 2273 ze zm.). Jednakże ustawę z 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, stosuje się nadal do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej, przyznanego przed dniem wejścia w życie ustawy z 28 listopada 2003 r., co wynika z art. 14 ust. 2 tej ostatniej ustawy. Organ odwoławczy ustalił, że w myśl art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. z 2001 r., Nr 73 poz. 764) Starosta sprawdzał wykonanie zalesienia i wydawał decyzję administracyjną o stwierdzeniu prowadzenia przez właściciela gruntu uprawy leśnej. Wydana, na podstawie wyżej wspomnianego art. 6 ust. 1 ustawy, decyzja Starosty S. z dnia [...], w punkcie 1 rozstrzygała o prowadzeniu uprawy leśnej o pow. [...] ha stanowiącej część działki nr [...], położonej w obrębie D., gmina B. B. przez H. S. W punkcie 2 tej decyzji Starosta S. stwierdził ponadto o nabyciu przez H. S. prawa do comiesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej w kwocie [...] zł za 1 ha zalesionego gruntu. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy z 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia właściciel gruntu, który otrzymał decyzję administracyjną o prowadzeniu uprawy leśnej, nabywał prawo do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. W ocenie Kolegium nie może być wątpliwości, że właściciel gruntu nabywał prawo do ekwiwalentu z mocy prawa, po otrzymaniu decyzji administracyjnej o prowadzeniu uprawy leśnej. Nie było zatem w omawianej decyzji z dnia [...] potrzeby rozstrzygania o przyznaniu ekwiwalentu. W przepisie cytowanego art. 7 ust. 1 nie ma bowiem mowy o przyznaniu ekwiwalentu w drodze decyzji administracyjnej. Kolegium przypomniało, że decyzję administracyjną wydaje się tylko wówczas, gdy tak stanowi przepis prawa materialnego. Decyzją z dnia [...] Starosta S. wygasił z dniem [...] decyzję Starosty S. z dnia [...], stwierdzającą prowadzenie uprawy leśnej na pow. [...] ha stanowiącej część działki nr [...] położonej w obrębie D., gm. B. B. oraz przyznającą H. S. prawo do wypłaty comiesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. Zgodnie z art. 162 § 1 ust.1 Kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Bezprzedmiotowość decyzji wskazana w art. 162 § 1 pkt 1 Kpa stwarza więc podstawę do stwierdzenia jej wygaśnięcia albo z mocy odrębnego przepisu prawa albo też, po ustaleniu przez organ administracyjny, że leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Zdaniem Kolegium, w rozpoznawanej sprawie organ I instancji nie wskazał, że decyzja Starosty S. z dnia [...], wydana na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U. z 2001 r., Nr 73 poz. 764) stała się bezprzedmiotowa z dniem [...] oraz nie wskazał, czy i jaki przepis prawa obligował go do stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji. Wprawdzie przepis art. 162 § 1 pkt 1 Kpa przewiduje ponadto wygaśnięcie decyzji z uwagi na wymagania interesu społecznego lub interesu strony, to jednak organ w żadnym stopniu nie wykazał w zaskarżonej decyzji istnienia owych przesłanek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało także, że w myśl art. 7 ust. 6. ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, właściciel gruntu otrzymuje ekwiwalent do czasu nabycia prawa do emerytury lub renty, nie dłużej jednak niż przez okres 20 lat. W cytowanym przepisie nie ma mowy o wydawaniu decyzji administracyjnej. W ocenie Kolegium utrata prawa do ekwiwalentu następuje z mocy prawa; z chwilą nabycia prawa do emerytury lub renty albo z upływem okresu 20 lat pobierania ekwiwalentu. W razie ziszczenia się tych warunków nie ma potrzeby, orzekania o utracie ekwiwalentu w drodze decyzji administracyjnej. Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że w dniu [...] H. S. nabyła prawo do renty. Jest zatem oczywiste, że z tą datą utraciła prawo do ekwiwalentu z tytułu prowadzenia uprawy leśnej, a potwierdzenie tego faktu powinno nastąpić, zdaniem Kolegium, w zwykłym piśmie Starosty S. Podnoszone w odwołaniu zarzuty, zdaniem Kolegium, nie mają w niniejszej sprawie znaczenia. W rozpatrywanej sprawie chodzi bowiem o stwierdzenie utraty prawa do ekwiwalentu. H. S. utraciła prawo do ekwiwalentu z mocy prawa, niezależnie od tego czy była czy też nie była poinformowana o treści art. 7 ust. 6 ustawy z 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. W aktach sprawy znajduje się pismo z dnia [...], w którym Starostwo Powiatowe w S. zwraca się do H. S. z prośbą o złożenie oświadczenia, że nie pobiera emerytury lub renty. W piśmie zaznaczono, że w przypadku pobierania, któregoś ze świadczeń należy poinformować Starostwo. W dniu [...] H. S. złożyła pisemne oświadczenie, że nie pobiera renty ani emerytury. Jednakże o nabyciu prawa do renty w dniu [...], H. S. nie powiadomiła Starostwa. Zdaniem organu, z powyższego wynika, że strona skarżąca musiała sobie zdawać sprawę z tego, iż pobieranie emerytury lub renty jest istotną okolicznością, warunkującą prawo do ekwiwalentu. W ocenie Kolegium, w niniejszej sprawie, nie mógł być zastosowany przepis art. 162 § 1 pkt 1 Kpa. Wygaszenie decyzji nastąpiło bezpodstawnie. Natomiast sprawa ewentualnego zwrotu nienależnie pobranego ekwiwalentu ma charakter sprawy cywilnoprawnej. Roszczenia z tego tytułu nie są - w ocenie Kolegium - sprawą administracyjną rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej lecz należą do kategorii spraw, do których rozpoznania właściwy jest sąd powszechny. Powyższa decyzja została zaskarżona przez H. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie art.6 Kpa stanowiącego, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pomimo, iż rozstrzygnęło wniesione przez nią odwołanie zgodnie z jej wnioskiem, to jednak uzasadniło swoje stanowisko argumentacją sprzeczną z obowiązującym prawem. Opierając się na powyższych zarzutach, na podstawie art. 146 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżąca wniosła o utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, ale uchylenie jej wadliwego uzasadnienia i uznanie, że ze względu na naruszenie przez Starostę S. wskazanych przez nią przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, nie ma obowiązku zwracania otrzymanego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. H. S. stwierdziła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję Starosty i umorzyło postępowanie pierwszej instancji zgodnie z jej wnioskiem, ale w uzasadnieniu swojego stanowiska przedstawiło argumentację naruszającą obowiązujące prawo i naruszającą jej prawa. Stwierdziło bowiem (ostatnia strona uzasadnienia decyzji, akapit drugi), że "podnoszone w odwołaniu zarzuty nie mają w mniejszej sprawie znaczenia", oraz że "Pani H. S. utraciła prawo do ekwiwalentu z mocy prawa, niezależnie od tego czy była czy też nie była poinformowana o treści art, 7 ust. 6 ustawy z 8 czerwca 2001r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia". Takim stwierdzeniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyeliminowało całkowicie zasadę określoną w art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, zobowiązującym organy administracji publicznej do należytego i wyczerpującego informowania stron o ich prawach i obowiązkach mogących być przedmiotem danego postępowania administracyjnego. Obowiązywanie art. 9 Kpa nie może jednak wynikać z uznaniowości organu administracyjnego, dlatego skarżąca uważa, że SKO w ten sposób rażąco naruszyło art. 6 Kpa i art. 7 Konstytucji RP. W pozostałym zakresie uwagi SKO, co do niedoinformowania przez skarżącą Starosty o przejściu na emeryturę, są tylko domysłami i nie popartymi dowodami, dywagacjami, pozostającymi w sprzeczności z jej udokumentowanymi wyjaśnieniami. Niesłusznie też SKO twierdzi w uzasadnieniu wydanej decyzji, że opisana sprawa nie ma charakteru administracyjnego. Niedopełnienie bowiem przez organ administracji publicznej obowiązków wynikających z art. 9 Kpa, jak najbardziej ma charakter sprawy administracyjnej. Organ administracji publicznej nie może lekceważąc obywatela twierdzić, że nie ma znaczenia czy obywatel uczestnicząc w danym postępowaniu administracyjnym był, czy nie był informowany o swoich prawach i obowiązkach. Art. 3 § 2 pkt 1 i pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 146 § 1 i 2 tej ustawy przewidują możliwość rozpoznania przez Sąd skargi nie na samo rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, ale na jego uzasadnienie, zawierające interpretację obowiązującego prawa. Kontrola wykonywana przez sądy administracyjne polega bowiem na stwierdzeniu, czy zaskarżone akty lub czynności organu administracji publicznej są zgodne z prawem. Ustawodawca, przewidując dla stanowiska organu administracji publicznej formę decyzji, nie ograniczył zakresu jego sądowej weryfikacji. Sąd administracyjny zatem, badając zgodność z prawem takiej decyzji, nie może ograniczyć zakresu formułowanych ocen do kontroli trybu i terminu jej podjęcia. Wadliwa interpretacja prawa jest jedną z odmian jego naruszenia. Spór co do prawidłowości interpretacji rodzi stan niepewności co do prawa. Sąd administracyjny dokonujący kontroli aktu zawierającego interpretację przepisów prawa musi zmierzać do usunięcia tego stanu, zwłaszcza, że jest on wiążący dla organów administracji publicznej, właściwych dla wnioskodawcy. Sądowa kontrola decyzji, zawierających w uzasadnieniu interpretację przepisów prawa, obejmuje także ocenę legalności podanej w nich interpretacji. Mając powyższe na uwadze, zdaniem skarżącej, skarga znajduje uzasadnienie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Kolegium stwierdziło, iż zawarte w skardze zarzuty należy odrzucić. Gdyby zarzuty uznać za uzasadnione należałoby stwierdzić, że strona skarżąca zwolniona jest z obowiązku zwrotu ekwiwalentu tylko z tego powodu, że w swoim czasie nie została należycie i wyczerpująco o tym obowiązku poinformowana. Byłby to nader łatwy sposób uchylenia się od obowiązku zwrotu należności. Pomijając absurdalność twierdzeń zawartych w skardze, należy zwrócić uwagę, że w aktach sprawy znajduje się pismo z dnia [...] w którym Starostwo Powiatowe w S. zwraca się do H. S. z prośbą o złożenie oświadczenia, że nie pobiera emerytury lub renty. W piśmie zaznaczono, że w przypadku pobierania, któregoś ze świadczeń należy poinformować Starostwo. W dniu [...] H. S. złożyła pisemne oświadczenie, że nie pobiera renty ani emerytury. Jednakże o nabyciu prawa do renty w dniu [...], H. S. nie powiadomiła Starostwa. Z powyższego wynika, że strona skarżąca musiała sobie zdawać sprawę z tego, iż pobieranie emerytury lub renty jest istotną okolicznością warunkująca prawo do ekwiwalentu. W tym stanie rzeczy upaść musi zarzut o wyeliminowaniu przez SKO zasady określonej w art. 9 Kpa. Ponadto należy zauważyć, że H. S. prowadziła uprawę leśną o pow. [...] ha i z tego tytułu otrzymywała comiesięczny ekwiwalent za wyłączenie gruntu z upraw rolnych w kwocie [...] zł. za 1 ha zalesionego gruntu. W sumie [...] zł miesięcznie. Było to zatem poważne przedsięwzięcie. Osoba podejmująca tego rodzaju działalność nie może się zasłaniać nieznajomością przepisów obowiązujących w tym zakresie ani argumentem o braku informacji o okolicznościach ustania prawa do ekwiwalentu. Zdaniem Kolegium skarga jest chybiona i nie może doprowadzić do pozytywnego orzeczenia o zwolnieniu strony skarżącej z obowiązku zwrotu należności. Antycypując ewentualne postępowanie cywilno-prawne Kolegium wskazało, że w tym postępowaniu istotne znaczenie ma rozstrzygnięcie administracyjnej decyzji ostatecznej, a nie uzasadnienie decyzji. Tak czy inaczej decyzja administracyjna ani orzeczenie administracyjne nie stanowi prawomocnego osądzenia sprawy w rozumieniu art. 366 Kpc i nie korzysta na równi z wyrokiem z powagi rzeczy osądzonej, a w konsekwencji nie może stanowić podstawy odrzucenia pozwu na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 Kpc (II CKN 566/96 postan. SN z 20.10.1997 r., M. Prawn. 1998/5/3). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem, rozpoznając skargę na decyzję, Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja Starosty S. znak [...], z dnia [...], stwierdzająca prowadzenie uprawy leśnej na pow. [...] ha, stanowiącej część działki nr [...], położonej w obrębie D., gm. B. B. oraz przysługujące H. S. prawo do wypłaty comiesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej, została wydana w oparciu o przepisy art.6 ust.1 i 3 i art.7 ust.1, 2, 5 i 6 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz.U. Nr 73, poz.764 z późn.zm.). Zgodnie z art.6 ust.1 ww. ustawy starosta sprawdza wykonanie zalesienia i wydaje decyzję administracyjną o stwierdzeniu prowadzenia przez właściciela gruntu uprawy leśnej, natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy właściciel gruntu, który otrzymał decyzję administracyjną o prowadzeniu uprawy leśnej, nabywa prawo do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. W przypadku ekwiwalentu ustawa przewiduje jedynie wydanie decyzji rozstrzygającej o prawach i obowiązkach właściciela gruntu, na którym znajduje się uprawa leśna, w przypadkach: - wstrzymania wypłaty ekwiwalentu – przy stwierdzeniu, że uprawa leśna jest prowadzona niezgodnie z planem zalesienia, ze wskazaniem w uzasadnieniu decyzji warunków przywrócenia wypłaty ekwiwalentu (art.7 ust.7), - wstrzymania wypłaty ekwiwalentu oraz nakazania zwrotu kosztów sadzonek, kosztów sporządzenia planu zalesienia i pobranego ekwiwalentu wraz z odsetkami ustawowymi – przy stwierdzeniu zniszczenia uprawy leśnej. Jak z powyższego wynika decyzja Starosty S. nie mogła przyznać H. S. ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej, bowiem ustawa nie zawierała stosownego upoważnienia dla starosty do wydania decyzji, gdyż skarżąca nabyła ekwiwalent z mocy prawa – po otrzymaniu decyzji o prowadzeniu uprawy leśnej. W oparciu o art.7 ust.6 ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia właściciel gruntu otrzymuje ekwiwalent do czasu nabycia prawa do emerytury lub renty, nie dłużej jednak niż przez okres 20 lat. Oznacza to, że z chwilą nabycia przez H. S. prawa do renty ziściła się przesłanka (warunek rozwiązujący) określona w ww. przepisie, zatem wygasło ex lege jej prawo do pobierania ekwiwalentu z tytułu prowadzenia uprawy leśnej. Ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia utraciła moc z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz.2273 z późn.zm.) tj.1 maja 2004 r. Stosownie do art. 14 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich... z 2003 r., do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntów z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej, przyznanego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 15, stosuje się zasady dotychczasowe. Natomiast, według art. 14 ust. 3, do spraw w zakresie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia objętych przepisami ustawy, o której mowa w art. 15, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa, o której mowa w art. 15, to ustawa o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia z 2001 r. W tym stanie rzeczy nadal do ekwiwalentu przyznanego H. S. należy stosować przepisy ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia. Organ I instancji, na podstawie art.162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wygasił z dniem [...] tj. z dniem uzyskania przez H. S. renty rodzinnej, decyzję Starosty S. znak [...], z dnia [...], stwierdzającą prowadzenie uprawy leśnej na pow. [...] ha, stanowiącej część działki nr [...], położonej w obrębie D., gm. B. B. oraz przysługujące H. S. prawo do wypłaty comiesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. Zgodnie z powołanym przepisem organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki - decyzja stała się bezprzedmiotowa, stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Jak przedstawiono powyżej z przepisów ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia nie wynika podstawa prawna do wygaszenia decyzji stwierdzającej prowadzenie uprawy leśnej oraz przysługujące H. S. prawo do wypłaty comiesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. Jak słusznie zauważyło Kolegium w zaskarżonej decyzji, organ I instancji nie przedstawił także żadnych okoliczności wskazujących na bezprzedmiotowość decyzji oraz nie przytoczył przesłanek wskazujących, iż wygaszenie decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy uznać należy, że przesłanki do wygaszenia decyzji w oparciu o art.162 § 1 pkt 1 Kpa nie wystąpiły w sprawie. Skarżąca nie kwestionuje rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylającego zaskarżoną decyzję i umarzającego postępowanie pierwszej instancji, kwestionuje natomiast sformułowania zawarte w uzasadnieniu decyzji. Uzasadnienie jest niezwykle istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji. Stosownie do postanowień art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie decyzji składa się z uzasadnienia faktycznego, zawierającego w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej oraz uzasadnienia prawnego zawierającego wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów, które zadecydowały o treści decyzji. Te wszystkie składniki zawiera uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W końcowej części uzasadnienia organ odwoławczy odniósł się do zarzutów H. S. podniesionych w odwołaniu. Zarzuty te jednak nie dotyczyły rozstrzygnięcia jakie zapadło w niniejszej sprawie, a jedynie jego następstw w postaci rozstrzygnięć co do ewentualnego zwrotu nienależnie pobranego ekwiwalentu. W tej części więc uzasadnienie zaskarżonej decyzji wykracza poza uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia i ma charakter jedynie informacyjny, a ponadto w żaden sposób nie wpływa na zapadłe rozstrzygnięcie, ani też na ewentualne przyszłe rozstrzygnięcia w sprawie, bowiem treść uzasadnienia nie ma charakteru wiążącego inne organy lub sądy. Biorąc pod uwagę powyższe, podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 6 i art. 9 Kpa oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie mogą zostać uwzględnione. Dodać jednak należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze sporządzając uzasadnienie decyzji winno skupiać się na przedstawieniu stanu faktycznego i prawnego rozstrzyganej sprawy, nie zaś na kwestiach, które w tym momencie nie stanowią przedmiotu wydawanej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzekł, jak w sentencji.