II SA/Sz 398/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 października 2010r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia[...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania do Wojskowej Komisji Lekarskiej oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] J.K. wystąpił do Wojskowej Komendy Uzupełnień w [...] o skierowanie go do Powiatowej Komisji Lekarskiej w [...] na badanie celem ponownego ustalenia kategorii zdrowia. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojskowy Komendant Uzupełnień w [...] odmówił skierowania do woskowej komisji lekarskiej. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż zgodnie z art. 29 ust.1 i 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 241, poz.2416 z późn.zm. ) skierowanie żołnierza rezerwy do wojskowej komisji lekarskiej, może nastąpić wyłącznie w przypadku istnienia uzupełnieniowych potrzeb Sił Zbrojnych. Organ stwierdził, iż J.K. w dniu [...] orzeczeniem nr [...] został uznany przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w [...] za trwale niezdolnego do służby wojskowej, otrzymując kategorię "E". Decyzja ta stała się ostateczną i w oparciu o nią został przeniesiony do rezerwy i skreślony z ewidencji wojskowej. Od decyzji tej J.K. odwołał się podnosząc, że w trakcie odbywania służby wojskowej (w okresie [...]) był zadowolony i wiele nauczył się, gdyż ukończył kurs młodszych specjalistów i chciał pozostać w wojsku na stałe. Jego sprawa została rozpatrzona zaocznie przez Rejonową Komisję Lekarską w [...] i takim wynikiem czuje się bardzo pokrzywdzony. Decyzją z dnia [...] nr [...] Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...], po rozpatrzeniu odwołania J.K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, iż Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia [...] uznała J.K. za niezdolnego do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny (kategoria zdolności E ). Na podstawie art.29 ust.3a ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej w czasie pokoju nie kieruje się do wojskowej komisji lekarskiej osoby, wobec której wydano ostateczne orzeczenie ustalające kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej D albo E, dlatego też, organ odwoławczy nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia odwołania. Powyższa decyzja została zaskarżona przez J.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Skarżący stwierdził, iż nie zgadza się z wydaną decyzją. W odpowiedzi na skargę Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Rozpoznając sprawę pod kątem kryterium legalności Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.29 ust.1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2004 r. Nr 241, poz.2416 z późn. zm. ) wojskowe komisje lekarskie są właściwe do orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej: 1) osób o nieuregulowanym stosunku do służby wojskowej w okresie, kiedy nie urzęduje powiatowa komisja lekarska; 2) żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową; 3) żołnierzy rezerwy; 4) osób przeniesionych do rezerwy niebędących żołnierzami rezerwy; 5) innych niż wymienione w pkt 1-4 osób, podlegających ze względu na wiek obowiązkowi służby wojskowej, które zgłosiły się ochotniczo do jej odbywania. Osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 3-5, do wojskowej komisji lekarskiej kieruje - z urzędu lub na wniosek tych osób - wojskowy komendant uzupełnień, a osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2 - dowódca jednostki wojskowej ( art.29 ust.2 ). W oparciu o art.29 ust. 5 i 3a ww. ustawy, skierowanie do wojskowej komisji lekarskiej na wniosek osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lub 3-5, może nastąpić wyłącznie w przypadku występowania uzupełnieniowych potrzeb Sił Zbrojnych, z tym że, w czasie pokoju nie kieruje się do wojskowej komisji lekarskiej osoby, wobec której wydano ostateczne orzeczenie ustalające kategorię zdolności do czynnej służby wojskowej D albo E. Jak wynika z akt sprawy orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] nr [...] dla J.K. określono kategorię zdolności do służby wojskowej "E" – trwale i całkowicie niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. W świetle tego ostatecznego orzeczenia oraz przytoczonych powyżej przepisów ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, słusznie organy rozpatrujące wniosek J.K. odmówiły ponownego skierowania do wojskowej komisji lekarskiej. Stwierdzić także należy, że przepis art.29 ust.3a ww. ustawy nie pozostawił organom żadnej swobody w zakresie podejmowanego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.