II SA/Sz 410/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie status osoby bezrobotnej oraz zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 3 marca 2020 r. nr [...]/20. Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] o uznaniu A. K. (dalej: "Strona", "Skarżący") z dniem [...] marca 2020 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym. Organ I instancji wydał decyzję na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2, oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 ze zm.) – dalej: "u.p.z.i.r.p." oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej: "k.p.a.". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z materiału dowodowego sprawy wynika, iż w dniu rejestracji Strona spełniała warunki do uznania jej za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z.i.r.p., jest mniejsza niż 365 dni, co stanowiło podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku. Strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu Strona obszernie przedstawiła okoliczności dotyczące jej osobistej sytuacji życiowej. Wskazała, że uległa ona znaczącej zmianie w dniu [...] września 2017 r. po nagłej śmierci żony. Od tamtej chwili Strona zmaga się z depresją i alkoholizmem, a ponadto podupadła na zdrowiu (w tym zaniki pamięci i upośledzenie logicznego myślenia). Strona wyjaśniła, że pozostawała w przekonaniu, iż zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. (PUP w K.) i taką informację przekazała również córkom. Jednakże dopiero [...] marca 2020 r. okazało się to nieprawdą. Strona wyjaśniła, że od połowy listopada 2019 r. młodsza z córek przeprowadziła się do K. i zapewniła niezbędną opiekę. W związku ze złymi wynikami badań lekarze zadecydowali o umieszczeniu Strony w Ś. w K. (dalej: "Ś.C.Z.P."). Zgodnie z kartą informacyjną leczenia szpitalnego Strona przebywała w placówce od [...] grudnia 2019 r. do [...] stycznia 2020 r. Następnie Strona została bezpośrednio przewieziona do SP ZOZ W. w S. – (dalej: "SPZOZ WOTUW"), gdzie przebywała od [...] stycznia 2020 r. do [...] marca 2020 r. Ponadto rokowania co do wyjścia z uzależnienia zależą od regularnej terapii w Poradni Uzależnień w K., aktywnego działu w ruchu AA, kontroli stanu zdrowia przez lekarza rodzinnego, jak i udziału w okresowej terapii podtrzymującej przez rok co 2 miesiące w placówce w S. . Ponadto Strona wskazała, że już w trakcie jej pobytu w ww. placówce córka kontaktowała się z pracownikami PUP w K., chcąc sprawdzić czy na pewno Strona się zarejestrowała. Uzyskała wówczas informację, że w związku z tym, iż Strona nie będzie w stanie zgłaszać się do urzędu pracy w wyznaczonych terminach (do podpisu) to i tak zostanie pozbawiona statusu osoby bezrobotnej. Tym samym powinna zgłosić się niezwłocznie po zakończeniu leczenia. W dniu [...] marca 2020 r. niezwłocznie po wypisaniu z placówki Strona (wraz z córką) zgłosiła się do PUP w K. w celu zweryfikowania wcześniejszych informacji i ewentualnej rejestracji jako osoba bezrobotna. Na miejscu okazało się, że faktycznie nie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Dodatkowo poinformowano Stronę, że przekroczony został termin przewidziany dla rejestracji z uprawnieniem do otrzymywania zasiłku. Nie poinformowano jednak Strony o możliwości usprawiedliwienia nieobecności (co nastąpiło dopiero w dniu [...] marca 2020 r.). Strona podkreśliła, że jej jedynym źródłem dochodu jest renta rodzinna po żonie w wysokości nieprzekraczającej [...] zł. Kwota ta musi wystarczyć na opłacenie rachunków, wyżywienie oraz zakup leków (w tym leków antydepresyjnych i na nadciśnienie). Brak zasiłku, jak wskazała Strona, będzie wiązał się z koniecznością znalezienia pracy i skupieniem się przede wszystkim na jej utrzymaniu, a nie na terapii, czy zajęciach niezbędnych w utrzymaniu abstynencji. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z 25 marca 2020 r. nr jw., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p., organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Strona zarejestrowała się w PUP w K. w dniu [...] marca 2020 r., po wyjściu z SPZOZ WOTUW. W toku postępowania organ ustalił, że Strona pozostawała w zatrudnieniu od [...] lutego 2015 r. do [...] sierpnia 2019 r. w [...] (umowa została rozwiązana na mocy porozumienia stron). Odwołując się do regulacji art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p., organ odwoławczy wskazał, że w ciągu ostatnich 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania Strony w PUP, który to okres liczony jest od [...] września 2018 r. do [...] marca 2020 r., suma okresów (o której mowa w tej regulacji) jest mniejsza niż 365 dni i wyniosła 364 dni. Zdaniem organu odwoławczego powyższa okoliczność przesądziła, że Strona nie spełniła ustawowych przesłanek wymaganych do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Organ podkreślił, że przepisy u.p.z.i.r.p. są przepisami bezwzględnie obowiązującymi i na ich podstawie prawo do zasiłku dla bezrobotnych może otrzymać wyłącznie osoba spełniająca wszystkie warunki w nich określone, przepisy nie przewidują możliwości uznaniowego przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W tym zakresie organ odwoławczy powołał wyrok WSA w Szczecinie z 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 6/14). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję organu odwoławczego Skarżący wniósł o jej uchylenie i ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu skargi Skarżący obszernie przedstawił stan faktyczny sprawy. Podkreślił, że w dniu [...] grudnia 2019 r. trafił na leczenie do Ś.C.Z.P., gdzie przebywał do [...] stycznia 2020 r. Następnie od [...] stycznia 2020 r. do [...] marca 2020 r. przebywał w SPZOZ WOTUW. Skarżący zwrócił uwagę, że w dniu wypisu, tj. [...] marca 2020 r. niezwłocznie zgłosił się do PUP w K. w celu rejestracji jako osoba bezrobotna. Skarżący do skargi załączył: skierowanie do poradni specjalistycznej z [...] listopada 2019 r., wypis ze Ś.C.Z.P. z [...] stycznia 2020 r., wypis z SPZOZ WOTUW z [...] marca 2020 r. W piśmie z [...] września 2020 r. pełnomocnik Skarżącego ustanowiony z urzędu podtrzymał dotychczasowe stanowisko Skarżącego w sprawie i wszystkie wnioski zawarte w skardze. Dodatkowo wskazał, że Skarżący bez swojej winy nie mógł dokonać rejestracji o jeden dzień wcześniej z tego względu, że nie miał takiej możliwości. Skarżący przebywał bowiem w okresie od [...] stycznia 2020 r. do [...] marca 2020 r. w ośrodku terapii uzależnień. Rejestracji w PUP dokonał natomiast niezwłocznie po jego opuszczeniu, w dniu [...] marca 2020 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, a w uzasadnieniu powtórzył argumentację zamieszczoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję w przedmiocie uznania Skarżącego za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przeprowadzenie postępowania sądowego wykazało, że skarga jest zasadna. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że w sprawie bezsporne jest, iż Skarżący spełnił warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p. Nie jest również kwestionowany fakt związania Skarżącego umową o pracę w okresie od [...] lutego 2015 r. do [...] sierpnia 2019 r. Bezsporne jest również, że Skarżący w okresie od [...] grudnia 2019 r. do [...] marca 2020 r. przebywał w dwóch ośrodkach terapii uzależnień, gdzie przechodził leczenie stacjonarne. Kwestią sporną jest natomiast zasadność odmowy przyznania Skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych w kontekście warunku, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z.i.r.p. Zgodnie z tym warunkiem, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Materiał dowodowy sprawy wyklucza natomiast zaistnienie warunków wymienionych w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. b-i u.p.z.i.r.p. Sąd przypomina, że stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.i.r.p., prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, [pominięto ppkt. b-i nie mające znaczenia w sprawie]. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę zwraca uwagę, że bezwzględnym warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest kumulatywne spełnienie dwóch warunków. Pierwszym z nich jest brak propozycji dla bezrobotnego odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych. Drugim, bardziej złożonym warunkiem jest natomiast legitymowanie się przez bezrobotnego okresem zatrudnienia (lub okresami zaliczanymi z innej podstawy ustawowej), wynoszącym co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację oraz uzyskiwanie w tym okresie, z uwzględnieniem okresów zaliczanych i w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, świadczenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia objętego obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy. W rozpoznawanej sprawie Skarżący ubiegający się o zasiłek dla bezrobotnych pozostawał w zatrudnieniu w okresie poprzedzającym złożenie wniosku na podstawie umowy o pracę. Związanie umową trwało od [...] lutego 2015 r. i zakończyło się za porozumieniem stron z dniem [...] sierpnia 2019 r. Jak trafnie ustaliły organy, zważywszy, że Skarżący zgłosił się celem rejestracji w PUP w dniu [...] marca 2020 r., okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania (wynikający z art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p.), miarodajny dla oceny uprawnienia Skarżącego ubiegającego się o zasiłek, obejmował okres od [...] września 2018 r. do [...] marca 2020 r. Nie wlicza się bowiem do tego okresu dnia złożenia wniosku o rejestrację, zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. Podczas rozpatrywania uprawnień Skarżącego okazało się, że nie spełnia on jednego z warunków, od których zależy to prawo, a mianowicie w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji, tj. w okresie od [...] września 2018 r. do [...] marca 2020 r. udowodnił 364 dni zatrudnienia, podczas gdy zgodnie z przepisem art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p. wymagane jest wykazanie 365 dni zatrudnienia. Zabrakło więc Skarżącemu jednego dnia pracy do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Gdyby zarejestrował się w PUP najpóźniej w dniu [...] marca 2020 r., to spełniłby wszystkie warunki, od których zależy przyznanie prawa do zasiłku, przede wszystkim zaś łączna suma okresów zatrudnienia w wymaganym okresie wynosiłaby wymagane 365 dni. Zdaniem Sądu, dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy nie jest wystarczające ograniczenie się do zestawienia dat dotyczących zatrudnienia Skarżącego na umowę o pracę w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzającym dzień rejestracji w PUP. Takie proste zestawienie dat wskazuje, że Skarżącemu zabrakło jednego dnia dla uzyskania uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych. Ocena, czy zostały spełnione wszystkie ustawowe warunku do uzyskania prawa do zasiłku wymaga jednak szerszej analizy całego materiału dowodowego. Na gruncie niniejszej sprawy konieczne jest bowiem rozważenie okoliczności, które zadecydowały, że Skarżący dokonał rejestracji w PUP dopiero w dniu [...] marca 2020 r. Sąd, po zapoznaniu się ze szczególnymi okolicznościami (potwierdzonymi w znanym organom obu instancji materiale dowodowym), które spowodowały, że Skarżący wykazał na dzień rejestracji 364 dni zatrudnienia, stwierdził ich istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia sprawy przez organy administracji. Organy te, pomimo wystąpienia takich szczególnych okoliczności nie uwzględniły bowiem ich wpływu na realną możliwość dokonania przez Skarżącego rejestracji do dnia [...] marca 2020 r. Ratio legis art. 71 ust. 1 u.p.z.i.r.p. stanowi chęć wyeliminowania spośród osób ubiegających się o zasiłek dla bezrobotnych osób unikających zatrudnienia, a przynajmniej unikających zatrudnienia legalnego oraz osób, które nie mogą wykazać odpowiedniej długotrwałości zatrudnienia lub okoliczności przez ustawodawcę z zatrudnieniem zrównanych w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p. Z takim celem nie koresponduje w żaden sposób wyeliminowanie spośród kręgu osób uprawnionych do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych osób, które jedynie z nieznacznym opóźnieniem dokonały rejestracji w PUP i to z przyczyn wynikających ze splotu okoliczności od nich zależnych. W ocenie Sądu, przy uwzględnieniu powyższego twierdzenia nie znajduje sprawiedliwego uzasadnienia odmowa przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych osobie legitymującej się odpowiednią długością zatrudnienia, która jedynie z minimalnym opóźnieniem złożyła wniosek o zarejestrowanie osoby bezrobotnej i przyznanie zasiłku. W rozpoznawanej sprawie Skarżący dokonując rejestracji w PUP w dniu 3 marca 2020 r. wykazał zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z.i.r.p. 364 dni zatrudnienia w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzającym dzień rejestracji. Zauważyć jednak należy, że między ustaniem zatrudnienia Skarżącego (trwającego [...] lata i [...] miesięcy), a zarejestrowaniem się przez niego jako osoby bezrobotnej nie miało miejsca żadne inne zdarzenie, które zmieniałoby jego sytuację w zakresie prawa do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Przy czym warunki uzyskania prawa do zasiłku Skarżący niewątpliwie spełniał bezpośrednio po utracie pracy. Uwzględnić należy, że Skarżący zwrócił się do organu z wnioskiem o rejestrację i przyznanie zasiłku [...] marca 2020 r., czyli dokładnie w dniu w którym został wypisany z ośrodka leczenia uzależnień po zakończeniu stacjonarnej terapii prowadzonej w trybie ciągłym od [...] grudnia 2019 r. do dnia [...] marca 2020 r. (najpierw w okresie od [...] grudnia 2019 r. do [...] stycznia 2020 r. w Ś.C.Z.P., a następnie od [...] stycznia 2020 r. do [...] marca 2020 r. w SPZOZ WOTUW - okoliczności potwierdzone materiałem dowodowym). W tym okresie Skarżący przebywał na leczeniu w ośrodkach zamkniętych (choroba alkoholowa). Co za tym idzie, za niezgodne z zasadą równości wobec prawa (art. 8 § 1 k.p.a.) uznać należy odmówienie Skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych tylko ze względu na upływ czasu (o 1 dzień) pomiędzy utratą zatrudnienia, a rejestracją w PUP i zróżnicowanie w ten sposób sytuacji prawnej Skarżącego, w stosunku do osób, które miały realną możliwość dokonania rejestracji nawet w ostatnim dniu okresu, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p. (tj. m.in. osób które dysponowały swobodą przemieszczania się). Innymi słowy, Skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji tego, że z uwagi na zakończenie leczenia stacjonarnego [...] marca 2020 r. (tj. we wtorek) nie mógł wykazać 365 dni zatrudnienia, co przesądziłoby o spełnieniu warunku ustawowego. Bezspornie, dokonanie rejestracji w PUP w dniu [...] marca 2020 r. (tj. w poniedziałek) pozwoliłoby Skarżącemu na wykazanie minimalnej liczby dni zatrudnienia, czyli co najmniej 365. Jednakże w tym dniu Skarżący odbywał jeszcze leczenie i przebywał w SPZOZ WOTUW (zgodnie z kartą informacyjną), a wypis nastąpił [...] marca 2020 r. Tym samym Skarżący nie miał realnej możliwości dokonania rejestracji i wystąpienia z wnioskiem o zasiłek w okresie przewidzianym przepisami prawa (tj. do dnia [...] marca 2020 r.). Podkreślić więc należy, że to najmniejsze z możliwych (o 1 dzień) opóźnienie w złożeniu wniosku nastąpiło w istocie z przyczyn niezależnych od Skarżącego, a przyczyna tego opóźnienia (leczenie choroby alkoholowej w ośrodku zamkniętym) nie powinna skutkować tak niekorzystnym dla Skarżącego rozstrzygnięciem (utratą prawa do zasiłku dla bezrobotnych). Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że organy obu instancji naruszyły ogólną zasadę równości wobec prawa wyrażoną w art. 8 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Wspomniana zasada stanowi uniwersalną regulację konstytucyjną opisaną w art. 32 Konstytucji RP: "Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne." (ust. 1). "Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny." (ust. 2). Przeniesienie konstytucyjnych zasad do zasad, którymi związane są organy administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym, przesądza o ich obowiązywaniu wprost, bez konieczności ich wyprowadzania w drodze wykładni, a równocześnie wymaga nadania takiej treści, jak przyjęto w regulacji tych zasad w Konstytucji RP. Przeniesienie do regulacji prawnej k.p.a. treści standardów konstytucyjnych wypełnia ustanowionymi wartościami zasadę ogólną pogłębiania zaufania do władzy publicznej. Przyjętym zasadom: proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania należy przypisać podstawowe znaczenie dla rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej decyzją w trybie postępowania administracyjnego (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; prof. dr hab. Barbara Adamiak, prof. dr hab. Janusz Borkowski; 2021). Ponownie rozstrzygając w sprawie organy powinny uwzględnić szczególne okoliczności (potwierdzone w materiale dowodowym), które spowodowały, że Skarżący nie miał realnej możliwości dokonania rejestracji przed upływem okresu, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z.i.r.p. Fakt zakończenia leczenia w ośrodku terapii uzależnień w dniu [...] marca 2020 r. uniemożliwił Skarżącemu wykazanie na dzień rejestracji 365 dni zatrudnienia. Niemniej jednak Skarżący podjął niezwłocznie niezbędne kroki i dokonał rejestracji w pierwszym możliwym terminie. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.