II SA/Sz 399/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego G. W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] r. G.W. zwrócił się do Prezydenta Miasta S. o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny przy ul. [...], zakończonego decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...], (utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r.). Dokonując wglądu do akt sprawy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w dniu [...] r. wnioskodawca powziął informację, że decyzją z dnia [...] roku Prezydent Miasta S. odmówił zatwierdzenia planu realizacyjnego inwestycji oraz odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie wybudowanego magazynu na posesji przy ul. [...]. G.W. podkreślił, że we wskazanej części magazynu warsztatu cukierniczego budynek nie został zalegalizowany do dnia dzisiejszego. Wobec powyższego, zdaniem wnioskodawcy w zakresie nielegalnie wzniesionej części budynku, objętej decyzją z dnia [...] r. prowadzone było postępowanie, w wyniku którego wydana został decyzja nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny. Jako podstawę wniosku G.W. wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego podnosząc, że w zakresie nielegalnie wzniesionego i mającego przymiot samowoli budowlanej budynku magazynu warsztatu cukierniczego nie może być mowy o jakiejkolwiek kontynuacji funkcji. W świetle pojawienia się nowych dowodów, zdaniem wnioskodawcy, aktualizuje się obowiązek badania dopuszczalności zmiany sposobu użytkowania z uwzględnieniem wszystkich przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, a nie jedynie w zakresie kontynuacji funkcji. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., odmówiło wznowienia postępowania kolejno postanowieniami z dnia [...] r. nr [...] oraz z dnia [...] r. nr [...]. Postanowienia te na skutek skargi wnioskodawcy - G.W. zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. sygn. akt II SA/ Sz 107/14 z dnia 12 czerwca 2014 r. W orzeczeniu tym stwierdzono, że nowe fakty, które wskazuje skarżący to prowadzenie postępowania przez organ nadzoru budowlanego w sprawie samowoli budowlanej, dotyczącej jednego z obiektów objętego przedmiotową decyzją o warunkach zabudowy. Kwestie te pozostają zatem w związku, albowiem dotyczą tego samego obiektu, aczkolwiek innych jego aspektów prawnych. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 59 ust. 1, art. 61, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po rozpatrzeniu wznowionego postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny przy ul. [...] w S. – odmówiono uchylenia decyzji z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...]. Na wstępie Kolegium wyjaśniło, że decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. udzielił pozwolenia na użytkowanie - rozbudowanej części budynku gospodarczego na posesji przy ulicy [...] w S. W uzasadnieniu tej decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał m.in. że "przedmiotowa dobudowa nie jest sprzeczna z przepisami obowiązującymi w czasie budowy". Zatem jak wynika z tej decyzji status prawny kwestionowanej dobudowy został wyjaśniony przez właściwy organ administracji budowlanej, w postępowaniu legalizacyjnym. Kolegium podkreśliło, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy może dotyczyć także samowoli budowlanej, bowiem postępowanie to służy przede wszystkim ustaleniu, czy planowana inwestycja jest dopuszczalna z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego. W dalszej części swojego uzasadnienia Kolegium podkreśliło, że pomimo, iż w dacie orzekania o zmianie sposobu użytkowania organom nie była znana okoliczność samowolnej dobudowy do przedmiotowego obiektu, to jak wynika z zebranego materiału dowodowego dobudowa ta nie miała wpływu na ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, bowiem zmiana sposobu użytkowania nie obejmowała rozbudowy ani nadbudowy istniejącego budynku gospodarczego. Jak wynika z akt sprawy planowana zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkaniowe nie obejmuje zmiany linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości elewacji frontowej, również nie ulegnie zmianie główny układ połaci dachowych oraz poziom i kierunek kalenicy głównej budynku. Zdaniem Kolegium, dokonywanie analizy pozostałych parametrów wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy byłoby uzasadnione w przypadku nowej zabudowy, a nie istniejącego obiektu. W sytuacji zatem, gdy przedmiotem zamierzenia inwestycyjnego jest zmiana sposobu użytkowania obiektu bez zmiany gabarytów istniejącego budynku, analiza części parametrów architektoniczno- urbanistycznych zabudowy, wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest bezprzedmiotowa. W oparciu o analizę akt sprawy organ ustalił, że przedmiotowa działka zabudowana budynkiem jednorodzinnym dwulokalowym oraz budynkiem gospodarczym i garażem, oznaczona jest symbolem geodezyjnym "B" określającym tereny mieszkaniowe (wg przepisów dot. ewidencji gruntów i budynków). Działki sąsiednie usytuowane przy ulicy [...] także zabudowane są budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. W tej sytuacji Kolegium stwierdziło, że poprzez zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego nie ulega zmianie przeznaczenie terenu, bowiem jest to teren mieszkaniowy. Poza tym na dobudowaną część budynku wydano pozwolenie na użytkowanie. Podsumowując organ stwierdził, że w powyższym stanie sprawy nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] r., gdyż w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją G.W. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnioskodawca zarzucił, że decyzja Kolegium z dnia [...] r. nie była wydana w sposób obiektywny, gdyż składowi orzekającemu przewodniczył W.M. - członek Kolegium biorący udział w wydaniu kwestionowanej decyzji, a przez to nie gwarantujący bezstronności i rzetelności w wydaniu orzeczenia. Osoba ta podlega wyłączeniu od udziału we wznowionym postępowaniu. Uzasadniając swoje stanowisko wnioskodawca podniósł, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. z dnia [...]r. dotycząca pozwolenia na użytkowanie samowolnie dobudowanej części budynku została uchylona (decyzja odwoławcza Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., [...]), jednocześnie zarzucił Kolegium świadome manipulowanie faktami oraz stanem prawnym. Ponadto wnioskodawca zarzucił zaskarżonej decyzji Kolegium brak uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz brak przeprowadzenia ustaleń własnych. Zdaniem wnioskodawcy, decyzja ustalająca warunki zabudowy (Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r.) jest również wadliwa merytorycznie, ponieważ przy samowoli budowlanej nie można przyjąć, że mamy do czynienia z istniejącym budynkiem. W ocenie G.W., w taki sposób byłaby możliwa legalizacja każdej samowoli budowlanej, w oderwaniu od wymogów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w punkcie [...] swojego rozstrzygnięcia uchyliło zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] r. nr [...] oraz w punkcie [...] odmówiło uchylenia decyzji własnej z dnia [...] r. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium uznało za zasadny zarzut wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynikający z treści art. 27 § 1 k.p.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. – z uwagi na fakt, że składowi orzekającemu przewodniczył - członek Kolegium biorący udział w rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia [...] r. Rozstrzygając merytorycznie sprawę wniosku G.W. - Kolegium stwierdziło, że przesłanka, na którą powoływał się wnioskodawca, domagając się wznowienia postępowania, wynikająca z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. dotycząca wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji nie potwierdziła się. Dla wnioskodawcy okolicznością tą jest dobudowa części budynku gospodarczego objętego wnioskiem o zmianę sposobu użytkowania bez pozwolenia na budowę (samowola budowlana). Okoliczność ta, w ocenie Kolegium, nie mogła mieć jednak wpływu na odmienne rozstrzygnięcie przez Kolegium odwołania od decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. Postępowanie zakończone wskazaną decyzją dotyczyło zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny, bez zmiany jego gabarytów, odnosiło się więc do budynku istniejącego, części legalnej. Zmiana sposobu użytkowania tego budynku, wbrew obawom wnioskodawcy, nie mogła sankcjonować dokonanej przez inwestora samowolnej dobudowy do budynku gospodarczego. W postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy organ pierwszej instancji ustalał tylko, czy wnioskowana funkcja mieszkalna znajduje potwierdzenie w sąsiedniej zabudowie - czy istnieją w sąsiedztwie inne budynki o tej funkcji. Niezależnie od powyższego Kolegium wskazało, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S., po uchyleniu jego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie rozbudowanej części budynku gospodarczego przez Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (wskazana w odwołaniu decyzja z dnia [...] r., [...]), ponownie rozpoznał sprawę i ponownie udzielił pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części budynku gospodarczego (decyzja z dnia [...]r znak: [...]). Decyzja PINB została utrzymana w mocy decyzją Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. (znak: [...]). Kwestionując wskazaną decyzję G.W. złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o jej uchylenie w całości, jako naruszającej prawo i interes prawny skarżącego. Jednocześnie zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oczywiście wadliwe ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji, naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez zaniechanie umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a także zgłoszonych żądań, naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a także brak rozpoznania istoty sprawy. Skarżący podniósł, że okolicznością stanowiącą podstawę wznowienia postępowania stanowi bezsporny fakt, że część budynku objęta postępowaniem stanowi samowolę budowlaną. Odnosząc się do stanowiska organu, że powyższy fakt nie ma żadnego znaczenia dla sprawy G.W. zarzucił organowi brak zapoznania się z aktami sprawy. Wyjaśnił, że w toku postępowania R.K. w dniu [...] r. została wezwana do uzupełnienia wniosku poprzez: 1) jego sprecyzowanie (podanie istniejącej funkcji obiektu i projektowanej), 2) przedstawienie dwóch kopii mapy zasadniczej, 3) przedstawienie charakterystyki inwestycji w formie opisowej i graficznej. W odpowiedzi na powyższe R.K. przedstawiła rysunek obejmujący elewację szczytową, aktualizację mapy - inwentaryzacja garażu oraz pomiar, szkic projektowanej funkcji budynku a także wyjaśnienia. Zdaniem skarżącego, wszystkie wyżej wskazane oświadczenia, rysunki oraz dokumenty obejmują zarówno część wybudowaną legalnie, jak i część wybudowaną w [...] r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Powyższe wskazuje jednoznacznie, że treścią wniosku objęty jest cały budynek, a nie tylko ta część którą wskazuje organ. Tym samym zachodzą wadliwe ustalenia organu, co do treści wniosku – stanu faktycznego, a to skutkuje błędem w ocenie odnoszącej się do przesłanki wynikającej z treści art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie oraz utrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wynikające z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Na rozprawie, w dniu [...] r. skarżący oświadczył, że informację o wydanej w dniu [...] roku decyzji powziął w dniu [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, dokonana według kryterium zgodności z prawem wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy w rozumieniu powołanego artykułu rozumieć należy prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji. Można przyjąć, że w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji mieści się brak należytej staranności wykazany przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzyganiu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego sprawy oraz materiału dowodowego występującego w sprawie (por. T. Woś, w: T. Woś red., Postępowanie sądowoadministracyjne Warszawa 2004 s. 240-241). Przedmiotem kontroli Sądu stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. uchylająca decyzję własną z dnia [...] r. oraz odmawiająca uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji ostatecznej Kolegium z dnia [...] r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] ustalającej inwestorce – R.K. warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny, położonego przy ul. [...] w S., działka nr [...], obr. [...]. Podstawę prawną zarówno zaskarżonej, jak również poprzedzającej ją decyzji stanowił art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", zgodnie z którym, organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. Analiza wniosku G.W. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego położonego na granicy działki wnioskodawcy wskazuje, że jego podstawę stanowił przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Jako nową okoliczność wnioskodawca wskazał ustalenie, że postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy, poza obiektem warsztatu cukierniczego, objęta została dobudowana i niezalegalizowana część obiektu gospodarczego - magazyn. W tym zakresie wnioskodawca powołał się na decyzję z dnia [...] r., na mocy której odmówiono udzielenia pozwolenia na użytkowanie magazynu wybudowanego na posesji przy ul. [...], kserokopię tej decyzji G.W. wymienił jako załącznik do złożonego wniosku, lecz nie została ona dołączona do akt administracyjnych sprawy. Kolegium rozpoznając powyższy wniosek nie zaprzeczyło, że budynek gospodarczy położony przy ul. [...] w S. złożony jest z dwóch części. Jednakże za nieznajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym należy uznać stanowisko Kolegium, że postępowanie zakończone decyzją ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny odnosiło się do budynku istniejącego, części legalnej, nie dotyczyło zaś jego dobudowy. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na rozbieżność w dołączonych do akt sprawy mapach geodezyjnych. Z nadesłanej przez inwestorkę, w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia [...]r. prowadzącego sprawę o ustalenie warunków zabudowy, mapie z dnia [...]r. - wskazany został jeden obiekt określony przez inwestorkę R.K., jako budynek przeznaczony do zmiany sposobu użytkowania. Z kolei z załącznika graficznego (egzemplarza mapy sytuacyjno- wysokościowej z dnia [...] r.) do decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy wynika, że budynek gospodarczy składa się z dwóch części, których funkcja nie została jednak na wskazanej mapie zaznaczona (k. [...] akt administracyjnych). Braki w materiale dowodowym obejmujące mapę, na której powinien być wyraźnie zaznaczony obiekt, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a także brak dokumentów potwierdzających stan prawny nieruchomości uniemożliwiają kontrolę Sądu w kontekście podniesionych przez organ argumentów. Ponadto zdaniem Sądu, nie sposób odnieść się do przedstawionego wyżej stanowiska organu, w sytuacji gdy w aktach sprawy brak jest dokumentacji umożliwiającej jednoznaczne stwierdzenie, czy budynek gospodarczy, bądź jego część którego dotyczy decyzja ustalająca warunki zabudowy jest tożsamy z budynkiem gospodarczym (jej częścią), na który wskazuje G.W. we wniosku inicjującym niniejsze postępowanie. Podkreślenia wymaga, że obowiązkiem organu administracyjnego, jest zebranie i ocena materiału dowodowego, który pozwoliłby ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie, co wynika z art. 7 i art. 77 k.p.a. Następnie organ zobowiązany jest ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ustalenia podjęte przez organ powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której należy wyczerpująco poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania sprawy. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu, Kolegium powinno wyjaśnić wątpliwości odnoszące się do przedmiotowej nieruchomości (budynku gospodarczego) po otrzymaniu wniosku G.W. o wznowienie postępowania w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny na posesji przy ul. [...], w tym wyjaśnić zakres decyzji ustalającej warunki zabudowy, a w szczególności jakiego obiektu to postępowanie dotyczyło. Tymczasem czynności procesowe podjęte przez Kolegium po otrzymaniu wniosku o wznowienie nie przyczyniły się do rzetelnego wyjaśnienia i udokumentowania spornych zagadnień, stosownie do wymogów przewidzianych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., bowiem Kolegium odgórnie przyjęło, że przedmiot decyzji ustalającej warunki zabudowy stanowi jedna z części obiektu budowlanego, co w ocenie Sądu nie jest oczywiste w kontekście przedstawionego wyżej materiału sprawy. W tej sytuacji zgodzić się należy ze skarżącym, że organ administracji publicznej orzekający w niniejszej sprawie nie wyjaśnił w uzasadnieniach podjętych rozstrzygnięć, dlaczego stwierdził brak podstaw do uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ustalającej warunki zabudowy, a ponadto nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego sprawy, gdyż powoływał się na fakty, których nie udokumentował w aktach administracyjnych sprawy. Wobec stwierdzonych naruszeń przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. - które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi na uchybienia natury procesowej polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, poza zakresem rozważań Sądu w niniejszej sprawie pozostają merytoryczne zarzuty skargi z uwagi na to, że rozważania w tym zakresie byłyby przedwczesne. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji winien zatem podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a w szczególności poprzez dołączenie do akt sprawy materiałów stanowiących podstawę wniosków oraz jednoznacznego stwierdzenia jaki obiekt został objęty decyzją Prezydenta Miasta S. o ustalenie warunków zabudowy z dnia [...] r. nr [...], a także której części budynku dotyczy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie Grodzkim S. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie rozbudowy części budynku gospodarczego na posesji przy ul. [...] w S. z dnia [...]r. znak [...], a następnie uwzględniając powyższe ustalenia powinien rozpoznać wniosek G.W. o wznowienie postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w pkt 1 wyroku. W przedmiocie kosztów orzeczono stosownie do art. 200 oraz art. 205 § 1 powołanej ustawy.