II SA/Sz 384/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. T. na Dyrektora [...] w przedmiocie przeznaczenia pomieszczeń postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić Skarżącemu kwotę [...]([...]) złotych uiszczonej tytułem wpisu od skargi. W. T. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na Dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu Rekreacji i Rehabilitacji w S. zwanego dalej "Organem" bądź "Jednostką budżetową". Przedmiotem skargi uczynił decyzję tego Organu z dnia [...] grudnia 2020 r. W skardze podał między innymi, że zaskarża powyższą decyzję w przedmiocie umowy przeznaczającej pomieszczenia w budynku zaplecza sportowego boiska piłkarskiego przy ul. [...] w S. na potrzeby i działalności Rady Osiedla K. . Na wezwanie Sądu o nadesłanie kopii decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r., będącej przedmiotem skargi Skarżący w piśmie z dnia 4 maja 2021 r. wyjaśnił, że nie jest możliwe wykonanie wezwania, gdyż decyzja ta, a dokładnie umowa przekazania pomieszczeń na potrzeby Rady Osiedla K. w budynku zaplecza obiektu sportowego przy ul. [...], jaką Organ zawarł z Urzędem Miasta S. - nie została opublikowana w rejestrze umów Urzędu Miasta, pomimo istnienia, zdaniem Skarżącego, takiego obowiązku. Zaznaczył, że nie otrzymał jej również do wglądu, jednak z informacji od pracowników MOSRiR wie, że taka umowa została zawarta. Dokładna data zawarcia umowy, czy też jak się okazuje porozumienia z Wydziałem Gospodarki Komunalnej nie była Stronie znana, gdyż nie została upubliczniona. Zdaniem Skarżącego nie twierdził, że umowa została zawarta bezpośrednio przez Radę Osiedla K. , gdyż jest to jedynie jednostka pomocnicza Urzędu Miasta podlegająca Wydziałowi Gospodarki Komunalnej. Końcowo Skarżący dodał, że ustalenie przez Niego organów I i II instancji nie jest możliwie, gdyż zarówno urzędnicy Urzędu Miasta jak i Miejskiego Ośrodka Sportu, Rekreacji i Rehabilitacji zawarli pomiędzy sobą umowę dopuszczającą przeznaczenie budynku na inne cele niż przewidziane miejscowym prawem. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o odrzucenie skargi wobec jej niedopuszczalności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bądź jej oddalenie. Wyjaśnił, że nie wydawał decyzji w zaskarzonym przedmiocie oraz nie zawarł umowy, o której mowa w skardze, jak i nie prowadził postępowania w przedmiocie zawarcia takiej umowy. Ponadto dodał, że MOSRiR nie działa jako organ administracji publicznej, lecz jest jednostką budżetową Gminy Miasto S.. Zatem podmiot ten nie posiada legitymacji do występowania jako strona niniejszego postępowania. Organ dodał, że skarga została wniesiona na czynność cywilnoprawną, tj. umowne oddanie pomieszczeń na potrzeby działalności Rady Osiedla K. , która nie stanowi decyzji, aktu, czy czynności, bądź bezczynności z zakresu prawa administracyjnego, objętych dyspozycją art. 3 cyt. ustawy, wobec czego podlega odrzuceniu, jak wskazano na wstępie pisma. Z powyższych względów MOSRiR nie dysponuje dokumentacją w zakresie postępowania w przedmiocie umownego oddania pomieszczeń na potrzeby działalności Rady Osiedla Kijewo, w tym umową, o której mowa w skardze. Z daleko posuniętej ostrożności procesowej uzasadniając oddalenie skargi Organ dodał między innymi, że obiekt sportowy, znajdujący się przy ul. [...] (aktualnie nadany adres: ul. [...] wprawdzie powstał w ramach S. Budżetu Obywatelskiego 2015, ale tylko w zakresie tymczasowego boiska do gry w piłkę nożną, natomiast budynek stanowiący zaplecze socjalno-szatniowe powstał już w ramach prowadzonej inwestycji przez Gminę Miasto S. (bez udziału MOSRiR), zatem nie sposób zgodzić się z zarzutami Skarżącego, iż cały obiekt (boisko wraz z zapleczem) powstał w ramach S. Budżetu Obywatelskiego. Dodał, że po wybudowaniu przez Gminę boiska do gry w piłkę nożną część nieruchomości gruntowej wraz z tym boiskiem na podstawie Zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta S. z dnia [...] marca 2018 r. została przekazana do administrowania przez MOSRiR, natomiast pozostała część nieruchomości, na której wybudowane zostało zaplecze socjalno-szatniowe przekazane było MOSRiR dopiero w 2020 r. po odebraniu budynku do użytkowania. Następnie w ramach porozumienia pomiędzy Wydziałem Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta S. a Miejskim Ośrodkiem Sportu Rekreacji i Rehabilitacji w S. , w dniu 21 stycznia 2021r., MOSRiR przekazał protokolarnie ww. Wydziałowi pomieszczenia biurowe na potrzeby prowadzenia działalności statutowej. Wobec powyższego, w ocenie Organu, zarzut skargi błędnie ustala stan faktyczny podnosząc, iż w dniu 1 grudnia 2020 r., Miejski Ośrodek Sportu Rekreacji i Rehabilitacji w S. zawarł umowę z Radą Osiedla K. , albowiem MOSRiR nie zawierał żadnej umowy ze wskazaną Radą Osiedla, zatem złożona skarga jest bezpodstawna i powinna zostać oddalona, z wyżej opisanych względów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że w myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznaczają przepisy art. 3-5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "P.p.s.a.") Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Dokonując oceny zasadności skargi W. T. w pierwszej kolejności należało zatem rozważyć, czy sprawa której dotyczy skarga należy do kognicji sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wówczas podlega ona odrzuceniu. Powyższe oznacza, że dla uruchomienia kontroli sądowoadministracyjnej konieczne jest zakwalifikowanie zaskarżonego aktu lub czynności do jednej z ww. kategorii. Ewentualnie drogę sądowoadministracyjną w przypadku niemieszczącym się w ramach przedstawionych wyżej kategorii aktów i czynności powinien przewidzieć konkretny przepis prawa. Po zbadaniu przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi Sąd doszedł do przekonania, że podlega ona odrzuceniu, gdyż wskazany przez Skarżącego przedmiot skargi nie mieści się w katalogu aktów i czynności objętych zakresem kontroli sądu administracyjnego. Zarówno z treści skargi, jak i pisma nadesłanego w odpowiedzi na wezwanie Sądu wynika, że Skarżący jest niezadowolony z prowadzonej przez Jednostkę budżetową działalności polegającej na rozdysponowaniu na rzecz Wydziału Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta części pomieszczeń budynku szatniowo-socjalnego, położonego przy ul. [...] w S., w zakresie pomieszczeń biurowych. Jednakże Skarżący nie wskazał, tak w skardze, jak i w następnym piśmie procesowym, żadnej konkretnej formy działania, czy też bezczynności organu administracji publicznej, która mogłaby podlegać kognicji sądu administracyjnego zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami. Brak jest również jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że wskazywany przez Stronę przedmiot skargi odnosi się do rozstrzygnięcia o charakterze władczym, podjętym w wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Nie ma takich cech protokół z dnia 21 stycznia 2021 r., nr [...], którego unieważnienia domagał się od Sądu Skarżący w piśmie z dnia 4 maja 2021 r. Jednocześnie zauważenia wymaga, że treść stosunku prawnego wykreowanego tym dokumentem zawiera elementy charakterystyczne dla umowy użytkowania uregulowanej w art. 252 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 poz. 1740), takich jak ograniczenie do korzystania z oznaczonej części, czy też dokonywanie napraw i innych nakładów związanych ze zwykłym korzystaniem z rzeczy. Wobec powyższego jego zawarcie nie może być traktowane jako inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Akt ten został co prawda zawarto między instytucjami należącymi do sfery podmiotów samorządu terytorialnego i ma na celu zabezpieczenie interesu publicznego, jednakże, nie można zapominać, że akty lub czynności, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., podejmowane są w sprawach indywidualnych w tym znaczeniu, że ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Są to zatem akty lub czynności, w których występuje podwójna konkretność (podmiotowa i przedmiotowa) przez wskazanie indywidualnego uprawnienia lub obowiązku oznaczonego podmiotu administrowanego (por.: postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 126/17, dostępne w Internecie). Tego rodzaju akt lub czynność musi zatem dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, co oznacza, że konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek określonego adresata (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 5 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, dostęp na jw.; pięciu sędziów NSA z dnia 23 czerwca 1997 r. sygn. akt OPK 1/97; ONSA1997/4/149). Innymi słowy, o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) ma charakter publicznoprawny i podjęty jest w sprawie indywidualnej, tj. skierowany jest do oznaczonego podmiotu, a dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, zaś samo uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. stanowisko piśmiennictwa przywołane w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 11 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 236/17, dostępnym jw.). Sąd nie dopatrzył się takich cech w protokole z dnia 21 stycznia 2021 r. Mając zatem na uwadze przedstawione powyżej okoliczności oraz przytoczone regulacje prawne, Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi jako dotyczącej sprawy niemieszczącej się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, co uczynił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z § 3 P.p.s.a. w punkcie I sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu postanowiono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w punkcie II sentencji postanowienia.