II SA/Sz 417/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w następującym składzie : Przewodniczący sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego za świadczenia nienależnie pobrane p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Pismem z dnia [...] r. W.S., reprezentowana przez pełnomocnika adwokata M.M., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. uznającą świadczenia z funduszu alimentacyjnego pobrane przez Skarżącą w okresie od [...] r. do [...] r. na rzecz syna A.K. za nienależnie pobrane. Skarżąca wniosła w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co nastepuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 p.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na wstępie zauważyć należy, że Sąd może na wniosek skarżącego orzec o udzieleniu ochrony tymczasowej, ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Uprawdopodobnienie tych okoliczności spoczywa na stronie wnioskującej. Podkreślenia też wymaga, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, Sąd nie rozstrzyga skargi merytorycznie i nie ocenia zgodności zaskarżonego aktu z prawem, ani też stopnia prawdopodobieństwa jego uchylenia w wyniku przyszłego rozpoznania sprawy, a jedynie bada czy zachodzą wskazane przez ustawodawcę przesłanki pozytywne uwzględnienia wniosku. W rozpoznawanej sprawie Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. orzekającą o uznaniu świadczeń z funduszu alimentacyjnego pobranych na rzecz syna przez Skarżącą za nienależnie pobrane. Zdaniem Sądu, zarówno decyzja Kolegium, jak i decyzja Prezydenta wydane w sprawie nienależnie pobranych świadczeń nie nadają się do wstrzymania ich wykonania, gdyż nie generują obowiązku konkretnego zachowania się (działania, zaniechania) jej adresata. Decyzje te nie nakładają na Skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy (por. postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II GZ 190/07). Ustalenie przez organ administracyjny wysokości nienależnie pobranych świadczeń jest w istocie stwierdzeniem pewnego stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji. Natomiast wykonaniem w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest z pewnością możliwość przyszłego orzeczenia przez organ o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń. Tym samym rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji nie skutkuje dla Skarżącej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. podlega dopiero odrębna decyzja o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.