II SA/Sz 391/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata P. T. o przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną na zasadzie prawa pomocy W. R. w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego p o s t a n a w i a : przyznać adwokatowi P. T. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wynagrodzenie w kwocie [...] zł ([...]), obejmujące kwotę [...] zł powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług (23%), z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu na zasadzie prawa pomocy Wyrokiem z dnia 25 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 31 marca 2014 r. w przedmiocie zasiłku stałego. W dniu 6 listopada 2014r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Następnie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w S. poinformował Sąd, iż pełnomocnikiem w niniejszej sprawie został wyznaczony adwokat P. T. W dniu 7 stycznia 2015 r. pełnomocnik złożył w Sądzie skargę kasacyjną od ww. wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Równocześnie w skardze pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one opłacone w żadnej części. Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł o przywróceniu terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Adwokat P. T. zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. z prośbą o wyznaczenie pełnomocnika mającego siedzibę zawodową w Warszawie celem reprezentowania Go na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W wykonaniu powyższego Dziekan Okręgowej Rady w W. wyznaczył adwokata R. B. do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2016 r. oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Pismem z dnia 18 października 2016 r. adwokat P. T. wniósł do tut. Sądu o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu, oświadczając, że koszty te nie zostały w całości lub w części opłacone. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a." wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W sprawach w których skarga kasacyjna została wniesiona od dnia 18 kwietnia 2013 r. do dnia 31 lipca 2015 r. zastosowanie ma obowiązujące od 16 kwietnia 2013 r. do 31 lipca 2015 r. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawki minimalne wynoszą 50% stawki minimalnej przewidzianej za udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, nie mniej niż 120 zł. Z kolei według § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia w innej sprawie niż wymieniona w pkt 1 lit. a – b cytowanego przepisu stawka w pierwszej instancji wynosi 240 zł. W niniejszej sprawie pełnomocnik, który nie prowadził sprawy w I instancji sporządził skargę kasacyjną oraz nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zgodnie więc z powołanymi przepisami jego wynagrodzenie winno wynieść 180 zł (75% z kwoty 240 zł). Kwotę tę należy powiększyć o podatek od towarów i usług w wysokości 23%, co łącznie daje kwotę 221,40 zł. Mając powyższe na uwadze należało orzec o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy przyznanego skarżącemu z urzędu zgodnie z poczynionymi wyliczeniami na zasadzie wyżej powołanych przepisów.