II SA/Sz 384/08

Dnia 26 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia W S A - Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 21 marca 2008 r. A.S., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...(, w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wskazując na jego niezgodność z obowiązującym prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej "P.p.s.a.", przewiduje możliwość wydania przez Sąd, na wniosek skarżącego, postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności organu administracji publicznej, objętego kontrolą sądowoadministracyjną w związku ze skargą do tego sądu. Przesłanką uwzględnienia wniosku w tym zakresie jest istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w następstwie wykonania danego aktu (czynności). Jednakże zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2005 r., I OZ 371/2005, Lex Polonica Nr 402363). W ocenie Sądu, zaskarżony akt nie posiada atrybutu wykonalności i jako taki nie podlega wstrzymaniu w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. Postanowienie to jest bowiem rozstrzygnięciem, które nie nadaje stronie jakichkolwiek uprawnień, ani też nie ustala obowiązków o charakterze materialnoprawnym. Ponadto wskazać należy, że skoro nie kreuje ono żadnego węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu, to tym samym nie może stworzyć zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.