II SA/Sz 417/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Iwona Tomaszewska Sędzia WSA Barbara Gebel Protokolant Tomasz Korpal po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. G. Spółki z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ograniczenia użytkowania urządzeń nagłaśniających oddala skargę Pismem z dnia 25 lipca 2007r. radca prawny działający w imieniu A. i W.S. oraz Y Sp. z o.o. w U.M. wniósł do Wójta Gminy U.M. o wydanie decyzji administracyjnej, której wykonanie uniemożliwi dalsze negatywne oddziaływanie na środowisko przez osoby prowadzące działalność pod nazwą Bar Piwny "X" w U.M. Autor pisma powołał się na dołączoną do pisma ekspertyzę akustyczną wykonaną przez biegłego z listy Ministra Ochrony Środowiska i Wojewody w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko sporządzone na podstawie pomiarów hałasu emitowanego z nieruchomości niezabudowanej położonej w U.M. przy ul. (...(, dokonanych w dniach 9 – 11 lipca 2007r. Wnoszący podanie wskazał, że pomiary i wnioski opinii dotyczą wyodrębnionego z tła akustycznego hałasu emitowanego przez Panie D.S. i B.S. w związku z prowadzoną działalnością sezonową. Działalność tych osób w zakresie emisji hałasu w postaci muzyki dyskotekowej oraz uderzeń w automaty siłowe na otwartej przestrzeni i w bezpośrednim sąsiedztwie hotelu "M", w sposób rażący przekracza dopuszczalne normy emisji hałasu na obiekt akustycznie chroniony i w sposób bezpośredni negatywnie wpływa na możliwość snu i osób przebywających w pomieszczeniach budynku hotelu oraz mieszkańców tej nieruchomości – państwa A. i W.S. W przekonaniu wnioskodawców działanie osób prowadzących wyżej opisaną działalność uzasadnia wszczęcie postępowania i wydanie z urzędu decyzji przez właściwy organ ochrony środowiska na podstawie art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska. Decyzją z dnia (...( Wójt Gminy U.M. na podstawie art. 105 § 1 kpa w związku z art. 363 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 z późn. zm.) – umorzył postępowanie w sprawie. Wójt w uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że bar piwny prowadziła B.S. i na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w Urzędzie Miasta Ł. nr (...(. Organ wyjaśnił, że art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska określa właściwość Wójta Gminy do nałożenia ograniczeń w stosunku do osoby fizycznej eksploatującej instalację, jeżeli taka eksploatacja negatywnie oddziaływuje na środowisko. B.S. dla potrzeb ustawy traktowana jest jako podmiot korzystający ze środowiska, bowiem posiada status przedsiębiorcy w rozumieniu odrębnych przepisów. W takim stanie faktycznym Wójt uznał, że prowadzenie postępowania jako bezprzedmiotowe należy umorzyć. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia (...( wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa; art. 363 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Spółki z o.o. Y z siedzibą w U.M. od wyżej opisanej decyzji – uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do jego rozpatrzenia. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynikało, że powodem uchylenia zaskarżonej decyzji było naruszenie art. 77 kpa tj. obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w wyczerpujący sposób. W szczególności Kolegium zakwestionowało oparcie się przez Wójta Gminy U.M. na zaświadczeniu o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej wydanym przez Burmistrza Miasta Ł. w dniu (...(. W ocenie Kolegium, skoro postępowanie dotyczy sprawy zgłoszonej w piśmie z dnia 25 lipca 2007r., to dowodem na okoliczność, czy B.S. posiada status przedsiębiorcy, winien być dowód uzyskany od Burmistrza Miasta Ł. określający czy osoba ta posiadała w tym okresie wpis do ewidencji działalności gospodarczej, a jeżeli tak, to co jest przedmiotem działalności wg PKD (Dz.U. z 2004r. Nr 33, poz. 289 z późn. zm.). Wójt Gminy U.M., decyzją z dnia (...(, na podstawie art. 105 § 1 kpa w związku z art. 363 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska , po ponownym rozpatrzeniu sprawy – umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku przeprowadzonego dodatkowego postępowania ustalono, że bar piwny prowadziła B.S. zamieszkała w Ł., na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w Urzędzie Miasta Ł. nr (...(. Urząd Miasta Ł. potwierdził, że B.S. na dzień 25 lipca 2007r. posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Zdaniem organu, powołującego się na art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo ochrony środowiska – w takiej sytuacji B.S. jest podmiotem korzystającym ze środowiska, bowiem posiada status przedsiębiorcy. Art. 363 tej ustawy określa właściwość Wójta do nałożenia ograniczeń w stosunku do osoby fizycznej eksploatującej instalację, jeżeli taka eksploatacja negatywnie oddziaływuje na środowisko. Dlatego Wójt umorzył postępowanie w sprawie i wyjaśnił, że brak jest kompetencji Wójta w stosunku do przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną skutkowałby nieważnością decyzji administracyjnej. Pełnomocnik Spółki z o.o. Y w U.M. ponownie wniósł odwołanie nie zgadzając się z decyzją Wójta, której zarzucił naruszenie prawa, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie : - art. 4 ust. 3 w zw. z art. 3 pkt 20 i w zw. z art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 105 kpa poprzez błędne przyjęcie, że brak jest w sprawie przesłanek podmiotowych do zastosowania art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska albowiem osoby fizyczne eksploatujące instalację mają status przedsiębiorców i umorzenie na tej podstawie postępowania administracyjnego, - art. 104 kpa w związku z art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez brak rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego błędną ocenę poprzez uznanie, że brak jest podstaw do wydania z urzędu merytorycznej decyzji w trybie art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska, nakładającej ograniczenia na osoby eksploatujące instalację. I wniósł o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia (...(, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 105 § 1 kpa i art. 363 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 902, poz. 129), po rozpatrzeniu odwołania – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało w uzasadnieniu decyzji, że przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotów korzystających ze środowiska w przypadku negatywnego wpływu eksploatowanych instalacji na to środowisko. Postępowanie w niniejszej sprawie prowadzono na podstawie art. 363 ustawy P.o.ś., zgodnie z którym wójt, burmistrz, prezydent miasta może w drodze decyzji, nakazać osobie fizycznej eksploatującej instalację w ramach zwykłego korzystania ze środowiska lub eksploatującej urządzenie, wykonanie w określonym czasie czynności zmierzających do ograniczenia ich negatywnego oddziaływania na środowisko. Z przepisu tego wyniku, że na jego podstawie mogą być nakładane obowiązki na osoby fizyczne eksploatujące instalację w ramach zwykłego korzystania ze środowiska, co oznacza, że decyzje w których te obowiązki zostaną zindywidualizowane, mogą być kierowane tylko do osób fizycznych, w rozumieniu kc. Powyższe rozważania organu II instancji uzupełnił zacytowaniem art. 3 pkt 6 P.o.ś. zawierającego definicję instalacji. Kolegium wskazało, że stroną postępowania prowadzonego przez organ I instancji była B.S. prowadząca, zgodnie z zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalność gospodarczą w zakresie gastronomii – handel – gry zręcznościowe, a faktycznie bar piwny "X" położony w U.M. Zgodnie zatem z przepisami ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej, osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą jest przedsiębiorcą. Organ wskazał też na art. 3 pkt 20 ustawy P.o.ś. Dlatego, zdaniem Kolegium, należy panią B.S.– traktować w myśl art. 363 ustawy P.o.ś nie jako osobę fizyczną, lecz jako przedsiębiorcę. W związku z powyższym uznało, że organ I instancji prawidłowo i zgodnie z prawem umorzył prowadzone postępowanie. Dodatkowo, dla wyjaśnienia sprawy organ odwoławczy zwrócił uwagę na wynikającą z ustawy Prawo ochrony środowiska różnice w zdefiniowaniu (ze względu na cel korzystania) pojęć "powszechne korzystanie ze środowiska" i "zwykłe korzystanie ze środowiska". Na tej podstawie wywiódł, że w przypadku negatywnego oddziaływania wymienionych instalacji na środowisko w ramach powszechnego korzystania decyzję podejmuje wójt na podstawie art. 363, natomiast w przypadku zwykłego korzystania ze środowiska – decyzję na podstawie art. 362 podejmuje starosta. Kolegium zauważyło, że może być i tak, że osoba fizyczna nie będąca przedsiębiorcą może również korzystać ze środowiska w takim zakresie, że będzie to wymagało uzyskania pozwolenia. Y Spółka z o.o. w U.M. reprezentowana przez radcę prawnego wniosła na wyżej opisaną decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Skarga decyzji tej zarzuciła : - naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez błędne uznanie, że postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe z uwagi na brak w niniejszej sprawie przesłanek podmiotowych do zastosowania art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska, albowiem zdaniem organu przepis dotyczy osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej, - naruszenie art. 6 ust. 1 k.p.a., oraz art. 7 k.p.a. w zw. z art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz w zw. z art. 13 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2007 r. nr 88, poz. 587) poprzez niezastosowanie przepisów obowiązujących w dniu wydawania decyzji, co stanowi rażące naruszenie prawa, naruszenie zasad rządzących postępowaniem administracyjnym, przy czym naruszenia te miały istotny wpływ na wynik postępowania, - naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 104 § 1 k.p.a., oraz w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego błędną ocenę skutkujące uznaniem, iż brak jest podstaw do wydania z urzędu merytorycznej decyzji w trybie art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska. Skarżący wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że treść art. 363 P.o.ś. została zmieniona ustawą z dnia 26 kwietnia 2007r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2007r., Nr 88, poz. 587) i obowiązującą od dnia 19 sierpnia 2007r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zastosowało w niniejszej sprawie przepis, który już nie obowiązywał w dniu wydania decyzji przez Wójta, co zdaniem skarżących, narusza art. 363 i naczelne zasady postępowania administracyjnego, w tym zasadę praworządności i zasadę uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Naruszenia te ze względu na swoją wagę miały istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Poza tym podniesiono w uzasadnieniu skargi, że chybione jest stanowisko organów obu instancji, że art. 363 ustawy P.o.ś. ogranicza katalog osób, na które mogą być nakładane ograniczenia odnośnie negatywnego oddziaływania na środowisko i nawet w poprzednio obowiązującym brzmieniu tego przepisu brak było wskazanych przez organ ograniczeń oraz nie występowała niewłaściwość wójta gminy w tym zakresie. Po zmianie wspomnianego przepisu znacznie rozszerzono zakres podmioty stosowania przewidzianych w nim ograniczeń. Dostarczony przez skarżącą materiał dowodowy przesądza o zasadności wydania decyzji w trybie art. 363 ustawy P.o.ś. Bar Piwny "X" oraz nieruchomość skarżącej położone są na terenie akustycznie chronionym, gdyż zgodnie z Uchwałą Rady Gminy U.M. Nr (...( na terenie gminy obowiązuje całkowity zakaz używania aparatury nagłaśniającej na wolnym powietrzu przez podmioty prowadzące działalność w bezpośrednim sąsiedztwie budynków mieszkalnych i obiektów służących do wypoczynku wczasowiczów i turystów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu rozpatrzenia sprawy na podstawie przepisu w brzmieniu nieobowiązującym, Kolegium przyznając ten fakt wywiodło, że naruszenie to nie miało wpływu na istotę sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Faktem jest, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. cytując treść art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska przywołało brzmienie nieobowiązujące w dacie orzekania, co zresztą przyznało w odpowiedzi na skargę. Jak trafnie podniesiono to bowiem w skardze przepis ten został zmieniony mocą ustawy z dnia 26 kwietnia 2007r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2007r. Nr 88, poz. 587). Podkreślenia wymaga, że od dnia 19 sierpnia 2007r. obowiązuje nie tylko zmieniona treść art. 363, ale także art. 3 pkt 20 zawierającego definicją ustawową podmiotu korzystającego ze środka. W dacie zaskarżonej decyzji obowiązywał tekst jednolity ustawy ogłoszony w Dzienniku Ustaw z 2008r. Nr 25, poz. 15. Stawiany skargą zarzut naruszenia art. 6 § 1 kpa, art. 7 kpa i art. 363 ustawy P.o.ś w zw. z art. 13 wskazanej wyżej ustawy zmieniającej, aczkolwiek formalnie trafny, to jednak, z przyczyn niżej wymienionych, nie mógł doprowadzić do pożądanego skargą skutku w postaci uchylenia zaskarżonego aktu. Powyższa konkluzja Sądu wynika z porównania zakresów przedmiotowo – podmiotowych przepisów art. 363 i 362 ustawy Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym w dacie składania przez skarżącą pisma inicjującego postępowania toczące się z urzędu i w dacie decyzji ostatecznej. Porównanie to prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji nie narusza prawa materialnego również w jego brzmieniu wynikającym z nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 26 kwietnia 2007r. Zwrócić też trzeba uwagę na to, że organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia (...( zaliczył skarżącą do podmiotów korzystających ze środowiska, a więc do podmiotów, które są adresatem normy zawartej w przepisie art. 362, który stanowi, że: "Jeżeli podmiot korzystający ze środowiska negatywnie oddziaływuje na środowisko, organ ochrony środowiska może, w drodze decyzji, nałożyć obowiązek : 1/ ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia, 2/ przywrócenia środowiska do stanu właściwego. Poza tym, na mocy ust. 2 pkt 1a tego artykułu, w decyzji o której mowa w ust. 1 organ może określić czynności zmierzające do ograniczenia oddziaływania na środowisko lub przywrócenia środowiska do stanu właściwego. Podkreślenia wymaga, że przepis art. 362 ustawy P.o.ś. nie został znowelizowany wskazaną wyżej ustawą z dnia 27 kwietnia 2007r. Natomiast przepis art. 363 ustawy P.o.ś. w brzmieniu nadanym powyższą ustawą nowelizacją stanowił, że "Wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji nakazać osobie fizycznej, której działalność negatywnie oddziałuje na środowisko, wykonanie w określonym czasie czynności zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko". Z powyższego porównania wynika, nie tylko to, że podmiotami, których dotyczy art. 362 są "podmioty korzystające ze środowiska", a podmiotami do których odnosi się art. 363 są osoby fizyczne, ale również i to, że zakres regulacji zawartej w art. 362 ust. 1 omawianej ustawy jest znacznie szerszy i daje organowi decyzyjnemu szerszy wachlarz środków zmierzających do usunięcia skutków negatywnego oddziaływania na środowisko (nałożenie obowiązku ograniczenia oddziaływania, przywrócenie środowiska do stanu właściwego), zaś art. 363 pozwala organowi wyłącznie na wydanie decyzji nakazującej osobie fizycznej wykonanie w określonym czasie czynności zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko. Zapewne z powodu tych różnic zakresów podmiotowych i przedmiotowych decyzji wydawanych w trybie art. 362 ust. 1 i art. 363 ustawodawca rozdzielił właściwość organów przyznając staroście kompetencję do wydawania decyzji na podstawie art. 362 ustawy P.o.ś. (art. 378 ust. 1 ustawy P.o.ś.), a wójta, burmistrza, prezydenta miasta ustanowił właściwym do rozstrzygania w drodze decyzji na podstawie art. 363 tej ustawy (art. 376 pkt 1 w związku z art. 377). Tak więc co do zasady, rację miały organy orzekające obu instancji przyjmując, że organem właściwym do rozstrzygnięcia sprawy na podstawie art. 362 jest starosta. Odnosząc się do zawartej w zaskarżonej decyzji interpretacji zakresów podmiotowych regulacji wskazanych w art. 362 i w art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska, co stanowi zasadnicze zagadnienie w niniejszej sprawie i istotę sporu należy na wstępie stwierdzić, że ocena sądowa tej interpretacji pozostawać musi w ścisłym związku z ustaleniami faktycznymi. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że B.S. prowadziła Bar Piwny "X" w U.M. w ramach działalności gospodarczej zarejestrowany we właściwej ewidencji działalności gospodarczej obejmującej – jak wynika to z wpisu do ewidencji – działalność w zakresie gastronomia – handel – gry zręcznościowe. Tych ustaleń dokonanych zaskarżoną decyzją skarga nie kwestionuje. Z twierdzeń skargi i wcześniejszych pism pełnomocnika skarżących opierającego się na ekspertyzie akustycznej wynika, że w związku z tą działalnością jest emitowany do środowiska hałas którego źródłem są automaty do gier zręcznościowych i urządzenie emitujące poprzez głośniki muzykę na otwartej przestrzeni. W takim stanie faktycznym, zdaniem Sądu, nie można zgodzić się z argumentacją skargi, że odpowiedzialność administracyjna osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą i w związku z tą działalnością negatywnie oddziałującej na środowisko powinno kształtować się w granicach określonych w art. 363 ustawy Prawo ochrony środowiska. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że istotne znaczenie dla rozróżnienia zakresów podmiotowych ma w rozpatrywanym sporze art. 3 pkt 20 ustawy P.o.ś. zawierający definicję ustawową "podmiotu korzystającego ze środowiska", a więc definicję adresata odpowiedzialności określonej w art. 362. W myśl wskazanego art. 3 pkt 20, w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji (tekst jedn. Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150) przez podmiot korzystający ze środowiska należy rozumieć: "a) przedsiębiorcę w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007r. Nr 155, poz. 1095 i Nr 180, poz. 1280), a także osoby prowadzące działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych, chowu lub hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego oraz osoby wykonujące zawód medyczny w ramach indywidualnej praktyki lub indywidualnej specjalistycznej praktyki, b) jednostkę organizacyjną niebędącą przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej, c) osobą fizyczną niebędącą podmiotem o którym mowa w lit. a, korzystającą ze środowiska w zakresie, w jakim korzystanie ze środowiska wymaga pozwolenia". Skoro, jak już zostało to wyżej wskazane B.S. jest osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą, to zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn. Dz.U. z 2007r. Nr 155, poz. 1075) jest przedsiębiorcą w rozumieniu tej ustawy, a zatem mieści się we wskazanym w art. 3 pkt 20 lit. a ustawy P.o.ś. katalogu podmiotów korzystających ze środowiska. Przepis art. 3 pkt 20 lit. c do grona podmiotów korzystających ze środowiska zalicza również osoby fizyczne niebędące podmiotami wymienionymi w lit. a (między innymi niebędące przedsiębiorcami) jeśli korzystają ze środowiska w zakresie, w jakim korzystanie ze środowiska wymaga pozwolenia. Z art. 3 pkt 20 lit. a i c wynika zatem, że odpowiedzialność administracyjną na zasadzie art. 363 ponoszą osoby fizyczne inne niż objęte zakresem podmiotów korzystających ze środowiska. Wyłączone z zakresu podmiotowego art. 363 zostały osoby fizyczne będące: - przedsiębiorcą i inną osobą wskazaną w art. 3 pkt 20 lit. a; - osoby fizyczne nie będące przedsiębiorcą lub tymi innymi osobami wymienionymi w lit. a – jeżeli korzystają ze środowiska w zakresie w jakim korzystanie ze środowiska wymaga pozwolenia, a zatem na podstawie tego przepisu odpowiadają osoby fizyczne nie będące przedsiębiorcą, korzystające ze środowiska w ramach powszechnego korzystania ze środowiska oraz w ramach korzystania zwykłego, ale nie wymagającego zezwolenia. Ustalenie, że strona jest przedsiębiorcą korzystającym ze środowiska, w przypadku ustalenia, że korzystanie to negatywnie oddziaływuje na środowisko (a na takie negatywne oddziaływanie powołuje się pełnomocnik skarżących) kwalifikuje odpowiedzialność administracyjną takiego podmiotu na podstawie art. 362 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Dlatego umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego przez wójta i prowadzonego z urzędu w trybie art. 363 ustawy P.o.ś. na skutek informacji strony, wykazującej interes prawny w dochodzeniu ochrony przed negatywnym oddziaływanie hałasu emitowanego z nieruchomości sąsiedniej prawa nie narusza, mimo wskazania w podstawie prawnej decyzji ostatecznej błędnego Dziennika Ustaw z 2006r., w którym opublikowany został tekst jednolity ustawy Prawo ochrony środowiska oraz mimo przytoczenia nieobowiązującej w dacie orzekania treści art. 363 tej ustawy. Z powyższych względów należało oddalić skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).