II SA/Sz 391/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi B. O. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia B. O. na postanowienie Starosty D. z dnia [...] r. o podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na przebudowę budynku mieszkalnego z wydzieleniem dwóch samodzielnych lokali mieszkalnych w Ż. nr [...], gmina W., działka nr [...], - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że na podstawie art. 97 § 2 k.p.a., gdy ustąpią przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Starosta D. postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] zawiesił postępowanie, wszczęte na wniosek W. A., do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D.P., dotyczącej samowolnego wykonania przez wnioskodawcę robót w budynku mieszkalnym objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę. W dniu [...]r. do Starostwa P. w D. P. wpłynęło pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. P. z dnia [...] r. znak: [...] informujące, że wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. P. z dnia [...]r. znak: [...] o odmowie nałożenia na W. A. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...] Rozstrzygnięcie to zakończyło postępowanie w sprawie samowolnego wykonania robót w budynku mieszkalnym zlokalizowanym w Ż. nr [...] i potwierdziło ustanie przyczyny zawieszenia wskazanej w postanowieniu z dnia [...] r. znak: [....]. W związku z tym organ I instancji zobowiązany był na podstawie art. 97 § 2 k.p.a. podjąć z urzędu zawieszone postępowanie, co prawidłowo uczynił. Nie podjęcie zawieszonego postępowania w przypadku, gdy ustąpiła przyczyna zawieszenia świadczyłoby o bezczynności organu. Poza tym decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...] jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, a jej zaskarżenie przez B. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie wstrzymuje wykonania przedmiotowej decyzji. Na powyższe postanowienie B. O. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca wskazała, że Sądy: Rejonowy w D.., [...] postanowieniem z dnia [...] r., [...] oraz Okręgowy w K., [...] , postanowieniem z dnia [...] r., [...] – upoważniły W. A. do wykonania robót adaptacyjnych polegających na przebudowie budynku z wydzieleniem dwóch samodzielnych lokali. Po wykonaniu tych robót do każdego z lokali należeć będzie korytarz o szerokości [...] cm. W ocenie skarżącej jest to za wąska szerokość uniemożliwiająca w przyszłości, np. wniesienie mebli. Poza tym skarżąca zarzuciła, że organy nadzoru budowlanego podejmując decyzje o zamurowaniu otworu drzwiowego i wstawieniu w to miejsce okna od strony ulicy, pozbawiły skarżącą należącego do niej prawa własności, nie biorąc pod uwagę znaczenia wpisu w księdze wieczystej. Nadto skarżąca podniosła, że złożone przez nią skargi skierowano do rozpoznania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego tak więc organ sam rozpoznawał skargi na swoją działalność. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według kryterium zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Należy podkreślić, że przedmiotem niniejszej sprawy jest postanowienie organu administracji publicznej o podjęciu zawieszonego postępowania. Jest to rozstrzygnięcie proceduralne. Organ odwoławczy wskazał, że Starosta D. postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił postępowanie, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. P., dotyczącej samowolnego wykonania przez W. A. robót w budynku mieszkalnym objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę. S. D., po uzyskaniu informacji, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. P. z dnia [...]r., znak [...] wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego, o odmowie nałożenia na W. A. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak [...], podjął zawieszone postępowanie. Ta czynność organu stanowiła realizację spoczywającego na nim obowiązku prawnego na mocy art. 97 § 2 k.p.a., tj. podjęcia z urzędu zawieszonego postępowania co prawidłowo uczynił. Nie podjęcie zawieszonego postępowania, jak zasadnie stwierdził organ odwoławczy, jeżeli ustąpiła przyczyna zawieszenia, stanowiłoby podstawę do stwierdzenia bezczynności organu. Organ odwoławczy wskazał nadto, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. znak: [...] stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji, a jej zaskarżenie przez B. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie wstrzymywało wykonania tej decyzji. W tej sytuacji zarzuty podniesione przez skarżącą nie miały w niniejszej sprawie znaczenia. Kwestie cywilnoprawne są rozpatrywane w postępowaniu przed sądami powszechnymi, a sprawy związane z kompetencją organów administracyjnych w zakresie rozpoznawania środków zaskarżenia, muszą być wzięte pod uwagę w każdej konkretnej sprawie i nie dotyczą rozpatrywanej sprawy, w której wyczerpano prawidłowo tok instancji. Dlatego Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.