II SA/Sz 414/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 lipca 2009 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), w wyniku rozpatrzenia odwołania Spółki A., od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę zespołu pensjonatowego z towarzyszącymi usługami nieuciążliwymi i garażem w podziemiu na terenie działek [...] i [...] przy ul. [...] w [...] - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w ramach postępowania administracyjnego, wszczętego na wniosek Spółki A. o wydanie pozwolenia na budowę, postanowieniem z dnia [...] r. zobowiązano inwestora do uzupełnienia przedmiotowego wniosku, poprzez wykazanie spełnienia warunku z punktu [...] ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy nr [...], z dnia [...] r. (zmienionej decyzją z [...] r., nr [...]), tj. zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych i postojowych na samochody osobowe, w ilości stanowiącej [...] liczby lokali w pensjonacie, przy czym należy przyjąć przynajmniej [...] wymaganej ilości miejsc parkingowych na terenie własnej nieruchomości, zaś pozostałe, brakujące miejsca należy zlokalizować w miejscu wskazanym przez zarządcę dróg. Organ I instancji stwierdził brak wykonania przez inwestora w/w obowiązku i w konsekwencji decyzją z dnia [...] r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę. Spółka A. odwołała się od wymienionej decyzji organu I instancji. Nawiązując do treści odwołania oraz do treści orzeczenia NSA II OSK 599/07 z dnia 3 czerwca 2008 r. organ II instancji podał, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, jeśli ze strony inwestora nie zostaną spełnione warunki określone w decyzji o warunkach zabudowy, w tym również warunki dotyczące lokalizacji miejsc parkingowych. W niniejszym stanie faktycznym skarżąca spółka (inwestor) nie wypełniła warunków określonych w pkt 6 decyzji o warunkach zabudowy. Brak dokumentów żądanych przez organ I instancji obligował do wydania decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę. Następnie organ II instancji, w odpowiedzi na wniosek strony o ewentualne stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę, wyjaśnił, iż zgodnie z art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym, zgodnie z którym stronie postępowania przysługuje prawo zaskarżania rozstrzygnięć wydanych w pierwszej instancji do organu drugiej instancji. Prawo wniesienia przez stronę odwołania w zakreślonym terminie jest zwyczajnym trybem weryfikacji decyzji nieostatecznych. Organ II instancji powołując się na orzecznictwo NSA wskazał, że w przypadku konieczności wyboru miedzy trybami weryfikacji decyzji, należy dać pierwszeństwo temu trybowi, który daje organowi administracji szersze zakresowo uprawnienia oraz umożliwia merytoryczną ocenę argumentów i załatwienie sprawy. Tak więc postępowanie odwoławcze powinno być stosowane przed nadzwyczajnym trybem nadzoru obejmującym stwierdzenie nieważności decyzji uregulowane w art. 156 K.p.a. Ponadto, odnośnie kwestii stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy nr [...] organ odwoławczy podał, iż zgodnie z treścią art. 17 pkt 1 K.p.a. organem wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu, w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego, a takim niewątpliwie jest Prezydent Miasta , są samorządowe kolegia odwoławcze chyba, że ustawa stanowi inaczej. Mając na uwadze powyższe organ podkreślił, iż wojewoda nie jest organem wyższego stopnia w stosunku do Prezydenta Miasta jako organu samorządowego wydającego decyzje o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 82 ust 3 wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia w stosunku do starosty (Prezydenta Miasta - miasta na prawach powiatu) jako organu I instancji, co stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 17 pkt 1 K.p.a. A zatem spełnienie żądania strony w zakresie uchylenia przez wojewodę decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy byłoby rażącym naruszeniem prawa z uwagi na brak właściwości. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ II instancji wyjaśnił, iż związanie organu administracji architektoniczno-budowlanej warunkami decyzji o warunkach zabudowy wynika bezpośrednio z art. 55 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ budowlany nie jest uprawniony do dokonywania wykładni takiej decyzji i ustalania jej właściwej treści. Spółka A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. o odmowie zatwierdzenia skarżącej projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu pensjonatowego z towarzyszącymi usługami nieuciążliwymi i garażem w podziemiu na terenie działek nr [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tzn. naruszenie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., a nadto naruszenie zasady praworządności wyrażonej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 6 K.p.a., przez zaniechanie przez organ administracji wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie oraz wszechstronnego zbadania i rozpatrzenia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych z nią związanych, w postaci pominięcia przez ten organ przy wydaniu decyzji wskazywanych przez skarżącego okoliczności: a) rażącej niezgodności z prawem warunku określonego w pkt [...] decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] r., tj. zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych - albowiem został on wyznaczony pomimo tego, że obowiązujące prawo nie przewiduje dopuszczalności ustanowienia takiego warunku w decyzji o warunkach zabudowy, b) uzależnienia spełnienia tego warunku wyłącznie od organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, skoro przedmiotowe miejsca parkingowe, ich lokalizacja, koszt budowy i stosunki własnościowe miały być wyznaczone wyłącznie przez ten organ, a bez udziału skarżącego, c) niemożliwości wypełnienia tego warunku przez skarżącego do dnia [...]r., tj. wyznaczonego w tym celu przez organ pierwszej instancji w decyzji z dnia [...] r. z przyczyn leżących wyłącznie po stronie organu, tzn. braku do tego czasu wskazania przez ów organ przedmiotowych miejsc parkingowych, o czym skarżący zresztą go informował, d) zbędności wypełnienia powyższego warunku w dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji i w dacie wydania zaskarżonej decyzji, gdyż wypełnienie tego warunku bez szkody dla kogokolwiek i bez uszczerbku dla inwestycji mogło nastąpić w terminie późniejszym, 2) rażące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tzn. naruszenie dyspozycji art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 100 § 1 i art. 157 § 1 i 2 K.p.a. przez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, kiedy istniały przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę w sytuacji rażącej niezgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. i zaistniała konieczność wystąpienia z urzędu przez organ administracji o stwierdzenie jej nieważności, na skutek czego doszło do wydania nie odpowiadającej prawu i co najmniej przedwczesnej decyzji o odmowie udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów nakazywała organom obu instancji podjęcie inicjatywy zmierzającej do zakwestionowania decyzji o warunkach zabudowy, 3) rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), przez ich nieprawidłową wykładnię i w konsekwencji wadliwe przyjęcie, iż projekt budowlany skarżącego powinien być zgodny z przedstawionym powyżej pkt [...] decyzji o warunkach zabudowy rażąco bezprawnym warunkiem, podczas gdy niedopuszczalnym było uzależnianie wydania zaskarżonej decyzji od jego spełnienia, a nadto wadliwe przyjęcie, że już na etapie udzielenia pozwolenia na budowę wymagane jest wypełnienie tego warunku, obojętnego z punktu widzenia możliwości kontynuowania procesu budowlanego, 4) rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz § 1 i nast. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) przez ich nieprawidłową wykładnię i wskutek tego wadliwe uznanie, iż decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] r. nr [...] może zawierać w pkt [...] warunek rażąco bezprawny, zależny wyłącznie od wydającego ją organu i niemożliwy do spełnienia w czasie wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, skutkiem czego bezzasadnie wezwano skarżącego do jego wypełnienia, podczas gdy prawidłowa i zgodna z prawem decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę nie może w warunkach zabudowy być uzależniona od spełnienia tego warunku, 5) rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 prawa budowlanego w zw. z art. art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji spowodowanie niedopuszczalnej ingerencji w przysługujące odwołującemu się prawo podmiotowe do zabudowy należącej do niego nieruchomości pomimo tego, iż jego zamierzenie budowlane jest zgodne z obowiązującym prawem. Uzasadniając zarzuty skargi skarżąca ponowiła argumenty z odwołania od decyzji organu I instancji podkreślając, że zgodnie z warunkiem zawartym w pkt [...] decyzji Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy z dnia [...] r., nr [...], skarżąca powinna zapewnić odpowiednią ilość miejsc parkingowych i postojowych na samochody osobowe, przy czym przynajmniej [...] wymaganej ilości miejsc parkingowych powinna zapewnić na terenie własnej nieruchomości, a pozostałe brakujące miejsca skarżąca powinna zlokalizować w miejscu wskazanym przez zarządcę dróg. Treść tej decyzji wskazuje, iż zarządca dróg (w istocie ten sam organ, który właściwy jest w sprawie wydania pozwolenia na budowę) miał jedynie wskazać skarżącej lokalizację miejsc parkingowych, a nie decydować o ich przeznaczeniu jako miejsc parkingowych o charakterze ogólnodostępnym, ich strukturze własnościowej oraz o rodzaju tych miejsc (na parkingu wielopoziomowym) jak to bezpodstawnie zostało sprecyzowane już po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy w uchwale Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] r. oraz w projektach umów załączonych do pisma Miasta z dnia [...] r. Skarżąca na etapie wydania decyzji z dnia [...] r. nie miała wiedzy co do wyżej opisanego sposobu interpretacji przez organ punktu [...] tejże decyzji. Prezydent Miasta postanowieniem [...] r. nałożył na inwestującą spółkę obowiązek wykazania spełnienia przedmiotowego warunku z pkt [...] decyzji o warunkach zabudowy - do dnia [...] r. W odpowiedzi skarżąca podała, iż wypełnienie tego warunku jest niemożliwe, gdyż Gmina - zarządca dróg w żaden sposób nie ustosunkowała się do wniosku skarżącej o wskazanie miejsca pod budowę parkingu. Warunek wynikający z pkt [...] decyzji z dnia [...] r. nie mógł zostać spełniony przez skarżącą z powodów leżących wyłącznie po stronie tegoż organu. Jednakże organ I instancji nie rozważył tego faktu i wydał decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę spornego pensjonatu. Zaistniałą sytuację skarżąca szczegółowo opisała w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazując na uchybienia tegoż organu. Jednakże organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję o odmowie skarżącemu pozwolenia na budowę, w której Wojewoda wskazał jedynie, iż organ pierwszej instancji był związany powyższą decyzją o warunkach zabudowy i nie odniósł się w ogóle do poniesionych przez skarżącą zarzutów. Zdaniem strony z tych względów proceduralnych zaskarżona decyzja jest wadliwa. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja jest również wadliwa merytorycznie. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu - dla inwestycji innych niż publiczne - następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Art. 61 ust. 1 tej ustawy ustanawia przy tym warunki dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast ust. 6 tego artykułu zawiera delegację ustawową dla właściwego ministra do wydania rozporządzenia normującego sposób ustalania wymagań dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie tego upoważnienia oraz w jego granicach zostało wydane cytowane na wstępie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Określa ono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy tych wymagań stanowiąc je w zakresie ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu, kąta jego nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych. Żaden z przepisów tego rozporządzenia nie przewiduje, aby możliwe było ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowego warunku z pkt 6, a w tym obowiązku ich lokalizacji w miejscu wskazanym przez zarządcę dróg, a tym samym nie ma podstaw do żądania wypełnienia takiego, nie wynikającego z przepisów prawa, warunku na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Ponadto, żaden z przepisów tego aktu nie pozwala na dowolne decydowanie przez organ administracji o przeznaczeniu powyższych miejsc parkingowych jako ogólnodostępnych oraz o ich strukturze własnościowej. Oznacza to, że decyzja o warunkach zabudowy, stanowiąca podstawę odmowy dzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę rażąco naruszała prawo. Skarżąca podała dodatkowo, iż określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w powyższym rozporządzeniu wymagania w zakresie warunków zabudowy należy uznać za stricte techniczne. Winny one zatem dotyczyć wyłącznie sposobu wykonania zamierzenia inwestycyjnego. Tymczasem warunek z pkt [...] decyzji nr [...] jest w istocie nałożeniem na niego kolejnego obowiązku, tj. budowy innego obiektu niż jego zamierzenie inwestycyjne i to z nim ściśle nie związanego. Zdaniem skarżącej nie może być tak, aby pod pozorem wyznaczenia technicznych warunków zabudowy danej nieruchomości uzależniać wydanie pozwolenia na budowę danego obiektu od wykonania innego obiektu, określonego przy tym jednostronnie przez organ administracji. Nadto skarżąca wskazała, iż zgodnie z powyższym warunkiem "brakujące miejsca" parkingowe powinna zlokalizować w miejscu wskazanym przez zarządcę dróg. Tyle tylko, że zarówno w dacie wydania przez organ I instancji decyzji wzywającej skarżącej do wypełnienia tego warunku, tj. w dniu [...] r. jak i w dacie mu w tym celu wyznaczonej, tzn. do dnia [...] r. skarżącej nie wskazano lokalizacji tych miejsc parkingowych. Dopiero później w dniu [...] r. skarżącej przedstawiono jedynie projekt umowy cywilnoprawnej, w którym wskazano co prawda ową lokalizację, lecz według kryteriów zupełnie uznaniowych, proponując wybudowanie miejsc parkingowych na warunkach rażąco niekorzystnych dla inwestora. Powyższe okoliczności były już przez skarżącą podnoszone. Jednakże organ w ogóle się do nich nie odniósł, stwierdzając jedynie, iż jest związany decyzją o warunkach zabudowy. Tymczasem - jak się zasadnie przyjmuje w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego - fakt związania organu wydającego pozwolenie na budowę warunkami decyzji o warunkach zabudowy nie oznacza, że organ ten zwolniony jest od samodzielnej oceny prawidłowości takiej decyzji. Jeśli bowiem organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę stwierdzi, iż decyzja o warunkach zabudowy jest niezgodna z prawem - co w niniejszej sprawie miało przecież miejsce - to powinien zawiesić postępowanie administracyjne w celu umożliwienia właściwemu organowi rozstrzygnięcia o ewentualnej nieważności decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z treści art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 100 § 1 i 157 § 1 i 2 K.p.a. Zgodnie bowiem z art. 97 § 1 w związku z art. 100 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej obligatoryjnie zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub Sąd. Organ ów winien przy tym wystąpić równocześnie do właściwego organu lub Sądu o rozstrzygnięcie tego zagadnienia, albo wezwać stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie. Mimo bezspornego zaistnienia przesłanek do zawieszenia postępowania o udzielenie skarżącemu pozwolenia na budowę organy obu instancji - mimo wyraźnego podnoszenia przez niego rażącej bezprawności pkt [...] decyzji nr [...] o warunkach zabudowy - organy obu instancji, w ogóle tej kwestii nie rozważyły. Ponadto skarżąca podniosła, iż zaskarżona decyzja narusza jej prawo podmiotowe określone w art. 4 prawa budowlanego, mianowicie prawo do zabudowy nieruchomości, do której posiada tytuł prawny. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko. Nadto podkreślił, iż zgodnie z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne, zaś organ administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ II instancji podał także, iż skarżąca nie złożyła odwołania od decyzji o warunkach zabudowy, nie kwestionowała zapisu pkt 6 w/w decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast sam organ nie miał możliwości zweryfikowania, czy przedmiotowa decyzja o warunkach zabudowy jest zgodna z prawem miejscowym, gdyż na tym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji organ uznał za bezpodstawny zarzut naruszenia w niniejszej sprawie przepisów art. 97 § 1 w związku z art. 100 § 1 K.p.a., jak również art. 4 prawa budowlanego. W dniu [...] r. skarżąca złożyła do akt sprawy pismo procesowe, w którym - w nawiązaniu do treści odpowiedzi na skargę - dodatkowo podniosła, iż w odpowiedzi na skargę nie odniesiono się w ogóle do zawartego w niej zarzutu zaniechania wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w niniejszej sprawie oraz niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Skarżąca ponownie podkreśliła, iż warunek wskazany w pkt [...] decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. nie znajduje podstawy prawnej. Żaden przepis prawa nie przewiduje bowiem określenia w decyzji o warunkach zabudowy, iż zarządca dróg (będący jednocześnie organem wydającym pozwolenie na budowę) jednostronnie i władczo zadecyduje, jak się to odbyło w niniejszej sprawie - pod pozorem wyznaczenia jedynie lokalizacji miejsc parkingowych - o obowiązku sfinansowania tych miejsc przez skarżącą, przy jednoczesnym ich usytuowaniu w parkingu wielopoziomowym i przeznaczeniu jako ogólnodostępnych oraz nieprzysługiwaniu do nich skarżącej żadnych praw (pomimo wybudowania tych miejsc na jej koszt). Wykonanie decyzji o warunkach zabudowy może dotyczyć jedynie spełnienia wymogów o charakterze technicznym, nie zaś spowodować nie znajdującego żadnego prawnego uzasadnienia rozstrzygnięcia o własnościowych stosunkach skarżącej. Podobnie, w powyższym piśmie nie ustosunkowano się do podnoszonych przez skarżącą okoliczności, iż spełnienie kwestionowanego warunku zależało wyłącznie od organu administracji, bowiem to on miał wyznaczyć lokalizację miejsc parkingowych, natomiast w dacie wydania zaskarżonych decyzji bezspornie tego nie uczynił. Podnoszona w odpowiedzi na skargę okoliczność, iż skarżąca nie wniosła odwołania od decyzji o warunkach zabudowy nie ma znaczenia dla jej oceny jako rażąco niezgodnej z prawem. Na rozprawie w dniu [...] r. pełnomocnik organu oświadczył, iż wobec braku widocznych wad decyzji o warunkach zabudowy organ nie był zobowiązany do wystąpienia z wnioskiem o zbadanie legalności tej decyzji. Natomiast obowiązek zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych wynika z uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r. w sprawie polityki parkingowej w mieście Świnoujściu, której jeden egzemplarz złożył do akt. Skarżąca oświadczyła na rozprawie, że fakt nie odwołania się od decyzji o warunkach zabudowy nie świadczy o tym, że organy architektoniczno-budowlane nie były zobowiązane zbadać ostatecznej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności wykładni. Uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę uznać należało za nieuzasadnioną, nie zachodzą, bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja wydana została w sprawie o pozwolenie na budowę zespołu pensjonatowego z towarzyszącymi usługami nieuciążliwymi i garażem w podziemiu na terenie działek [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. Wymogi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę regulują przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: - złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; - złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; - a także, złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Składając wniosek o pozwolenie na budowę zainteresowany winien spełnić również obowiązek dostarczenia dokumentów określonych w art. 33 ust. 2 w/w ustawy. Wymagania odnoszące się do projektu budowlanego reguluje art. 34 ust. 1-3 tej ustawy. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 1 właściwy organ sprawdza: - zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; - zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; - wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art.12 ust.7. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, nie kwestionuje tego skarżąca, że dla planowanej inwestycji wymagane było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy – zgodnie z przepisem art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Decyzja taka wydana została na rzecz skarżącej przez Prezydenta Miasta w dniu [...] r. Nadto zgodnie z przepisem art. 55 w związku z art. 64 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Z analizy przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ orzekający w sprawie pozwolenia na budowę zobowiązany jest zbadać zgodność przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Przy tym oceny takiej organ nie dokonuje w sposób dowolny, związany jest bowiem treścią ostatecznej decyzji. Oznacza to również, że organ architektoniczno-budowlany nie może samodzielnie kwestionować ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Związanie takie zachodzi również w sytuacji gdy ten sam organ, w mniejszej sprawie Prezydent Miasta Świnoujścia, działał jako organ I instancji w sprawie warunków zabudowy oraz w sprawie pozwolenia na budowę. Przyjęcie innego stanowiska godziłoby w wyrażoną w przepisie art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Stwierdzenie przez organ architektoniczno-budowlany, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie spełnienia choćby jednego warunku ustalonego w decyzji o warunkach zabudowy jest wystarczające do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie kwestionuje, iż nie wypełniła warunku określonego w pkt [...] decyzji o warunkach zabudowy, wskazując na trudności w jego wypełnieniu. Jednak to do obowiązków inwestora należy opracowanie i dołączenie do wniosku o pozwolenia na budowę kompletnego projektu ze wszystkimi wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, nadto zgodnego z decyzją o warunkach zabudowy. Jeżeli skarżąca nie dysponowała prawidłowo sporządzonym projektem budowlanym, to na własne ryzyko przedłożyła go zatwierdzenia Prezydentowi Miasta. Nie można również zgodzić się z zarzutem skargi, że w przedmiotowej sprawie organy zobowiązane były, na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, zawiesić postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę i wystąpić do właściwego organu o zbadanie zgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy. Jakkolwiek do organów administracji publicznej należy obowiązek stania na straży praworządności, to jednak wypełnienie tej zasady nie może polegać na wyręczaniu strony postępowania. Skoro skarżąca przekonana jest o wadliwości decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r. o warunkach zabudowy, to sama mogła wystąpić do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o rozstrzygnięcie tej kwestii i jednocześnie złożyć wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Brak było jakichkolwiek przeszkód prawnych lub faktycznych uniemożliwiających skarżącej takie działanie. Raz jeszcze należy wskazać, że sprawowana przez sąd administracyjny kontrola administracji publicznej obejmuje wyłącznie kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że skarga może być uwzględniona jeżeli organ naruszył konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego. Tymczasem żaden przepis prawa nie nakłada na organ architektoniczno-budowlany obowiązku zwracania się do samorządowego kolegium odwoławczego o zbadanie zgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy. W sytuacji gdy decyzja taka, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, nie zawiera żadnych jednoznacznych wad, nie można organowi architektoniczno-budowlanemu również zarzucić naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego oraz konstytucyjnej zasady praworządności. Mając powyższe rozważania na względzie Sąd w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.