II SA/Sz 387/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 września 2021 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz strony skarżącej S. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] maja 2020 r. "S. H." Sp. z o.o. w S. (zwana dalej: "inwestor", "Spółka") zwróciła się do Starosty [...] o udzielenie pozwolenia na budowę wolnostojącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym, ścianami oporowymi, niezbędną infrastrukturą techniczną i urządzeniami zagospodarowania terenu na działkach nr ewid.: [...], [...], [...], [...] [...], położonych w P., obręb P. 10, G. P.. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. Starosta [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia przedłożonej dokumentacji, między innymi poprzez doprowadzenie projektu budowalnego do stanu zgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na wniosek inwestora Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. zawiesił przedmiotowe postępowanie, a następnie, także na wniosek inwestora, postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. podjął zawieszone postępowanie. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], (znak: [...]) Starosta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. wolnostojącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym, ścianami oporowymi, niezbędną infrastrukturą techniczną i urządzeniami zagospodarowania terenu na działkach nr ewid.: [...], [...], [...], [...], [...], położonych w P., obręb P. 10, G. P.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta P. w części dotyczącej "Starych P." (Dz. Urz. Wojew. Zachodniopom. z 2003 r., Nr 67, poz. 1197) w zakresie minimalnej powierzchni zieleni wewnętrznej, odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz dopuszczalnej maksymalnej wysokości budynku. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła "S. H." Sp. z o.o. w S., zarzucając między innymi naruszenie przepisów art. 4 Prawa budowlanego w związku z § 18 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez nieprawidłowe uznanie, że inwestor obowiązany jest zapewnić na własnym terenie tyle miejsc parkingowych, ile jest lokali mieszkalnych. Spółka zarzuciła również naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w związku z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że projektowana inwestycja nie spełniła wymogów niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę, a także naruszenie art. 8 K.p.a., poprzez wydanie decyzji naruszającej prawo i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania uczestników do władzy publicznej. W uzasadnieniu odwołania zawarta została obszerna argumentacja mająca przemawiać za zgodnością przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Stare P." w zakresie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, linii zabudowy, terenów zieleni oraz wysokości budynku. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), zwana dalej "K.p.a.", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2020 r. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył trzy egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami i uzgodnieniami, a także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda zauważył, że powodem wydania przez Starostę [...] decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę było stwierdzenie sprzeczności przedłożonego projektu budowalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta P. w części dotyczącej "Starych P.", dalej "mpzp", w zakresie minimalnej powierzchni zieleni wewnętrznej, odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz dopuszczalnej maksymalnej wysokości budynku. W ocenie organu odwoławczego, analiza zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że organowi I instancji przy ocenie zgodności inwestycji z ustaleniami mpzp umknęła zasadnicza kwestia dopuszczalności zabudowy terenu inwestycji. Zgodnie z § 3 ust. 53 pkt 6 lit. c mpzp, na obszarze tym konieczne jest urządzenie zieleni wysokiej i niskiej (wraz z elementami małej architektury) wewnątrz kwartału zabudowy na minimum 10% powierzchni terenu. W ustaleniach ogólnych mpzp w § 2 ust. 3 pkt 1 ustalono, że rysunek planu stanowi integralną część uchwały, zaś zgodnie z pkt 4 wszystkie symbole graficzne użyte na rysunku zostały objaśnione w legendzie. Wynika z nich, że teren inwestycji składający się z działek nr [...], [...], [...], [...], [...], w obrębie P. [...], położony jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie symbolem [...]. Zgodnie z rysunkiem planu i zawartą w nim legendą działka inwestycyjna nr [...] jest w większości - od strony działek nr [...], [...] - przeznaczona pod tereny zieleni wewnętrznej. Jedynie od strony działek nr [...], [...] i [...] teren ten może być przeznaczony pod zabudowę. Mając na względzie powyższe Wojewoda stwierdził, że na omawianym terenie zieleni wewnętrznej nie jest dopuszczalne wznoszenie jakiejkolwiek zabudowy. Oznacza to, że w niniejszej sprawie nie jest możliwe udzielenie pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, tj. ze względu na sprzeczność zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu, wobec dostrzeżonej sprzeczności inwestycji z ustaleniami mpzp niecelowe było analizowanie zgodności planowanego zamierzenia z ustaleniami mpzp pod kątem liczby miejsc parkingowych ogólnodostępnych oraz na potrzeby własne, wysokości budynku pod względem liczby kondygnacji i wysokości w kalenicy, czy zachowania odpowiedniej powierzchni terenów zielonych. Z tych względów organ odwoławczy uznał, iż brak jest podstaw do odnoszenia się do poszczególnych zarzutów i twierdzeń w przytoczonych kwestiach podniesionych zarówno w odwołaniu jak i w zaskarżonej decyzji. Powyższą decyzję organu odwoławczego "S. H." Spółka w S. zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 6, 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80, 84 § 1 K.p.a. w zw. z § 3 ust. 53 i § 2 ust. 2 pkt 3 oraz § 2 ust. 3 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2003r. w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta P. w części dotyczącej "Starych P." (Dz.U. Wojew. Zachodniopom. z 2003 r., Nr 67, poz. 1197) poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz przekroczenia swobodnej oceny dowodowej, w związku z przyjęciem, że zgodnie z częścią graficzną planu i zawartą z nim legendą działka inwestycyjna nr [...] jest w większości przeznaczona pod tereny zieleni wewnętrznej, podczas gdy w ustaleniach § 3 ust. 53 uchwały w sprawie mpzp nie ma wprost sformułowanego zakazu budownictwa, a z § 3 ust. 53 pkt 6 "ustaleń ekologicznych" wynika, że konieczne jest urządzenie zieleni wysokiej i niskiej (wraz z elementami małej architektury) wewnątrz kwartału zabudowy min. 10% powierzchni terenu; art. 7 i art. 77 § 1 w zw. 107 § 3 w zw. z art. 15 K.p.a. przez nierozpoznanie zarzutów odwołania, co w konsekwencji doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy, gdyż zarzuty dotyczyły istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, co stanowi również naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 11 K.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, co uniemożliwiło poznanie toku rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumienie zasadności przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy; art. 138 ust. 1 K.p.a. przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym, ścianami oporowymi, niezbędną infrastrukturą techniczną i urządzeniami zagospodarowania terenu na działkach nr ewid.: [...], [...], [...], [...],[...] położonych w P. , obręb P. [...], gm. P.; 2. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 3 ust. 53 uchwały i § 2 ust. 2 pkt 3 oraz § 2 ust. 3 uchwały poprzez ich błędną wykładnię, w związku z przyjęciem, iż mpzp nie pozwala na wybudowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym, ścianami oporowymi, niezbędną infrastrukturą techniczną i urządzeniami zagospodarowania terenu, podczas gdy z treści przedmiotowego planu jasno wynika, że taki budynek może zostać posadowiony; art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zamierzenie budowlane jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwalą Rady Miejskiej NR [...] z dnia [...] lipca 2003 r., podczas gdy planowane zamierzenie budowlane jest zgodne z tym mpzp w szczególności w zakresie rodzaju dopuszczalnej zabudowy i koniecznego urządzenia zieleni wysokiej i niskiej wewnątrz kwartału zabudowy na min. 10% powierzchni terenu; - art. 20, 21 ust. 1 i 64 Konstytucji poprzez uchybienie zasadzie ochrony własności. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że przeanalizowała przepisy początkowe i szczegółowe miejscowego planu "Stare P.", w tym sąsiednie tereny elementarne (tereny elementarne o podobnych zapisach co teren elementarny analizowany [...], na których zostały wybudowane nowe budynki wielorodzinne, miejsca parkingowe, ciągi komunikacyjne oraz tereny zielone (inwestycje te powstały w przedziale kilkuletnim), a mianowicie: teren elementarny 50 MN,U teren elementarny 60 MN,U teren elementarny 64 MN,U Na ww. terenach elementarnych lokalizacja terenów zielonych, ciągów pieszych, miejsc parkingowych oraz budynków jest niezgodna z załącznikiem graficznym (mapką) do mpzp. W ocenie Spółki, zaproponowane przez urbanistę na załączniku graficznym do mpzp lokalizacje terenów zielonych, miejsc parkingowych, ciągów pieszych oraz budynków nie pokrywa się ze stanem faktycznym (z projektami, które dostały pozwolenie na budowę i zostały wybudowane), czyli potwierdza się jej twierdzenie, że załącznik graficzny dołączony do mpzp pokazuje w sposób orientacyjny lokalizację ww. elementów. Na załączniku graficznym przygotowanym przez uprawnionego geodetę dokładnie pokazano tereny zielone na terenie elementarnym [...]. W ocenie skarżącej, zapisy w przedmiotowym planie zagospodarowania przestrzennego dają możliwości zrealizowania przedsięwzięcia inwestycyjnego jakim jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Tym samym organ II instancji w sposób marginalny i niedokładny przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Wojewoda powinien był dokonać wykładni miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do inwestycji będącej przedmiotem postępowania. Tymczasem takiej całościowej analizy zabrakło w zaskarżonej decyzji. Organ przyjął bowiem, że skoro w części graficznej wskazano teren zieleni wewnętrznej, to oznacza, że nie ma możliwości posadowienia budynku, podczas gdy z treści uchwały wynika, że nie wprowadzono zakazu wznoszenia domów mieszkalnych wielorodzinnych. Jest wręcz przeciwnie, tzn. została przewidziana zabudowa mieszkaniowo-usługowa i nie ma w tym zakresie żadnych ograniczeń wynikających z rysunku planu, który obowiązuje tylko w zakresie określonym uchwałą. Tym samym, bez dokonania łącznej analizy treści tekstu planu miejscowego oraz załącznika graficznego oparcie wniosku organu II instancji wyłącznie o załącznik graficzny było co najmniej przedwczesne. Organ II instancji w ogóle nie przeprowadził ciążącego na nim obowiązku odpowiedniej interpretacji planu miejscowego w kontekście pozwolenia na budowę, a przedstawione wyniki wykładni w zaskarżonej decyzji są błędne i niespójne, przez co pominięto tak istotne zasady, jak zasada wolności zabudowy czy zasada, że wyjątki nie podlegają wykładni rozszerzającej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w pełni argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy przypomnieć, iż w myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.), w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Sądowa kontrola sprawy pod względem zgodności zaskarżonej decyzji z prawem potwierdziła zasadności skargi. Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z niezbędną infrastrukturą techniczną i urządzeniami zagospodarowania terenu na terenie elementarnym oznaczonym [...] obowiązującego dla tego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym podstawą odmowy wydania przedmiotowego pozwolenia przez organ I instancji była dostrzeżona przez ten organ niezgodność przedłożonego przez inwestora projektu ze szczegółowymi ustaleniami planu, dotyczącymi m.in. ilości miejsc parkingowych, powierzchni zieleni, nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz maksymalnej wysokości budynku. Inwestor zakwestionował stanowisko organu I instancji w tym zakresie, natomiast organ odwoławczy uznał, że w świetle rysunku planu, zgodnie z jego legendą, teren planowanej zabudowy oznaczony jest jako teren zieleni, wobec czego przedmiotowa budowa w ogóle jest – w świetle tego planu - niedopuszczalna, zatem podnoszone w odwołaniu kwestie w ogóle nie podlegają badaniu przez organ. Wobec zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiska i argumentacji, uznać należało, że skarga jest zasadna. Podstawę materialnoprawną wydania decyzji w ww. sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020, poz. 1333 ze zm.). Zgodnie z art. 34 ust. 1 ww. ustawy, projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane. Zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych (ust. 2). Jak wynika z art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany powinien zawierać: projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym sieci uzbrojenia terenu, oraz urządzeń budowlanych sytuowanych poza obiektem budowlanym, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich, informację o obszarze oddziaływania obiektu; Projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Zasady dotyczące szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego określa, wydane w tym przedmiocie, rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935 ze zm.). Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 i oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ww. ustawy). Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii interpretacji § 3 ust. 53 pkt 6 lit. c uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] lipca 2003r. w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta P. w części dotyczącej "Starych P.". Przepis ten stanowi, że na terenie o symbolu [...], przeznaczonym na cele zabudowy mieszkaniowo – usługowej wielorodzinnej - na którym położony jest teren inwestycji Skarżącej, składający się z kilku działek – konieczne jest urządzenie zieleni wysokiej i niskiej (wraz z elementami małej architektury) wewnątrz kwartału zabudowy na minimum 10 % powierzchni tego terenu. W ocenie Wojewody, skoro zgodnie z rysunkiem planu jedna z działek, będących własnością Spółki, tj. działka nr [...] jest w większości przeznaczona pod tereny zieleni wewnętrznej, to tym samym na ww. terenie nie jest dopuszczalne wznoszenie jakiejkolwiek zabudowy. Natomiast zdaniem Skarżącej, z treści ww. przepisu nie wynika, że na ww. terenie o symbolu [...] wprowadzono zakaz wznoszenia domów mieszkalnych wielorodzinnych. Stanowisko to jest zasadne. Interpretacji § 3 ust. 53 pkt 6 lit. c uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w P. należy dokonywać przez pryzmat wartości jaką jest ład przestrzenny, przez który należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. z 2021 r., poz. 741, zwana dalej: "u.p.z.p."). Powyższa uchwała jest aktem prawa miejscowego, powszechnie obowiązującym i zawierającym normy abstrakcyjne i generalne. Normy te nie odnoszą się do sprecyzowanego stanu faktycznego, ale regulują stosunki prawne na przyszłość, zależnie od okoliczności, w których będą stosowane. Plan miejscowy ustala przeznaczenie terenu oraz określa sposób jego zagospodarowania i warunki zabudowy (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.), a tym samym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Mając na uwadze regulacje Konstytucji RP dotyczące ochrony własności, podkreślić należy, że normy prawa miejscowego uszczuplające prawa właściciela nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Tym samym w okolicznościach sprawy nie było właściwym interpretowanie planu miejscowego w sposób, jak to prezentuje Wojewoda, wyłącznie w oparciu o rysunek planu. Sporny § 3 ust. 53 pkt 6 lit. c uchwały dotyczy ustaleń ekologicznych dla terenu o symbolu [...] przeznaczonego zasadniczo na cele zabudowy mieszkaniowo – usługowej wielorodzinnej), przy czym zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 6 ww. uchwały podziały i zagospodarowanie wewnętrzne terenów elementarnych są orientacyjne, za wyjątkiem granic publicznych ciągów pieszych i pieszo-jezdnych oraz publicznych skwerów zieleni urządzonej. Treść cytowanych przepisów planu nie stoi zatem na przeszkodzie, aby określoną w nim powierzchnię zieleni odnosić do całej powierzchni inwestycji, objętej projektem zabudowy terenu, a nie tylko do jej jednej części obejmującej działkę nr [...]. Zdaniem Sądu, lokalny prawodawca dążył do tego, aby nie przekraczać określonego poziomu intensywności zabudowy, tak aby tereny objęte planem mogły być zabudowane, z zachowaniem min. 10% powierzchni terenu inwestycji pod zieleń – niską i wysoką. Pozostałe ograniczenia w zakresie tej zabudowy określają szczegółowe ustalenia planu w tym zakresie, na które powołał się organ I instancji, odmawiając wydania pozwolenia na budowę z powodu dostrzeżenia niezgodności projektu budowlanego i projektu zagospodarowania działki z wymogami planu. Obowiązkiem organu odwoławczego było zatem ponowne dokonanie oceny przedmiotowego projektu w aspekcie jego zgodności ze szczegółowymi wymogami planu. Zaprezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko Wojewody, że na wskazanym obszarze niedopuszczalna jest jakakolwiek zabudowa jest ewidentnie sprzeczne z ustaleniami m.p.z.p., iż przedmiotowy teren elementarny oznaczony w części opisowej planu jako [...] przeznaczony jest na cele zabudowy mieszkaniowo – usługowej wielorodzinnej. Mając powyższe na względzie Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. O kosztach postępowania należnych Skarżącej od organu orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Kontynuując postępowanie organ architektoniczno-budowlany winien uwzględnić oceną prawną zaprezentowaną w uzasadnieniu niniejszego wyroku, tak aby w rezultacie podjąć rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom obowiązującego prawa.