II SA/Sz 384/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Włodarczak - Siuda po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. R. na decyzję Dyrektora Służby Więziennej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania postanawia: odrzucić skargę S.R. - funkcjonariusz Służby Więziennej - dniu [...] złożył do Dyrektora Zakładu Karnego w [...] raport z prośbą o przyznanie równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego lub przydzielenie lokalu mieszkalnego. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 178 ust. 1 pkt 2, art. 192 pkt 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2010 r. Nr 79, poz. 523) oraz w oparciu o § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2010 r. w sprawie równoważnika pieniężnego z tytułu braku mieszkania funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 137, poz. 920), Dyrektor Zakładu Karnego w [...] stwierdził, że S.R. nie spełnia warunków do otrzymywania równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że prawomocną decyzją Dyrektora Zakładu Karnego w [...] nr [...] z dnia [...] przyznano małżonce funkcjonariusza pomoc finansową na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 26.04.1996 r. o Służbie Więziennej, co zgodnie z art. 178 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. wyklucza przyznanie równoważnika z tytułu braku mieszkania. S.R. od powyższej decyzji złożył odwołanie. W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] wydaną na podstawie art. 104, art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 178 ust.1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję S.R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. W uzasadnieniu skargi podniósł między innymi, że w dniu [...] został przeniesiony do pełnienia służby w tej samej jednostce, ale w innej miejscowości, t.j. w [...]. W miejscowości tej nie posiada tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego lub domu, jego żona posiada mieszkanie w [...] - w miejscowości, która nie jest miejscowością pobliską w rozumieniu ustawy o Służbie Więziennej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Sąd administracyjny przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy w pierwszej kolejności zobowiązany jest do zbadania swojej właściwości w sprawie. Wskazać należy, że odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego następuje w szczególności w wypadku, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) lub gdy dotyczy sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 ww. ustawy). Odrzucenie skargi z wymienionego powodu nastąpi także wówczas, gdy skarga została wniesiona w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych. Podkreślić trzeba, że z dniem 13 sierpnia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz.523 ze. zm.), która przewidziała w rozdziale 20, zatytułowanym "Rozpatrywanie sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego", nowe zasady postępowania w tych kwestiach. Zgodnie z art. 217 tej ustawy sprawy ze stosunku służbowego rozstrzyga przełożony w formie pisemnej, a przez sprawy ze stosunku służbowego należy rozumieć: nawiązanie stosunku służbowego, powoływanie oraz mianowanie funkcjonariuszy na stanowiska służbowe, przenoszenie, odwoływanie i zwalnianie ze stanowisk służbowych, nadawanie stopni Służby Więziennej, zawieszanie w czynnościach służbowych, zwalnianie ze służby, stwierdzanie wygaśnięcia stosunku służbowego, ustalanie uposażenia, przyznawanie świadczeń pieniężnych oraz inne konieczne czynności związane z powstaniem, zmianą, ustaniem stosunku służbowego oraz realizacją wynikających z treści tego stosunku służbowego uprawnień i obowiązków funkcjonariuszy. Natomiast, z mocy art. 218 ustawy o Służbie Więziennej, sprawy dotyczące: 1) zwolnienia ze służby, 2) przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 3) przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, 4) zawieszenia w czynnościach służbowych - rozstrzyga się w formie decyzji, od których funkcjonariusz może w terminie 14 dni, wnieść odwołanie do wyższego przełożonego. Do postępowań w tych sprawach, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), a od decyzji organu odwoławczego przysługuje prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.). Z kolei sprawy wynikające z podległości służbowej, wymienione w art. 219 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, dotyczące: 1) powoływania oraz mianowania na stanowiska służbowe, 2) odwoływania oraz zwalniania ze stanowisk służbowych i przenoszenia do dyspozycji, 3) nadawania stopni Służby Więziennej, 4) delegowania do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, 5) oddelegowania do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Więzienną w kraju lub poza granicami państwa, 6) powierzenia obowiązków służbowych na innym stanowisku służbowym - rozstrzyga się w formie rozkazu personalnego. Formę rozkazu personalnego stosuje się również do stwierdzania wygaśnięcia stosunku służbowego ( art.219 ust.2 ww. ustawy ). Przepisem ustalającym generalną właściwość sądów w sprawach roszczeń funkcjonariuszy Służby Więziennej jest art. 220 ustawy o Służbie Więziennej, zgodnie z którym spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. Sąd zważył, że spór objęty niniejszą skargą dotyczy przyznania równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego, a więc dotyczy realizacji uprawnień wynikających z treści stosunku służbowego i nie należy do spraw wymienionych w art. 218 ust. 1 ww. ustawy, podlegających kognicji sądów administracyjnych. W konsekwencji Sąd uznał, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi