II SA/Sz 414/14

Dnia 17 lipca 2014 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie Bożena Gonzalez Perea po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego lub adwokata w sprawie z Jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia ustanowić radcę prawnego K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania skarżącemu zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie do zakupu żywności, odzieży, leków oraz opłat za wodę. Jednocześnie, skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Uzasadniając wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu wnioskodawca oświadczył, że nie stać go na ustanowienie pełnomocnika z urzędu, ponieważ od 2005 r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, nie uzyskuje jakichkolwiek dochodów, nie posiada majątku, z wyjątkiem ok. 3ha przeliczeniowych nieruchomości rolnych na których znajdują się zrujnowane zabudowania gospodarcze, nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Skarżący podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a wszystkie jego nieruchomości są przedmiotem egzekucji komorniczej i nie przynoszą żadnych dochodów. Wnioskodawca przedłożył kserokopię karty bezrobotnego z której wynika, że w czerwcu 2014 r. był on osobą bezrobotną, oraz kserokopię orzeczenia o lekkim stopniu niepełnosprawności, ważnego do dnia 30 kwietnia 2011 r. Wezwaniem referendarza sądowego z dnia 13 czerwca 2014 r. skarżący został wezwany do przedłożenia dowodów dotyczących kosztów utrzymania mieszkania w którym mieszka, a także innego mieszkania w S., ponieważ z pisma Starosty znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że wnioskodawca mieszka pod tym adresem. Ponadto, K. K. został wezwany do przedłożenia dowodów potwierdzających wydatki na leki i leczenie, decyzji w sprawie podatku rolnego i podatku od nieruchomości, wyciągów z kont bankowych, oświadczenia czy posiada samochód. Wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi na wezwanie i nie przedłożył wskazanych w nim dowodów. W niniejszej sprawie, stosownie do art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., skarżący jest ustawowo zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie. Zgodnie z powołanym przepisem nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Sprawa będąca przedmiotem skargi należy do spraw z zakresu pomocy społecznej. Na podstawie art. 262 powołanej wyżej ustawy, przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuju zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 3). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1), w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2). Oceniając złożony wniosek należy stwierdzić, że K. K. nie przedłożył określonych w wezwaniu referendarza sądowego dowodów dotyczących jego aktualnej sytuacji majątkowej i wydatków. Z zaskarżonej decyzji wynika, że nie otrzymał on zasiłku celowego, ponieważ nie przedłożył dokumentów pozwalających ustalić jego rzeczywistą sytuację majątkową. Jednakże należy o wziąć pod uwagę okoliczność, że w aktach administracyjnych organu I instancji znajdują się dwie decyzje, wydane już po wydaniu decyzji organu odwoławczego będącej przedmiotem skargi, przyznające wnioskodawcy pomoc w postaci zasiłku specjalnego celowego na zakup leków (decyzja z [...] r.), oraz w formie posiłku (decyzja z [...] r.). Z decyzji tych wynika, że dochód wnioskodawcy wynosi [...] zł miesięcznie. W tej sytuacji należało uznać, że skarżący spełnia przesłanki do przyznania mu pełnomocnika z urzędu, ponieważ nie jest on w stanie pokryć wynagrodzenia i wydatków pełnomocnika z własnych środków finansowych. Dlatego, na podstawie art. 246 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek należało uwzględnić i orzec jak w postanowieniu.