II SA/Sz 393/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Katarzyny Grzegorczyk-Meder od rozpoznania sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić wniosek o wyłączenie sędziego. R. S. na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. złożył pisemny wniosek o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Katarzyny Grzegorczyk-Meder od rozpoznania sprawy z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Skarżący wskazał, że podstawą żądania wyłączenia sędziego jest zachowanie procesowe sędziego jako funkcjonariusza publicznego w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 277/10 podczas jawnego posiedzenia Sądu w dniu 2 lutego 2011 r. w stosunku do osoby skarżącego. Zdaniem skarżącego, akta sprawy II SA/Sz 277/10 w szczególności wniosek z 16 uzupełnienie protokołu z 2 lutego 2011 r. i odwołanie z 26 czerwca 2011 r. winny posłużyć jako dowód w sprawie przedmiotowego wniosku o wyłączenie sędziego. Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder w dniu 11 września 2015 r. złożyła do akt sprawy oświadczenie, w którym wskazała, że nie istnieją ani przesłanki wymienione w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani też okoliczności tego rodzaju, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał co następuje: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwana dalej "P.p.s.a.", przewiduje w art. 18 możliwość wyłączenia sędziego z mocy prawa. Przesłanki wymienione w tym przepisie opierają się na związkach sędziego z przedmiotem lub podmiotami postępowania. Powiązania te są tego rodzaju, że niezależnie od subiektywnych odczuć osób występujących w sprawie czynią prawdopodobnym przypuszczenie, że rozpoznanie sprawy nie będzie odpowiadało wymogom bezstronności. Z kolei art. 19 P.p.s.a., umożliwia wyłączenie sędziego na wniosek złożony przez sędziego lub stronę, gdy zachodzą w sprawie okoliczności, poza wymienionymi w art. 18 tej ustawy, a które wskazywałyby na uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Przy czym chodzi tu o jakąkolwiek wątpliwość, ale z zastrzeżeniem, że musi ona uzasadniać wyłączenie sędziego, na podstawie komentowanego przepisu. Zgodnie z treścią art. 22 § 2 P.p.s.a., wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Z wyjaśnienia złożonego przez sędziego w tej sprawie wynika, że nie istnieją ani przesłanki z art. 18 P.p.s.a. ani też okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w rozpoznawanej sprawie. Powyższe oświadczenie sędziego i jego prawdziwość nie budzi żadnych wątpliwości, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 18 i art. 19 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z ugruntowanym poglądem judykatury, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, skoro sędzia, którego dotyczy wniosek, złożył oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w ww. przepisach, dające podstawę do wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, to wniosek o jego wyłączenie nie zasługuje na uwzględnienie. Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (por. postanowienie NSA z dnia 6 maja 2011r., sygn. I OZ 314/11). W ocenie Sądu, okoliczności przedstawione we wniosku R. S. nie stanowią o konieczności wyłączenia od rozpoznania sprawy sędziego WSA Katarzyny Grzegorczyk-Meder. Nie jest uzasadnioną wątpliwością co do bezstronności sędziego przeświadczenie strony co do tego, że sędzia prowadzi proces wadliwie, zwłaszcza nieobiektywnie czy też stronniczo. Argumentacja przedstawiona przez skarżącego w istocie nie odnosi się do przesłanek wyłączenia sędziego, a wyraża stanowisko strony co do istniejących - zdaniem skarżącego - nieprawidłowości w zakresie prowadzenia postępowania sądowego. Tego rodzaju zarzuty nie mieszczą się w hipotezie normy prawnej zawartej w art. 19 P.p.s.a., a uczestnik postępowania będzie mógł kwestionować prawidłowość postępowania sądu w drodze skargi kasacyjnej bądź innych szczególnych środków prawnych. Skarżący nie podał natomiast jakichkolwiek innych przyczyn mogących świadczyć o bezstronności sędziego w sprawie, zwłaszcza nie wskazał na jego stronnicze działania czy możliwe ich przyczyny. Nie wskazał konkretnych powodów, oprócz nie mogącego podlegać uwzględnieniu własnego poczucia niewłaściwego prowadzenia sprawy. Dlatego też, wniosek o wyłączenie, jako nie poparty żadnymi rzeczywistymi powodami wyłączenia sędziego, nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zgłoszony wniosek o wyłączenie sędziego jest oczywiście nieuzasadniony. Z tej przyczyny, Sąd, na podstawie art. 19 i art. 22 § 1 oraz § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.