II SA/Sz 388/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym : Przewodniczący sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych p o s t a n a w i a odrzucić skargę Decyzją z dnia [...] r. numer [...] Burmistrz N. orzekł o wygaśnięciu z dniem [...] r. zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych (numer [...] i numer [...]) do [...] % zaw. alkoholu i na piwo, pow. [...] % do [...] % zaw. alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży - tj. w punkcie sprzedaży detalicznej w N. przy ul. B., prowadzonym przez C. S. Od decyzji tej odwołał się C. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. numer [...] uchyliło w całości decyzję Burmistrza N. i umorzyło postępowanie administracyjne I instancji. W dniu [...] r. Burmistrz N., działający w imieniu Gminy N., wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Po przedstawieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy Burmistrz N. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wskazał, że w świetle przepisów art. 28 i 29 K.p.a. organ, który z mocy przepisów prawa został powołany do wydawania decyzji administracyjnych nie jest uprawniony do zaskarżenia w trybie procesowym decyzji rozpoznających środki prawne od jego rozstrzygnięć, gdyż nie jest stroną postępowania. Burmistrz N. jako organ upoważniony do wydawania decyzji w sprawach dotyczących zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, ani Gmina N. nie mogą skutecznie wnieść skargi na decyzję organu II instancji. Organ II instancji wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwaną dalej P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. W świetle powyższego przepisu wyodrębnione zostały dwie kategorie podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Mianowicie podmioty, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony własnego interesu prawnego. Druga kategoria to podmioty, którym przepisy ustaw szczególnych przyznały prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z powyższym unormowaniem, posiadanie interesu prawnego jest warunkiem koniecznym wniesienia skargi do sądu administracyjnego, przy czym interes prawny, w rozumieniu art. 28 K.p.a., wywodzi się z prawa materialnego i musi być to interes własny określonego podmiotu (por. uchwała NSA z 3 lutego 1997 r., OPS 9/96, ONSA 1997, Nr 3, poz. 102, str. 45-46). W niniejszej sprawie, Gmina N., reprezentowana przez Burmistrza, zaskarżyła, na podstawie art. 50 § 1 P.p.s.a, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. numer [...] uchylającą w całości decyzję Burmistrza N. z dnia [..] r. numer [...] o wygaśnięciu z dniem [...] r. zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych (numer [...] i numer [...]) do [...] % zaw. alkoholu i na piwo, pow. [...] % do [...] % zaw. alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży - tj. w punkcie sprzedaży detalicznej w N. przy ul. B., prowadzonym przez C. S., i umarzającą postępowanie administracyjnie I instancji. Podkreślić należy, że kwestia, czy gmina posiada interes prawny do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji, gdy jej organ wydał decyzję w postępowaniu administracyjnym została rozstrzygnięta w orzecznictwie sądów administracyjnych i zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, znajdującym potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2000 r., (sygn. OPK 14/00, ONSA 2001/1/17), gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. i nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną, choćby nawet miała w tym interes prawny w rozumieniu powyżej wskazanego przepisu, jeżeli do wydania decyzji w pierwszej instancji, w określonej sprawie, upoważniony jest wójt (burmistrz, prezydent) tej gminy. W niniejszej sprawie, decyzja w pierwszej instancji została wydana przez Burmistrza N., działającego na podstawie przepisów procedury administracyjnej i ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2007 r. , Nr 70, poz. 473 ze zm.) - jako organ administracji publicznej, właściwy w sprawie wydawania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, który następnie wniósł skargę, w imieniu Gminy N., na decyzję organu II instancji wydaną w tej sprawie. Zwrócić także należy uwagę na pogląd wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 maja 2003r., sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003/4/115), że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tą jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej, prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie, znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Przyjęcie odmiennego, niż powyżej przedstawiono, stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której w tej samej sprawie, ten sam podmiot występowałby w podwójnej roli tj. jako organ prowadzący postępowanie i jako strona postępowania. Również o słuszności przedstawionych poglądów świadczy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt K 32/0-OTK-A 2009/9/139, w którym orzeczono, że pozbawienie jednostki samorządu terytorialnego udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w kontekście art. 50 § 1 oraz art. 33 p.p.s.a., jest zgodne z Konstytucją, wskazując przy tym, iż przepisy Konstytucji nie nakładają obowiązku przyznania jednostkom samorządu terytorialnego prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sytuacji, w której organ danej jednostki rozpatrywał sprawę administracyjną i wydał decyzję administracyjną w pierwszej instancji. Nadto, przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jak i innych ustaw, nie przyznały jednostce samorządu terytorialnego uprawnienia do wniesienia skargi w przypadku wydania decyzji przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, o którym mowa w powoływanej ustawie (art. 18). Nie zachodzi zatem przypadek o którym mowa w art. 50 § 2 P.p.s.a. Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził, że Gmina N., której organ wydał rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji. Z tego powodu przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., o czym orzeczono na wstępie.