II SA/Sz 385/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie z Jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 5 marca 2008 r. Nr [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji uznające za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez A.S. w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu w strefie płatnego parkowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wniósł A. S. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, jednakże wniosku tego w żaden sposób nie uzasadnił. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 61 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 tej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem skargi jest postanowienie uznające zarzuty wniesione przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym egzekucji należności pieniężnej w kwocie [...] zł wraz z kosztami upomnienia w kwocie [...] zł za nieuzasadnione. Skarżący w złożonym wniosku nie uprawdopodobnił, że nie wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia przed rozpoznaniem skargi spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Także z okoliczności sprawy nie wynika, by brak takiego postanowienia powodował niebezpieczeństwa o jakich mowa w cytowanym przepisie. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.