II SA/Sz 406/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 listopada 2014r. sprawy ze skargi Spółka A., M. B., Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących Spółki A., M. B., Z. R. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] r. A.M., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "B" w [...], zwrócił się do Wójta Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie, nadbudowie i częściowej rozbiórce istniejącego budynku pensjonatowego zlokalizowanego na terenie działek o numerach: [...] położonych w obrębie [...]. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że wnioskowane przedsięwzięcie spełnia łącznie warunki określone w art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, umożliwiające ustalenie warunków zabudowy. Organ zwrócił uwagę na pismo wnioskodawcy z dnia 20 września 2013 r. dotyczące zmiany zapisów w projekcie decyzji w zakresie zwiększenia powierzchni zabudowy z 30 % do 40 %, zwiększenia wysokości obiektu z 13 m mierzonej od średniego poziomu wejścia do budynku, na wysokość 13,5 m od strony promenady nadmorskiej, a także zmniejszenia ilości wymaganych miejsc parkingowych. W wyniku dokonania ponownej analizy organ stwierdził, że istnieją przesłanki do zwiększenia wskaźnika powierzchni zabudowy do 40 %, z uwagi na istnienie na obszarze analizy działki zabudowanej nawet w 55 %. Ponadto, w ocenie Wójta Gminy, brak jest przeszkód do zmiany wysokości planowanej inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora. Organ I instancji nie uwzględnił jednak wniosku w zakresie możliwości zmniejszenia ilości miejsc parkingowych, z uwagi na rodzaj usług turystycznych, przy świadczeniu których zapotrzebowanie na miejsca parkingowe będzie przewyższać ilość proponowaną przez Inwestora. Nie zgadzając się z powyższą decyzją M.B., Z.R. oraz A. Spółka - współwłaściciele sąsiedniej nieruchomości położonej na działce nr [...] - złożyli od niej trzy jednobrzmiące odwołania. Odwołujący się zarzucili organowi I instancji naruszenie zasady ładu przestrzennego wyrażonej w art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu, a także art. 61 ust. 1 z uwagi na odmienne ustalenie warunków, dla inwestycji zlokalizowanej na działce będącej ich własnością o nr [...] (decyzją z dnia [...] r.) w stosunku do warunków ustalonych w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie zakwestionowali sposób wyznaczenia linii zabudowy, w stosunku do promenady nadmorskiej odmiennie aniżeli w decyzji dotyczącej ich nieruchomości, co w konsekwencji, ich zdaniem, doprowadziło do chaosu przestrzennego. Ponadto, zdaniem odwołujących, w zaskarżonej decyzji niewłaściwie została ustalona wielkość zabudowy w stosunku do powierzchni działki oraz wysokość zabudowy. Dodatkowo odwołujący się zarzucili naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.). Rozpoznając wniesione odwołanie decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego, przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne pozwalało na wydanie zgodnej z wnioskiem inwestora decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, gdyż spełniało łącznie warunki określone w art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Akta sprawy zawierają analizę charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu działek położonych w wyznaczonym obszarze wokół działki objętej wnioskiem, dokonanej w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań nowej zabudowy, zarówno w jej części graficznej ustalonej stosownie do art. 52 ust. 2 pkt 1 obejmującej swym zasięgiem analizowany obszar, jak i tekstowej. Kolegium podkreśliło, że istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest charakter planowanego zamierzenia, które dotyczy istniejącego już budynku pensjonatowego podnosząc, że planowana rozbudowa i dobudowa nie spowoduje zmiany lokalizacji przedmiotowego budynku względem promenady nadmorskiej, gdyż teren objęty wnioskiem jest już zabudowany. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium uznało je za niezasadne, podkreślając, że odniesieniem dla wyznaczenia parametrów dla planowanej inwestycji nie mogą być parametry w ustalonej na wniosek odwołujących się decyzji z 2007 r. dotyczącej należącej do nich niezabudowanej działki nr [...]. Kolegium, wbrew argumentom odwołujących się, uznało za prawidłowe ustalenie na 40 % intensywności zabudowy, wskazując, że na obszarze analizowanym są działki zabudowane nawet w 54, 40 % (działka nr [...]). W dalszej części uzasadnienia organ II instancji wyjaśniając różnicę pomiędzy postępowaniem o warunki zabudowy oraz w sprawie pozwolenia na budowę, podniósł brak podstaw do rozstrzygania kwestii odległości budynku od granicy z sąsiednią działką na etapie niniejszego postępowania jednocześnie zaznaczając, że odwołujący żądają ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy rozwiązań, które nie są rozstrzygane na tym etapie postępowania. Dodatkowo Kolegium powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniosło, że organ orzekający o ustaleniu warunków zabudowy nie może naruszać kompetencji organu powołanego do udzielania pozwolenia na budowę, do którego należy wszechstronna ocena, czy projektowany obiekt odpowiada warunkom wynikającym z ustawy Prawo budowlane oraz przepisów szczególnych, zatem brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który to akt stanowiący przepis wykonawczy wydany na podstawie ustawy Prawo budowlane, będzie miał zastosowanie na dalszym etapie procesu inwestycyjnego w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. W tym miejscu organ stwierdził, że kwestia zapewnienia miejsc parkingowych, kwestionowana w odwołaniu, również będzie przedmiotem rozstrzygania w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Nie zgadzając się z powyższą decyzją ostateczną A. Spółka oraz M.B. wraz ze Z.R. złożyli na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc jednocześnie o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili obrazę przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie: a) zasad ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju określonych w art. 1 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012, poz. 647 z późn. zm.) poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez uwzględnienia ww. zasad; b) art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dokonanie niewłaściwej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, oraz stanu faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji; c) naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o warunki ustalone w oderwaniu od warunków zabudowy, które zostały ustalone dla działki bezpośrednio sąsiadującej z działką, na której przewiduje się realizację inwestycji oraz wydanie zaskarżonej decyzji w sposób sprzeczny z przepisami odrębnymi, tj. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r.) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; d) naruszenie § 4 ust. 1, § 5 ust. 1, § 7 ust. 1 oraz § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem zastosowania ww. przepisów; e) naruszenie § 19 pkt 2 oraz § 271 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 1,5 czerwca 2002 r.) poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem zastosowania ww. przepisów. W dalszej części skarżący zarzucili obrazę przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: a) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej: "K.p.a.", poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego i nie dokonania właściwej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, oraz stanu faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji; b) art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, i art. 136 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zaniechanie przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nierozpatrzenie całego materiału dowodowego; c) art. 138 § 1 pkt 1 oraz 2 K.p.a. tj. niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji oraz niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie wydanie przez organ odwoławczy decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję w całości. Uzasadniając swoje stanowisko strona skarżąca podniosła, że z analizy urbanistycznej wynika, że średnia wartość wskaźnika powierzchni zabudowy dla wszystkich działek znajdujących się w obszarze analizowanym wynosi 25, 25 %, zatem określenie wskaźnika powierzchni zabudowy dla działki inwestora na poziomie 40 % uznała za niezasadne, tym bardziej gdy uzasadnieniem takiego wskaźnika było zabudowanie jednej z działek w obszarze analizowanym na poziomie 54, 40%, co w jej ocenie, jest sprzeczne z zasadami dotyczącymi przeprowadzenia stosownej analizy. Podobnie, zdaniem skarżących, parametry dotyczące wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, znacznie przekraczają średnie wartości na obszarze analizowanym. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz utrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania – A.M. złożył do Sądu pismo z dnia [...] r., w którym wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i procesowym wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno rozstrzygnięcie organu II, jak i I instancji nie odpowiada prawu. Przedmiotem niniejszej oceny jest decyzja określająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie, nadbudowie i częściowej rozbiórce istniejącego budynku pensjonatowego zlokalizowanego na terenie działek o numerach: [...] położonych w obrębie [...]. Zasady ustalenia warunków zabudowy określone zostały w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), zwanej dalej: "ustawą". Zgodnie z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Powołany przepis statuuje zasadę dobrego sąsiedztwa, która uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Wobec tego wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są faktyczne warunki panujące na konkretnym obszarze, który jest obszarem analizowanym pod kątem wymogów wynikających z zasady dobrego sąsiedztwa. Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu został określony, stosownie do delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 cytowanej ustawy, w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej zwanym: "rozporządzeniem". Z regulacji tego aktu wykonawczego wynika z kolei, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1). Analiza ta musi znaleźć swoje odzwierciedlenie w formie pisemnej i graficznej, zaś waga analizy jest istotna, gdyż wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2). Część pisemna analizy powinna tworzyć spójną całość z jej częścią graficzną, zaś warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, powinny wynikać z załączonej analizy. Stwierdzenie, że planowana inwestycja stanowi kontynuację istniejącej funkcji, jest podstawą do dokonania przez organ ustaleń w zakresie parametrów i wskaźników zabudowy, co następuje w oparciu o przepisy wskazanego rozporządzenia. Podkreślenia wymaga, że określenie w decyzji wskaźników zabudowy takich jak wielkość powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, a także wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki musi znaleźć oparcie w przeprowadzonej analizie. Zaznaczyć należy, że przy określaniu warunków zabudowy przepisy przewidują margines swobody w kształtowaniu nowego zagospodarowania, czego wyrazem jest przewidziana w przepisach rozporządzenia możliwość innego wyznaczenia określonych parametrów niż na podstawie średniej, ale na co należy zwrócić uwagę – tylko jeżeli wynika to z analizy. Dopuszczalność takiej modyfikacji dotyczy właśnie kwestionowanych w skardze wskaźników powierzchni zabudowy, co wynika z § 5 ust. 2 rozporządzenia, a także wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej - § 7 ust. 4 rozporządzenia. Dodać przy tym należy, że analizę sporządza osoba do tego uprawniona architekt – urbanista, co pozwala na kompetentną ocenę zamierzenia objętego wnioskiem w kontekście stwierdzonego stanu zagospodarowania, z uwzględnieniem przewidzianych odstępstw od wyliczonych średnich. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie, w oparciu o sporządzoną analizę urbanistyczną składającą się z części tekstowej oraz graficznej w postaci załączonej do niej mapy, przy prawidłowo ustalonym obszarze analizowanym, organy doszły do błędnych wniosków. Na uwzględnienie, zasługują zarzuty skarżących dotyczące wadliwego określenia w decyzji wskaźników powierzchni zabudowy oraz wysokości górnej krawędzie elewacji frontowej planowanej inwestycji. Stosownie do § 5 rozporządzenia wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Z analizy urbanistycznej wynika, że dla zachowania wymagań dotyczących ładu przestrzennego dla przedmiotowej inwestycji przewidziano maksymalną wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki określoną "do 30 %". Tymczasem w decyzji organu I instancji wskaźnik ten został ustalony "do 40 %", czyli niezgodnie z zapisami analizy. Organ I instancji uzasadniając swoje stanowisko błędnie powołał się na ogólne dane zawarte w analizie podnosząc, że na obszarze analizowanym znajdują się działki zabudowane nawet w 55 %. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że to wyniki analizy, a nie wszelkie informacje zawarte w analizie stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, co zostało wprost wskazane w § 9 ust. 2 rozporządzenia, zatem to wyniki analizy mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zawarte w tych wynikach informacje mają potwierdzać działanie organów w granicach prawa, bowiem zadanie organu polega na kontroli prawidłowości sporządzonej analizy oraz czy wnioski wynikają z przeprowadzonych ustaleń. Jak zostało to wyjaśnione wyżej dopuszczenie wyznaczenia innego aniżeli średni wskaźnik wielkości dla obszaru analizowanego jest możliwe jedynie, gdy wynika to z analizy (§ 5 ust. 2), zaś w niniejszej sprawie taka modyfikacja nie została w analizie ujęta. Brak oparcia decyzji o wyniki analizy wskazuje na jej wadliwość, skutkującą uchyleniem. Podobnie w wynikach analizy wysokość zabudowy określono maksymalnie do 13 metrów, czyli do najwyżej położonej części kalenicy lub attyki. Jednocześnie wyjaśniając, że średnia wysokość kalenicy lub attyki w obszarze analizowanym wynosi 8,4 metrów, zaś ustalenie wysokości do 13 m wynika z uwzględnienia wysokości kalenicy budynku istniejącego na działce sąsiedniej o nr [...]. Tymczasem w decyzji organ błędnie ustalił wysokość inwestycji do 13, 5 m od strony promenady nadmorskiej. Wyjaśnić należy, że w § 7 rozporządzenia uregulowano sposób oznaczania wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, zaś w § 7 ust. 4 rozporządzenia dopuszczono odstępstwo od powyższej zasady ale tylko jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. Podkreślenia wymaga, że skoro w analizie przewidziano odstępstwo od średniej i określono maksymalną wysokość elewacji frontowej do 13 m, to za wadliwe uznać należy przyjęcie tego wskaźnika na poziomie do 13, 5 m. Jak wynika z treści decyzji organ przy ustaleniu warunków zabudowy zupełnie dowolnie ustalił niektóre parametry zabudowy, arbitralnie uwzględniając wniosek inwestora zawarty w piśmie z dnia 20 września 2013 r. Wydanie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji z naruszeniem art. 61 § 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 5 i § 7 rozporządzenia skutkowało uchyleniem obu rozstrzygnięć stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie za nietrafne Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych. Odnosząc się do zarzutu skargi w zakresie naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) wyjaśnić należy, że normy ww. rozporządzenia zostały wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 4 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, mają więc zastosowanie do późniejszego etapu inwestycyjnego – i wówczas projektowany i wznoszony obiekt musi im odpowiadać (art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego). Zgodność z powołanymi przepisami nie jest wymagana na etapie ustalania przeznaczenia terenu, określenia sposobów zagospodarowania i warunków planowanej zabudowy. Nie może być zatem przedmiotem badania w tym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2014 r., II OSK 2151/12, publ. LEX nr 1444439). Ponownie rozpoznając sprawę organy są zobowiązane do prawidłowego określenia wskaźników zabudowy planowanej inwestycji stosownie do norm określonych w powołanym rozporządzeniu, a w konsekwencji zgodnego z prawem ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W przedmiocie wykonalności orzeczono stosownie do art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś w przedmiocie kosztów zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 1 ww. ustawy.