II SA/Sz 406/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy we wnioskowanym zakresie obejmującym ustanowienie adwokata Z. M. wniosła o ustanowienie na jej rzecz pełnomocnika w osobie adwokata. W złożonym na wezwanie sądu formularzu PPF podała, że nie posiada środków na wynajęcie adwokata bez uszczerbku na utrzymanie siebie. Wykazała, że prowadzi samotnie gospodarstwo domowe nie ma nikogo na utrzymaniu, jej miesięczny dochód w postaci renty wynosi [...] zł. Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że skarżąca jest osobą niezdolną do pracy z powodu niepełnosprawności, mieszka w lokalu należącym do Nadleśnictwa [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści wniosku wynika, że jego przedmiotem jest przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W świetle twierdzeń wnioskodawczyni znajdujących również potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach administracyjnych przedstawionych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę oraz zważywszy na przedmiot sprawy (świadczenie z zakresu pomocy społecznej) z powodu którego skarżąca z mocy ustawy (art. 239 pkt 1 p.p.s.a.) zwolniona jest od kosztów sądowych należy uznać, że spełnione są przesłanki przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.